Roy Sydney George Hattersley, baron Hattersley (ur. 28 grudnia 1932 w Sheffield, zm. 13 czerwca 2026) – brytyjski polityk, członek, a następnie wiceprzewodniczący, Partii Pracy, minister w rządzie Jamesa Callaghana. Jego matka, Enid Hattersley, zasiadała w radzie Sheffield, a od 1981 była burmistrzem tego miasta.
Życiorys Młodość i początki kariery politycznej Wykształcenie odebrał w Sheffield City Grammar School. Dzięki uzyskanemu stypendium rozpoczął studia na uniwersytecie w Hull. Następnie przeniósł się na uniwersytet w Leeds, gdzie początkowo studiował anglistykę, a następnie ekonomię. Na studiach Hattersley dołączył do Stowarzyszenia Socjalistów, które później zmieniło nazwę na „Labour Club”. Hattersley został wkrótce jego przewodniczącym, a następnie skarbnikiem. Po ukończeniu studiów pracował krótko w hucie stali w Sheffield, a przez kolejne dwa lata pracował w Workers' Educational Association. W 1956 został wybrany do rady miasta Sheffield. Przez krótki czas był miejscowym sędzią pokoju. W radzie miejskiej stal na czele komisji prac publicznych, a następnie komisji budownictwa.
W 1959 został laburzystowskim kandydatem w wyborach parlamentarnych w okręgu Sutton Coldfield, ale przegrał wybory z kandydatem Partii Konserwatywnej, Geoffreyem Lloydem. W 1963 został kandydatem Partii Pracy w okręgu Birmingham Sparkbrook. Hattesley wygrał wybory w 1964 z przewagą 1254 głosów.
Na stanowiskach ministerialnych Początkowo został parlamentarnym prywatnym sekretarzem minister emerytur Margaret Herbison. Jego pierwsze przemówienie na forum Izby Gmin dotyczyło projektu ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W 1967 r. został parlamentarnym sekretarzem ministra budownictwa i samorządu lokalnego. W 1968 r. został podsekretarzem stanu w ministerstwie zatrudnienia. W 1969 r. został wiceministrem obrony odpowiedzialnym za administrację. Z powodu choroby ministra Denisa Healeya Hattersley podpisał rozkaz wysłania wojsk brytyjskich do Irlandii Północnej. Jako polityk opozycji był zastępcą Healeya, który był mówcą Opozycji ds. zagranicznych. Hattersley był zwolennikiem członkostwa Wielkiej Brytanii w EGW. W 1972 wbrew oficjalnemu stanowisku partii głosował za przystąpieniem Wielkiej Brytanii do EWG. Następnie Hattesley został mówcą ds. obrony, a następnie ministrem edukacji w gabinecie cieni.
Po powrocie laburzystów do władzy w 1974 został ministrem stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. W 1975 został członkiem Tajnej Rady. Był przewodniczącym brytyjskiej delegacji na szczyt w Reykjavíku. Renegocjował również warunki członkostwa Wielkiej Brytanii w EWG. W wyborach na lidera partii w 1976 głosował na Jamesa Callaghana. Ten po zwycięstwie mianował Hattersleya ministrem cen i ochrony konsumenta. Na tym stanowisku Hattersley został członkiem gabinetu. Urząd ten sprawował do wyborczej porażki Partii Pracy w 1979.
W opozycji Jako polityk opozycji został początkowo ministrem środowiska w gabinecie cieni Callaghana. W 1980 organizował kampanię Denisa Healeya na lidera laburzystów. Zwycięzcą wyborów pozostał jednak Michael Foot. Healey został wiceprzewodniczącym partii, a Hattersley otrzymał stanowisko ministra spraw wewnętrznych w gabinecie cieni. Mimo iż sprzeciwiał się socjalistycznym hasłom lewego skrzydła partii nie przyłączył się do grupy polityków prawego skrzydła, którzy w 1981 założyli Partię Socjaldemokratyczną. Hattersley został wówczas jednym z założycieli Labour Solidarity, który miał przeciwdziałać rozłamowi w partii.
Po wyborczej klęsce Partii Pracy w 1983, Foot zrezygnował ze stanowiska lidera. Hattersley wystartował w nowych wyborach mając za konkurentów Petera Shore’a, Erica Heffera i Neila Kinnocka. Mimo iż cieszył się poparciem prawie całego gabinetu cieni to przegrał rywalizację z popieranym przez ogół deputowanych i związki zawodowe Kinnockiem. W wyborach zajął drugie miejsce i został wiceprzewodniczącym partii. Objął jednocześnie stanowisko opozycyjnego kanclerza skarbu, ale w 1987 powrócił na stanowisko ministra spraw wewnętrznych.
Ze stanowisk w partii i gabinecie cieni odszedł po porażce Partii Pracy w wyborach 1992. Ponieważ ze stanowiska lidera zrezygnował również Kinnock odbyły się nowego wybory na lidera. Hattersley udzielił poparcia przyszłemu zwycięzcy, Johnowi Smithowi, który w 1983 prowadził wyborczą kampanię Hattersleya. W 1993 ogłosił, że nie wystartuje w następnych wyborach parlamentarnych, które odbyły się w 1997. Został wówczas kreowany parem dożywotnim jako baron Hattersley. W 2017 zrezygnował z zasiadania w Izbie Lordów
Życie prywatne Był kibicem Sheffield Wednesday F.C. Posiadał również własne rubryki w Guardianie i Daily Mail.
Publikacje The Edwardians: Biography of the Edwardian Age, 2004, The Life of John Wesley: A Brand from the Burning, 2002, Buster's Diaries, 1999, Blood and Fire: William and Catherine Booth and the Salvation Army, 1999, 50 Years on: Prejudiced History of Britain Since the War, 1997, No Discouragement: An Autobiography, 1996, Who Goes Home?: Scenes from a Political Life, 1995, Between Ourselves, 1994, Skylark's Song, 1993, In That Quiet Earth, 1993, The Maker's Mark, 1990, Choose Freedom: Future of Democratic Socialism, 1987, A Yorkshire Boyhood, 1983, Press Gang, 1983, Goodbye to Yorkshire, 1976,
Przypisy
Źródła
Kategoria:Parowie dożywotni Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1964–1966 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1966–1970 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1970–1974 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1974–1974 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1974–1979 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1979–1983 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1983–1987 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1987–1992 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1992–1997 Kategoria:Brytyjscy ministrowie Kategoria:Brytyjscy samorządowcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Sheffield Kategoria:Politycy Partii Pracy (Wielka Brytania) Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2026