200px|right|thumb|Herb rodowy Hohenlohe z herbarza Scheiblera z XV w.
thumb|200px|Herb wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego z rodu von Hohenlohe
thumb|200px|Herb von Hohenlohe w herbarzu J. Siebmachera, 1605
Ród Hohenlohe – niemiecki ród arystokratyczny wywodzący się z Frankonii. W ciągu stuleci podzielił się w liczne linie. W XVIII w. uzyskał tytuł książąt cesarstwa (niem. Reichsfürst). W 1840 r. linia książąt zu Hohenlohe-Schillingsfürst uzyskała tytuł książąt Raciborza i Corvey (niem. Herzog von Ratibor, Fürst von Corvey). Książęta zu Hohenlohe-Öhringen w 1861 r. otrzymali tytuł książąt Ujazdu (niem. Herzog von Ujest).
Pochodzenie rodu Za najstarszego przedstawiciela rodu uznaje się Krafta zu Hohenlohe. Jego siedzibą miał być gród Hohlach koło Uffenheim.
Dwukrotnie przedstawiciele rodu sprawowali najwyższą władzę w zakonie krzyżackim. Wielkimi mistrzami zakonu byli w latach: 1244–1249 – Heinrich III von Hohenlohe (zm. 1249 r.) i 1297–1303 Gottfried von Hohenlohe (zm. 1310 r.).
Głowy rodu w kolejnych latach Po śmierci Jerzego I Hohenlohe (1488–1551) jego synowie ustanowili pierwszy podział na linie w Neuensteinie i Waldenburgu. Głową całego rodu (niem. Senior des Gesammthauses) jest odtąd zawsze najstarszy męski przedstawiciel rodu, niezależnie od primogenitury którejkolwiek z linii: 1553–1568 – Ludwik Kazimierz Hohenlohe-Neuenstein 1568–1570 – Eberhard Hohenlohe-Waldenburg 1570–1575 – Albert Hohenlohe-Neuenstein 1575–1610 – Wolfgang Hohenlohe-Weikersheim 1610–1645 – Jerzy Fryderyk Hohenlohe-Weikersheim 1645–1650 – Ludwik Eberhard Hohenlohe-Waldenburg 1650–1658 – Wolfgang Fryderyk Hohenlohe-Waldenburg 1658–1702 – Jan Fryderyk I Hohenlohe-Öhringen 1702–1715 – Albrecht Wolfgang Hohenlohe-Langenburg 1715–1759 – Filip Ernest I Hohenlohe-Schillingsfürst 1759–1765 – Jan Fryderyk II Hohenlohe-Öhringen 1765–1781 – Filip Hohenlohe-Öhringen 1781–1796 – Henryk August Hohenlohe-Öhringen 1796–1805 – Ludwik Fryderyk Karol Hohenlohe-Neuenstein-Öhringen 1805–1819 – Krystian Fryderyk Karol Hohenlohe-Langenburg-Kirchberg 1819–1825 – Karol I Hohenlohe-Langenburg 1825–1843 – Karol Albert III Hohenlohe-Waldenburg 1843–1861 – Karol Fryderyk Ludwik Henryk Hohenlohe-Kirchberg od 1861 (wymaga uzupełnienia)
Przedstawiciele rodu wielki mistrz zakonu krzyżackiego – Heinrich III von Hohenlohe (zm. 1249 r.) wielki mistrz zakonu krzyżackiego – Gottfried von Hohenlohe (zm. 1310 r.) biskup wrocławski – Joseph Christian Hohenlohe-Bartenstein (zm. 1817 r.) generał – Fryderyk Ludwik Hohenlohe (zm. 1818 r.), właściciel Sławięcic premier Prus – Adolf zu Hohenlohe-Ingelfingen (zm. 1873 r.), właściciel Koszęcina oraz Tworoga. kanclerz cesarstwa niemieckiego – Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst (zm. 1901 r.) książęta Raciborza (niem. Herzogen von Ratibor): Wiktor I Maurycy von Ratibor; Wiktor II Amadeusz von Ratibor; Wiktor III August von Ratibor; Wiktor IV Albrecht Prinz von Ratibor und Corvey; Franciszek I Albrecht von Ratibor II książę Ujazdu Chrystian Fürst zu Hohenlohe–Öhringen, przemysłowiec, właściciel majątku ziemskiego na Górnym Śląsku (Wełnowiec) i Spiszu.
Książęta Hohenhole-Neuenstein-Gleichen 1617 – 1702: Jan Fryderyk I 1702 – 1756: Karol Ludwik 1756 – 1765: Jan Fryderyk II 1765 – 1805: Ludwik Fryderyk
Książęta Hohenlohe-Neuenstein-Öhringen 1617 – 1702: Jan Fryderyk I 1702 – 1765: Jan Fryderyk II 1765 – 1805: Ludwik Fryderyk
Order dynastyczny
Linie rodu Neuenstein Langenburg Ingelfingen Öhringen Kirchberg Waldenburg Schillingsfürst Bartenstein Jagstberg
Genealogia
Bibliografia K. Schumm, zu Hohenlohe (Adelsfamilie), w: Neue Deutsche Biographie, Bd 9, Berlin 1972, s. 484 i n.. A. Kuzio-Podrucki, Korzenie i śląskie dzieje rodu von Hohenlohe, w: Przyczynki do heraldyki i genealogii szlachty śląskiej, Tarnowskie Góry 1998, s. 27 i n. A. Kuzio-Podrucki, Rodowód książąt Raciborza z rodów von Hessen i von Hohenlohe w: Opactwo cysterskie w Rudach na Górnym Śląsku, p. red. L. Kajzera, Katowice 2001. S. Krupa, Dzieje rodziny Hohenlohe–Ingelfingen z Koszęcina w świetle dokumentów przechowywanych w Archiwum Państwowym w Katowicach, w: „Szkice Archiwalno-Historyczne” nr 3, Katowice 2007, s. 67-88 (plik PDF). A. Kuzio-Podrucki, Hohenlohe – w Europie, na Śląsku, w Katowicach, Tarnowskie Góry 2012, .
Linki zewnętrzne Genealogia rodziny w: M. Marek, Genealogy.Eu O rodzie Hohenlohe na stronie: Śląska szlachta i arystokracja
Kategoria:Śląska szlachta