thumb|Logo Kimiego Räikkönena Kimi Matias Räikkönen (ur. 17 października 1979 w Espoo) – fiński kierowca wyścigowy i rajdowy; mistrz świata Formuły 1 z sezonu 2007 i dwukrotny wicemistrz z sezonu 2003, 2005 oraz drugi wicemistrz z sezonu 2008, 2012 i 2018. W latach 2007–2009 oraz 2014–2018 kierowca wyścigowy zespołu Ferrari w Formule 1. W sezonach 2019–2021 startował w zespole Alfa Romeo Racing Orlen F1 w Formule 1. Zajmuje trzecie miejsce pod względem liczby startów w F1, których w momencie zakończenia kariery w 2021 roku posiadał 322.
Wraz ze swoim menadżerem Steve’em Robertsonem założyli w 2004 roku zespół Räikkönen Robertson Racing, który startuje w Brytyjskiej Formule 3 oraz Europejskiej Formule BMW.
Życiorys Karting Räikkönen rozpoczął starty w kartingu w 1988 roku. W ciągu trzech sezonów zdołał odnieść kilka zwycięstw w klasach A, B i C. W 1991 startował w krajowych zawodach kartingowych w klasie Mini. Od 1992 roku przez trzy sezony kontynuował starty w kraju, ale już w klasie Raket. W 1993 został sklasyfikowany na 9., a w 1994 roku na 2. w klasyfikacji ogólnej Pucharu Finlandii. W 1995 r. startował w Formule A, gdzie w pierwszym wyścigu odniósł zwycięstwo. Pod koniec sezonu został zaproszony na prestiżowe zawody Monaco Cup.
W 1996 roku zajął czwarte miejsce w Mistrzostwach Finlandii Formuły A. Startował również w wyścigach Mistrzostw Świata i Mistrzostw Skandynawii. Rok później został Mistrzem Finlandii w Interkontynentalnej Klasie A i zajął czwarte miejsce w Mistrzostwach Skandynawii w tej samej klasie był 4. Startował również w kartingowych Grand Prix i Mistrzostwach Świata. Został zaproszony do jazdy w zespole Petera de Bruina.
W 1998 roku przeniósł się do Holandii (za poradą Bruina), kontynuował jednak starty w swoim kraju. Tego samego roku został Mistrzem Finlandii i Mistrzem Skandynawii. W klasie Interkontynentalnej Formuły A został zwycięzcą Europejskiego Grand Prix, a w klasie Super A zajął drugie miejsce. Zajął trzecie miejsce w Monaco Cup (klasa Super A). Z Mistrzostw Świata w klasie Super A wycofał się.
W 1999 roku, za sprawą swojego menadżera przeniósł się z Holandii do Wielkiej Brytanii. Był to ostatni rok Räikkönena w kartingu. Zakończył go jako Wicemistrz Finlandii w klasie Formuły A. Zajął także 10. miejsce w Mistrzostwach Świata w Formule Super A.
Formuła Renault i Ford W barwach Haywood Racing wystartował w krajowej edycji Formuły Renault. W jednym z czterech wyścigów, w których startował, zajął trzecie miejsce. Później, w barwach Manor Motorsport wystąpił w Zimowym Pucharze Formuły Renault, który całkowicie zdominował wygrywając wszystkie cztery wyścigi i do każdego startując z pole position. Tego samego roku startował jeszcze w Pucharze Europy Formuły Ford zajmując piąte miejsce oraz w Festiwalu Formuły Ford.
W 2000 roku kontynuował współpracę z Manor Motorsport w głównym cyklu Brytyjskiej Formuły Renault. Wystartował w dziesięciu wyścigach, wygrywając w siedmiu, do sześciu startując z pole position i zapewniając sobie równocześnie kolejny tytuł mistrzowski. Räikkönen wystartował także w trzech wyścigach zaliczanych do Europejskiej Formuły Renault gdzie odniósł dwie wygrane i zdobył dwa pole position.
Formuła 1 2001: Sauber W 2001 roku Räikkönen planował starty w Formule 3, ale nieoczekiwanie pojawiła się możliwość debiutu za kierownicą bolidu Formuły 1. Z taką inicjatywą wyszedł Peter Sauber, który był pod wrażeniem dotychczasowych osiągnięć i umiejętności Fina. Testy przeprowadzone przez zespół Sauber miały miejsce we wrześniu 2000 r. na torze Mugello. Osiągi Räikkönena nie były imponujące pierwszego dnia, gdyż poświęcił go na przyzwyczajenie się do przeciążeń towarzyszącym jeździe w bolidzie F1. W kolejnych testach pokazał swój potencjał poprawiając znacznie swoje czasy.
W środowisku zrobiło się głośno o jego debiucie w roli kierowcy testowego w sezonie 2001. Peter Sauber nie chciał jednak czekać i jeszcze tego samego miesiąca poinformowano o zawarciu umowy dotyczącej startów w Grand Prix. Problem stanowił brak doświadczenia w seriach bezpośrednio poprzedzających Formułę 1 (np. ówczesna Formuła 3000). W tym czasie Räikkönen miał na swoim koncie tylko 23 starty w seriach samochodów jednomiejscowych.
Aby Fin mógł zadebiutować w Formule 1, podczas zebrania Komisji Formuły 1, które odbyło się 7 grudnia 2000 r., konieczne było uzyskanie 18 z 25 głosów. Od głosowania wstrzymał się prezydent FIA – Max Mosley, a tylko dwóch głosujących było przeciwButton był pierwszym kierowcą w historii, który otrzymał super licencję bez spełnienia formalnych wymagań.. Jeszcze tego samego dnia Sauber potwierdził Räikkönena jako partnera Nicka Heidfelda w sezonie 2001. Swojego niezadowolenia z decyzji komisji nie kryli m.in. Max Mosley oraz Jenson Button.
Räikkönen zaliczył udany debiut w Grand Prix Australii na torze Albert Park – w kwalifikacjach zajął trzynastą pozycję, a wyścig ukończył na siódmym miejscu. Zespół Sauber podważył jednak legalność manewru wyprzedzania Nicka Heidfelda przez Oliviera Panisa (B.A.R.) w czasie drugiego okrążenia. Francuz wykonał go podczas obowiązywania żółtej flagi, spowodowanej wypadkiem Enrique Bernoldiego. Ostatecznie zawodnik British American Racing został ukarany dodatkowymi 25. sekundami doliczonymi do ostatecznego czasu. W rezultacie Heidfeld zajął czwartą, a Räikkönen szóstą pozycję, która dała mu pierwsze w karierze punkty.
Nie ukończył kolejnych trzech eliminacji. Zgodnie z przedsezonowymi postanowieniami FIA po czwartej rundzie mistrzostw miała zostać podjęta decyzja odnośnie do przedłużenia ważności super licencji Räikkönena. FIA nie zgłosiła żadnych żądań zezwalając jednocześnie na dalsze starty w wyścigach.
Podczas Grand Prix Austrii, gdzie Räikkönen początkowo utrzymując tempo liderów, zajął czwartą pozycję. Wynik został zakwestionowany przez zespół B.A.R., ale apelacja została odrzucona.
Kolejny raz uplasował się tuż za podium w wyścigu o Grand Prix Kanady. Gorzej dla Fina potoczyła się dalsza część sezonu. Zaliczył dwa siódme miejsca i trzy awarie, a w kończącym sezon Grand Prix Japonii zaliczył kraksę z bandą z opon.
W ciągu całego sezonu zgromadził na swoim koncie 9 punktów. Pozwoliło mu to zająć dziesiątą pozycję w klasyfikacji generalnej. Nieco bardziej doświadczony Heidfeld wywalczył ósme miejsce z dwunastoma punktami. Wystarczyło to jednak aby zespół odnotował najlepszą w historii pozycję w klasyfikacji generalnej – czwarte miejsce. Peter Sauber przyznał kilka lat później, że Räikkönen był prawdopodobnie najlepszym kierowcą jaki jeździł dla jego zespołu.
2002–2006: McLaren 2002 thumb|left|Kimi Räikkönen podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych w bolidzie McLaren MP4-17 (2002) Po sezonie 2001 Mika Häkkinen postanowił zrobić sobie roczną przerwę od wyścigów (później ogłosił, że wycofuje się definitywnie z Formuły 1), zespół McLaren rozpoczął poszukiwania jego zastępcy. Wszyscy spodziewali się, że miejsce dwukrotnego mistrza świata zajmie partner Räikkönena z Saubera – Nick Heidfeld, który miał podpisany kontrakt z Mercedesem – dostawcą silników zespołu z Woking. Jednak Ron Dennis postanowił, że partnerem Davida Coultharda w sezonie 2002 powinien zostać właśnie Räikkönen. Miał on co prawda ważny kontrakt z Sauberem, ale dzięki możliwościom finansowym jakie posiadał zespół, McLaren bez problemów zdołał go wykupić.
Już w pierwszym starcie podczas Grand Prix Australii zdobył dla swojego nowego zespołu trzecie miejsce. Kolejne sześć startów zakończyło się przedwczesnym wycofaniem z wyścigu z powodu licznych awarii, a także efektownego i niebezpiecznego odpadnięcia tylnego skrzydła na torze Catalunya, przy prędkości ok. 270 km/h. W Grand Prix Kanady był czwarty, a w Grand Prix Europy trzeci.
thumb|Räikkönen zaprzepaszcza szansę na wygranie Grand Prix Francji (McLaren MP4-17) (2002) Podczas Grand Prix Francji, wykorzystując kary dla Davida Coultharda i Michaela Schumachera, wysunął się na prowadzenie. Gdy na cztery okrążenia przed metą, Räikkönen najechał na plamę oleju pozostawioną przez jeden z bolidów Toyoty na nawrocie Adelaide, prowadzenie w wyścigu objął Schumacher, który w rezultacie wygrał cały wyścig. Była to najlepsza okazja na wygranie pierwszego wyścigu w karierze i jak się później okazało ostatnia w tym sezonie. Rok zakończył z bardzo dobrym wynikiem, zdobywając 23 punkty i zajmując szóstą lokatę w klasyfikacji generalnej.
2003 thumb|Kimi Räikkönen podczas Grand Prix Francji (2003) thumb|Wrak bolidu Räikkönena po kolizji z Rubensem Barrichello na starcie Grand Prix Niemiec (2003) W pierwszym wyścigu sezonu 2003 ponownie był blisko wygrania wyścigu walcząc przez pewien moment ramię w ramię z Michaelem Schumacherem. Szansę na wygraną przekreśliła jednak kara „drive-through”, którą otrzymał za przekroczenie ograniczenia prędkości obowiązującego w boksach. Jednak nie tylko on tego weekendu popełniał błędy i na pocieszenie pozostał mu najniższy stopień podium.
Jak się później okazało pierwsza wygrana wpadła w jego ręce już podczas kolejnej eliminacji. Grand Prix Malezji przebiegało po myśli Fina już od początku gdy Rubens Barrichello stracił czas omijając kolizję spowodowaną przez starszego z braci Schumacher, Coultharda wyeliminowała awaria elektroniki, a taktyka dwóch postoi, startującego z pole position Fernando Alonso okazała się nieskuteczna w stosunku do Räikkönena i to właśnie on stanął na najwyższym stopniu podium. W tym momencie Räikkönen objął prowadzenie w klasyfikacji.
Dwa tygodnie później kierowcy wystartowali do wyścigu o Grand Prix Brazylii. W związku z padającym deszczem na torze często pojawiał się samochód bezpieczeństwa i dochodziło do wielu incydentów. W efekcie jednego z nich, a konkretnie groźnego wypadku z udziałem Fernando Alonso, wyścig został przerwany. Początkowo pierwsze miejsce przyznano Räikkönenowi, który w momencie zdarzenia jechał za Giancarlo Fisichellą, ale zgodnie z regulaminem po przerwaniu wyścigu pod uwagę bierze się stan rywalizacji przed dwoma okrążeniami. Kilka dni później okazało się, że prowadzący Fisichella rozpoczął jeszcze jedno okrążenie i to właśnie on prowadził na dwa okrążenia przed przerwaniem wyścigu. Räikkönen oddał nagrodę za pierwsze miejsce podczas następnej eliminacji.
Podczas Grand Prix San Marino do walki o tytuł przyłączył się Michael Schumacher, który wyprzedził Räikkönena na mecie o niespełna 1,8 sekundy. Niemiec wygrał także kolejne dwa wyścigi. Räikkönen zakończył wyścig, o Grand Prix Hiszpanii już na pierwszym okrążeniu, a w Austrii był ponownie drugi. Drugą lokatę zajął także podczas Grand Prix Monako, gdzie przegrał z późniejszym partnerem z McLarena – Juanem Pablo Montoyą.
W dalszej części sezonu z powodu awarii silnika nie ukończył wyścigu o Grand Prix Europy (w kwalifikacjach podczas tego Grand Prix po raz pierwszy w karierze uzyskał pole position), a podczas Grand Prix Niemiec miał wypadek. Podczas Grand Prix Węgier był drugi za Fernando Alonso i przed Juanem Pablo Montoyą, zaś Michael Schumacher zajął dopiero ósme miejsce przez co Räikkönen był po tym wyścigu trzeci w klasyfikacji mistrzostw ze stratą dwóch punktów do Schumachera i jednego do drugiego w klasyfikacji Montoyi. Jednak Niemiec wygrał dwa kolejne wyścigi Grand Prix Włoch i Grand Prix Stanów Zjednoczonych, a Räikkönen zajął w tych wyścigach odpowiednio 4. i 2. miejsce. Przed ostatnią rundą Mistrzostw Świata miał dziewięć punktów straty do prowadzącego Schumachera, aby zdobyć tytuł musiał wygrać wyścig, a Schumacher mógł dojechać na co najwyżej dziewiątej pozycji. Räikkönen był drugi za Barrichello, a Schumacher zajął ósmą pozycję. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej stracił tylko dwa punkty do Niemca.
2004 thumb|Mechanicy wpychają bolid Räikkönena podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych (2004)