Dzieci Diuny (tyt. oryg. Children of Dune) – trzecia powieść Franka Herberta wchodząca w skład uniwersum Diuny. Opublikowana w 1976 roku w magazynie „Analog Science Fiction and Fact”. W 1977 roku nominowana do nagrody Hugo za najlepszą powieść. Ostatnia część cyklu opublikowana w prasie przed wydaniem książkowym.
Fabuła Po odejściu Paula na pustynię władzę sprawuje Regentka Alia. Dzieci Muad'Diba, Ghanima i Leto, dorastają starając się unikać nadmiernych ilości przyprawy, aby nie rozbudzić w sobie przyszłowidzenia. Na Diunę z Kaladanu przybywa ich babka – lady Jessika, aby poddać bliźnięta próbie na człowieczeństwo. Dom Corrino planuje zapewnić sobie panowanie w imperium poprzez zamach. Trwają próby złamania monopolu Atrydów na przyprawę poprzez przenoszenie czerwi na inne planety (m.in. Salusa Secundus). W Arrakin pojawia się ślepy Fremen – Kaznodzieja, opowiadający o przeszłości i przyszłości Atrydów.
Kategoria:Powieści fantastyczne z 1976 roku Kategoria:Powieści z cyklu Diuna