KobylenieMała encyklopedia wojskowa. T. 2 (K-Q). Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 55Ryszard Henryk Bochenek: 1000 słów o inżynierii i fortyfikacjach. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989, s. 104, (także kobylica, kobylinaM. Arcta Słownik staropolski. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo M. Arcta, 1920, s. 127, por. też u Doroszewskiego.) – rodzaj prowizorycznych zapór stosowanych w XVI i XVII wieku dla powstrzymania szarżującej jazdy.
Były to pnie ściętych drzew (kłody) z częściami gałęzi, umieszczane na drogach lub w przejściach (także w bramach). Kobyliny sporządzano z naturalnych pni lub wykonywano je sztucznie. Niekiedy stosowano je i w polu, np. użyła ich szwedzka kawaleria atakowana przez polskich kopijników hetmana ZamojskiegoJędrzej Moraczewski: Dzieje Rzeczypospolitej polskiej. T. 6. Poznań: N. Kamieński, 1851, s. 252.. Kobylina mogła być prosta (jedna ostrew, przymocowana trwale); podwójna, z dwóch ostrwi umieszczonych nad sobą; rogata, czyli umocowana w taki sposób, by można ją było obrócić, otwierając lub zamykając przejście.
Według zachowanego świadectwa Stryjkowskiego, za najodpowiedniejsze do tego celu uważano sękate jodły i świerki, często wykorzystywano również dęby i sosny o częściowo przyciętych gałęziach.
Zobacz też kozły hiszpańskie
Przypisy
Kategoria:Zapory (wojsko)