Wiskaczan (Lagostomus) – rodzaj ssaków z rodziny szynszylowatych (Chinchillidae).
Rozmieszczenie geograficzne Rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek występujący w Ameryce Południowej (Boliwia, Paragwaj i Argentyna).
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 395–562 mm, samców 531–615 mm, długość ogona samic 135–173 mm, samców 154–205 mm, długość ucha samic 52–59 mm, samców 50–65 mm, długość tylnej stopy samic 104–118 mm, samców 118–136 mm; masa ciała samic 3,4–5 kg, samców 5–8,8 kg.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1828 roku brytyjski przyrodnik Joshua Brookes w artykule o tytule „Nowy rodzaj gryzoni”, opublikowanym w czasopiśmie Transactions of the Linnean Society of London. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) wiskaczan wielki (L. maximus).
Etymologia Viscaccia (Vizcacia, Viscacia): , viscacha lub bizcacha ‘wiskacza’, najprawdopodobniej od ‘wiskacza’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Lepus chilensis (= Dipus maximus ) (Oken); Viscaccia americana (= Dipus maximus ) (Schinz). Lagostomus: lagōs ‘zając’; στομα stoma, στοματος stomatos ‘usta’. Lagostomopsis: rodzaj Lagostomus ; gr. οψις opsis ‘wygląd’. Gatunek typowy (oznaczenie oryginalne): Lagostomus trichodactylus (= Dipus maximus ).
Podział systematyczny Do rodzaju należy jeden żyjący współcześnie gatunek: Lagostomus maximus (A.G. Desmarest, 1817) – wiskaczan wielki
Opisano również gatunki wymarłe w czasach prehistorycznych na terenie dzisiejszej Argentyny: Lagostomus antiquus (miocen) Lagostomus cavifrons (plejstocen) Lagostomus compressidens (pliocen) Lagostomus debilis (plejstocen) Lagostomus egenus (plejstocen) Lagostomus euplasius (pliocen) Lagostomus incisus (pliocen) Lagostomus laminosus (miocen) Lagostomus pretrichodactyla (miocen) Lagostomus telenkechanum (miocen)
Uwagi
Przypisy Nazwy polskie za:
>
Bibliografia
Kategoria:Szynszylowate