Ludwik Ostaszewski herbu Ostoja (ur. 27 lipca 1824 w Przybojewie, zm. ok. 1908 w Mesynie) – powstaniec, oficer wojsk włoskich, członek Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu.
Życiorys Był synem Józefa Gabriela Ostaszewskiego, właściciela dóbr ziemskich Przybojewo, i wnukiem posła na Sejm Czteroletni, Nereusza Ostaszewskiego. Ukończył gimnazjum i kursy prawa w Warszawie. Należał do tajnych organizacji. W obawie przed aresztowaniem przez władze rosyjskie zbiegł w 1844 r. z Królestwa do Poznańskiego, gdzie przebywał jako Leon Okęski. Wciągnięty do sprzysiężenia uczestniczył w przygotowaniach do powstania. Aresztowany w 1846 roku, więziony w Moabicie, wyrokiem sądu w Berlinie 2 grudnia 1847 skazany został na utratę szlachectwa, ośmioletni areszt w fortecy, a potem wydalenie za granicę państwaWyrok na niego i innych uczestników sprzysiężenia 1846 r., którym kierował w Wielkopolsce Ludwik Mierosławski, został ogłoszony w prasie dnia 3 grudnia 1847. Z więzienia oswobodziła go Wiosna Ludów. W latach pięćdziesiątych działał w Poznańskiem. Następnie wziął czynny udział w powstaniu styczniowym 1863–1864 jako kapitan – dowódca jazdy powstańczej w Płockiem.
Po upadku powstania styczniowego wyemigrował do Włoch. W 1866 służył w randze porucznika w armii włoskiej w 4 pułku Korpusu Ochotników Włoskich (4º reggimento del Corpo Volontari Italiani), dowodzonym przez pułkownika Giovanniego CadoliniegoGazzetta Ufficiale del Regno d’Italia, Supplemento al N. 189 (10 Iuglio 1866). Wziął udział w trzeciej wojnie o niepodległość Włoch, która była częścią wojny prusko-austriackiej 1866 roku.
Mieszkał we Florencji, gdzie pozostawał w bliskich kontaktach z Julianem Ordonem, bohaterem Mickiewiczowskiej „Reduty”. Po śmierci Ordona sprowadził jego prochy do ojczyznyEdward Pawłowicz, Z życia Ordona, Lwów 1986, s. 16-17 i 31-32; Samuel Sandler, Reduta Ordona w życiu i poezji: gawęda historyczno-literacka, Warszawa 1998, s. 125-126.
Był członkiem korespondentem Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu od 1893 rokuSprawozdanie z Zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswylu za Rok ...., 1899, s. 9..
Pod koniec życia mieszkał wraz z żoną w Mesynie, gdzie zmarł około 1908 rokuNécrologie (Louis Ostaszewski, mort á Messine, w: Przegląd bibljograficzny, tom 32, Księgarnia Gebethnera i Wolffa, 1909, s. 59.
Zmarli powstańcy 1863 roku zostali odznaczeni przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego 21 stycznia 1933 roku Krzyżem Niepodległości z MieczamiZarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z mieczami poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r. ()..
Zobacz też Ród Ostojów (Mościców) Ostoja (herb szlachecki) Ostaszewscy Konstanty Julian Ordon
Przypisy
Bibliografia Uczestnicy ruchów wolnościowych w latach 1832-1855 (Królestwo Polskie). Przewodnik biograficzny, Warszawa 1999. Powstanie styczniowe. Materiały i dokumenty, Wrocław 1973–1978. Stanisław Nicieja, Cmentarz łyczakowski we Lwowie, Wrocław 1989.
Linki zewnętrzne Potomkowie Sejmu Wielkiego http://www.sejm-wielki.pl
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania styczniowego Ludwik Ostaszewski Kategoria:Polacy – więźniowie polityczni w Królestwie Prus Kategoria:Polacy – wojskowi armii włoskiej Kategoria:Urodzeni w 1824 Kategoria:Zmarli w XIX wieku Kategoria:Polacy w Wiośnie Ludów Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych Kategoria:Dowódcy oddziałów powstania styczniowego Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1846) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1848) Kategoria:Więźniowie więzienia w Moabicie Kategoria:Włoscy wojskowi