Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad (, zm. 1549 w Fezie) – ostatni sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn sułtana Muhammada al-Burtukali.
Abu al-Abbas Ahmad, podobnie jak jego ojciec, był słabym przywódcą z niewielkim autorytetem w Maroku. Mimo to jego pełniący rolę regenta stryj Abu Hassun zdołał opóźnić upadek Wattasydów i spowolnić wzrost potęgi Saadytów w południowym Maroku. Nie udało mu się jednak zapobiec zdobyciu Marrakeszu w 1524 roku.
Rosnące zagrożenie ze strony Saadytów wymusiło zawarcie pokoju z okupującą marokańskie porty Portugalią, co jeszcze bardziej osłabiło autorytet sułtana w kraju. W 1527 roku doszło do bitwy z Saadytami, w czasie której Abu al-Abbas Ahmad dostał się do niewoli. W tym czasie rządy sprawował jako regent jego stryj (a przejściowo w latach 1545–1547 jego syn Muhammad al-Kasri). Dopiero w 1547 roku jego stryjowi udało się wynegocjować uwolnienie bratanka w zamian za odstąpienie Saadytom Meknesu. Mimo starań nie zdołano jednak powstrzymać upadku dynastii, przypieczętowanego w 1549 roku zdobyciem Fezu i zabiciem Abu al-Abbasa Ahmada przez saadyckiego szejka Muhammada asz-Szajcha.
Bibliografia Stephan und Nandy Ronart: Lexikon der Arabischen Welt. Artemis Verlag Düsseldorf, 1972
Kategoria:Dynastia Wattasydów Kategoria:Zmarli w 1549