Piąta generacja (piąte pokolenie) – twórcy chińskiego kina, którzy w 1978 podjęli studia na ponownie otwartej po rewolucji kulturalnej Pekińskiej Akademii Filmowej i zakończyli je w 1982.
Historia i twórczość Artyści tzw. piątej generacji łączyli tradycje chińskiej kinematografii lat 20. i 30. z europejskim modernizmem, inspirowali się m.in. włoskim neorealizmem, francuską nową falą, kinem niemieckim i estetyką kina radzieckiego. rezygnując z zasad realizmu socjalistycznego. W swoich filmach podejmowali tematykę historii i kultury Chin. Korzystali przy tym z takich środków wyrazu, jak obraz, dźwięk i montaż, mniejszą rolę odgrywały natomiast dialogi. Często stosowali naturalne oświetlenie, asymetryczne i pozornie przypadkowe kadry, dynamiczny, wzorowany na kinie amerykańskim, montaż, ale też zestawiali statyczne obrazy przyrody i ludzkich zachowań, tradycyjną, chińską muzykę.
Za pierwszy film tej generacji uważa się Jeden i osiem Zhanga Junzhao (1983). W historii kina przełomowe znaczenie miała natomiast Żółta ziemia (1984) Chena Kaige, do wybitnych dzieł należały m.in. Czerwone sorgo (1987) i Zawieście czerwone latarnie (1991) Zhanga Yimou, Wieczorny dzwon (1988) Wu Ziniu, Żegnaj, moja konkubino (1993) Chena Kaige. Ważnym twórcą piątej generacji był także Tian Zhuangzhuang
Pierwsze filmy twórców piątej generacji przeszły w Chinach bez większego echa. Odbiór ten zmieniła dopiero nagroda Złotego Niedźwiedzia na 38. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 1988 dla filmu Czerwone sorgo Zhanga Yimou.
Przypisy
Bibliografia
Łukasz Bachora, Masza Gustin Zhang Yimou - twórca niezależny, twórca koniunkturalny? Metamorfozy artysty w państwie komunistycznym, Gdańskie Studia Azji Wschodniej, nr 16 (2019)
Kategoria:Kinematografia w Chinach