thumb|Joseph Paul Gaimard Joseph Paul Gaimard (ur. 31 stycznia 1796 w St. Zacharie w Prowansji, zm. 10 grudnia 1858) – francuski lekarz na służbie Francuskiej Marynarki Wojennej, zoolog, badacz fauny w obszarze południowego Pacyfiku.
Na początku swej kariery w marynarce otrzymał przydział jako asystent lekarza pokładowego na statku Uranie, który pod dowództwem Louisa de Freycineta udawał się w 1817 na Morza Południowe z zamiarem opłynięcia globu ziemskiego. W czasie tej podróży współpracował z zoologiem Jeanem René Constant Quoyem podczas jego badań fauny lądowej i morskiej. W czasie podróży z Tulonu do Kapsztadu dostał do zbadania kilka schwytanych albatrosów celem oceny, czym żywią się te wędrowne ptaki. W Zatoce Rekina w zachodniej Australii dostał do badań kilka okazów tamtejszych torbaczy, w tym szczura workowatego i jamraja. Na wyspach u wejścia do zatoki wraz z Quoyem schwytał pasiastego kangura i kilka gatunków papug.
W dalszej podróży, podczas badań na wyspie Boni w Molukach i na wyspie Tinian w archipelagu Marianów, Gaimard natknął się na kilka gatunków nieznanych dotąd nauce kuraków, które nazwał megapodami. W tej samej podróży skatalogował wiele gatunków ptaków na Hawajach. Towarzyszył mu przy tym farmaceuta i zoolog Charles Gaudichaud-Beaupré.
Po powrocie do Europy Gaimard odwiedził, w początku lat 20. XIX w., zespół naukowców Marynarki Wojennej Holandii, a także zoologów pracujących dla Royal Navy, nabywając w tych kontaktach sporego doświadczenia.
W 1826 wyruszył w swoją drugą wielką podróż morską, tym razem na pokładzie l’Astrolabe dowodzonej przez Jules’a Dumont d’Urville’a. I tym razem współpracował z Quoyem. Na trasie trzyletniej wyprawy znalazła się Nowa Gwinea, gdzie powiększył swą kolekcję o miniaturowego kangura. W Nowej Zelandii zajął się badaniem fauny morskiej odkrywając endemiczny gatunek delfina.
W listopadzie 1828, gdy l’Astrolabe zmierzała już przez Ocean Indyjski w stronę Europy, Gaimard poważnie zachorował na szkorbut, z którego to powodu wysadzono go na francuskiej wyspie Bourbon (ówczesna nazwa Reunion). Po kilku tygodniach, gdy wrócił do zdrowia, wsiadł na francuski statek, który w marcu 1829 dowiózł go bezpiecznie do Marsylii.
Na początku lat trzydziestych XIX wieku poświęcił się wyłącznie medycynie. Na zlecenie Akademii Nauk studiował (i leczył) epidemię cholery we wschodniej i środkowej Europie. Do prac badawczych wrócił w latach 1835–1836 na Grenlandii, gdzie udał się na pokładzie statku Recherche. Pod koniec tej wyprawy został mianowany prezesem Komisji Naukowej do spraw Islandii i przez następne kilka lat podejmował ekspedycje do Skandynawii. W 1839 stanął na czele francuskiego zespołu przygotowującego przyszłą eksplorację Arktyki i Antarktydy. Jego sprawozdania z wyjazdów do Islandii, Szwecji i na Spitsbergen zostały opublikowane w latach 1844 i 1847.
Joseph Paul Gaimard wziął udział w dwóch największych francuskich ekspedycjach badawczych podjętych w pierwszej połowie XIX wieku. Przywiezione przez niego i Quoya okazy fauny stworzyły podstawy kolekcji Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu.
Główne prace Flore des îles Malouines (Flora wysp Malwiny) Mémoire sur les Cycadées (Rozprawa o cykadach) Voyage de l'Uranie (Podróż na Uranii) Lettre sur l'organographie et la physiologie, addressed to Monsieur de Mirbel, in Archives de Botanique, T. II, 1833 (List nt. oceanografii i fizjologii) Recherches générales sur l'organographie (Ogólne badania oceanograficzne) Mémoire sur le Cissus hydrophora (Opracowanie nt. Cissus hydrophora) Voyage Autour du Monde Executé pendant les années 1836 et 1837 sur la corvette La Bonite (Podróż na Bonitéa) Notes relatives à l'organographie et à la physiologie des végétaux monocotylés
Bibliografia Carl Waldman i Alan Wexler, Encyclopedia of Exploration, Nowy Jork 2003,
Kategoria:Francuscy podróżnicy i odkrywcy Kategoria:Francuscy biolodzy Kategoria:Urodzeni w 1796 Kategoria:Zmarli w 1858