250px|thumb|right|45 mm armata przeciwpancerna 1 Dywizjon Artylerii PancernejW literaturze występują również nazwy Dywizjon Artylerii Samobieżnej oraz Dywizjon Artylerii Samochodowej – samodzielny pododdział wojsk pancernych ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne Sformowany w obozie sieleckim 14 maja 1943 według etatu nr 04/504 jako dywizjon artylerii przeciwpancernej wyposażony w 45 mm armaty przeciwpancerne. W działa samobieżne Su-76 wyposażony został 5 czerwca 1944. Przeformowany na mocy rozkazu dowódcy Armii Polskiej w ZSRR nr 006 z 7 maja 1944 na samodzielny dywizjon artylerii samobieżnej.

Żołnierze dywizjonu złożyli przysięgę w obozie sielskim 15 lipca 1943.

Dowódcą dywizjonu był mjr Aleksander Szerabordzin Działania bojowe Dywizjon prowadził działania bojowe w składzie 1 Dywizji Piechoty z 1 Armii Wojska Polskiego.

Skład etatowy 250px|thumb|right|76 mm działo pancerne SU-76 DowództwoEtat 04/568 z poprawkami pluton dowodzenia, 3 baterie dział samobieżnych 4 działony drużyny: zaopatrzenia bojowego, remontowa, gospodarcza, punkt sanitarny Razem:

żołnierzy – 165 (oficerów – 51, podoficerów – 73, kanonierów – 41)

sprzęt: działa samobieżne SU-76 – 13 samochód pancerny BA-64 – 1 samochody – 19 motocykle – 4

Kamuflaż i oznakowanie wozów Wozy bojowe malowano farbą olejną koloru ciemnozielonego. Poszczególne pojazdy mogły różnić się odcieniem, a nawet i kolorem. Jeśli okoliczności tego wymagały, malowano pojazdy w nieregularne plamy różnej wielkości i kształtu. Obok podstawowego koloru wykorzystywano brąz, czerń lub piaskowy. Taki sposób malowania stosowano jednak sporadycznie. Zimą wozy bojowe malowano na biało, tzw. bielidłem. Biel nakładano bezpośrednio na ochronną farbę zieloną, przy czym pokrywano nią albo cały pojazd, albo też tylko część jego powierzchni, tworząc nieregularne plamy deformujące kształt. Zamiast farby mogło być używane wapno.

Na wieży malowano orła. Stylizowany, aczkolwiek znacznie uproszczony kształt orła wzorowany był na orle piastowskim. Wysokość orła wahała się od 20 do 40 cm.

Oznakowanie taktyczne

Numery taktyczne dywizjonu: dowódca — 23 1 bateria — 11, 12, 13, 14 2 bateria — 15, 16, 17, 18 3 bateria — 19, 20, 21, 22

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Pod red. Mikołaja Plikusa "Mała kronika ludowego Wojska Polskiego 1943-1973". XXX - lecie LWP. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1975

Kategoria:Dywizjony artylerii pancernej Kategoria:Polskie dywizjony artylerii pancernej na froncie wschodnim Kategoria:Polskie jednostki pancerne utworzone w 1943 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1945