thumb 79 Pułk Piechoty Strzelców Słonimskich imienia Hetmana Lwa Sapiehy (79 pp) – oddział piechoty Samoobrony Litwy i Białorusi oraz Wojska Polskiego II RP.
Formowanie i zmiany organizacyjne 16 grudnia 1918 roku został utworzony w Łapach Białostocki Pułk Strzelców pod dowództwem podpułkownika Stefana Pasławskiego. Pułk organizacyjnie należał do Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a po jej reorganizacji w październiku 1919 roku wszedł w skład IV Brygady 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Od września do 29 listopada 1920 roku w Ozorkowie została przeprowadzona reorganizacja pułku. Następnie pełnił służbę asystencyjną w obszarze Grodno – Puszcza Białowieska po czym został przetransportowany do Pruszkowa. W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował w Słonimiu.
12 października 1921 przemianowany został na 79 pułk piechoty i podporządkowany dowódcy 20 Dywizji Piechoty.
drugie zajęcir === Mapy walk pułku ===
Kawalerowie Virtuti Militari
40x40px|left Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Orderu Wojskowego Virtuti Militari za wojnę 1918–1920por. Romuald Brysiewiczpor. Edmund Charaszkiewiczst. szer. Józef Daszutamjr Tadeusz Jeziorańskippor. Wilhelm Kiczakpor. Kazimierz Laskowskikpt. Stefan Lewickisierż. Aleksander Majewskist. sierż. Bogusław Misiakplut. Ksawery Nalewajkopor. Bolesław Ostrowskipłk Stefan Pasławskikpt. Wincenty Powichrowskipor. Nikodem Sulikpor. Józef Tarasiukmjr Marian Turkowskipor. Wincenty Zarembskimjr Bolesław Zawadzki
Pułk w okresie pokoju thumb|Słonim 1931. 9/79 pułku piechoty. W środku dowódca kompanii: kapitan Stanisław Jan Ojrzanowski (trzeci rząd siedzących, siódmy z lewej) 200px|left W okresie międzywojennym 79 pułk piechoty stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr IX w garnizonie Słonim (batalion zapasowy w Berezie Kartuskiej). Wchodził w skład 20 Dywizji Piechoty.
Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 79 pułk piechoty zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał około 1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy.
Święto pułkowe obchodził pułk 26 lipca w rocznicę walk nad Uszą. thumb|Okolicznościowa blaszka Białostockiego Pułku Strzelców „Wigilia nad Berezyną w r. 1919” Organizacja pokojowa i obsada personalna pułku w marcu 1939StanowiskoStopień, imię i nawiskoDowództwo, kwatermistrzostwo i pododdziały specjalnedowódca pułkuvacatI zastępca dowódcyppłk Kazimierz Marian Dudzińskiadiutantkpt. Wacław Małeckistarszy lekarzkpt. lek. dr Franciszek Stanisławskimłodszy lekarzvacatII zastępca dowódcy (kwatermistrz)mjr piech. Franciszek Pająkoficer mobilizacyjnykpt. Paweł Myszkowskizastępca oficera mobilizacyjnegokpt. Paweł Jan Wacławowiczoficer administracyjno-materiałowypor. Tadeusz Kołowrockioficer gospodarczykpt. int. Władysław Grochowskioficer żywnościowyvacatoficer taborowypor. tab. Józef Krzemińskikapelmistrzppor. kplm. Stefan Kotlickidowódca plutonu łącznościkpt. Adam Pęskidowódca plutonu pionierówpor. Stefan Radziewiczdowódca plutonu artylerii piechotypor. art. Roland Gustaw Adolf Deckerdowódca plutonu ppanc.por. Adam Józef Falldowódca oddziału zwiadupor. Słonina FranciszekI bataliondowódca batalionumjr Józef Kazimierz Bachdowódca 1 kompaniikpt. Czesław Bylińskidowódca plutonupor. Władysław Pajewskidowódca plutonuppor. Zygmunt Julian Klimczakdowódca plutonuppor. Zygmunt Waleszyńskidowódca 2 kompaniipor. Stanisław Kuśdowódca plutonuppor. Leontyn Żurawskidowódca 3 kompaniikpt. Julian Lesińskidowódca plutonuppor. Edmund Jan Postekdowódca plutonuppor. Jani Jasińskidowódca 1 kompanii kmkpt. Stefan Dybkowskidowódca plutonuppor. Jerzy Erwin Karol WróbelII bataliondowódca batalionumjr Kazimierz Zuskedowódca 4 kompaniikpt. Aleksander Kiełczewskidowódca plutonuppor. Józef Marian Formańskidowódca plutonuppor. Antoni Sojkadowódca 5 kompaniikpt. Antoni Szokalodowódca plutonuppor. Feliks Tymickidowódca 6 kompaniikpt. Adam Domaradzkidowódca plutonuppor. Jan Walickidowódca plutonuppor. Edward Józef Ryciakdowódca 2 kompanii kmkpt. Stanisław Grudzińskidowódca plutonupor. Karol Hurcewiczdowódca plutonuppor. Mieczysław Stanisław JobłońskiIII bataliondowódca batalionumjr Antoni Józef Michalewskidowódca 7 kompaniipor. Jan Słońskidowódca plutonuppor. Ryszard Józef Mączkadowódca 8 kompaniikpt. Teofil Jan Banachdowódca plutonuppor. Piotr Marian Wcisłodowódca 9 kompaniikpt. Robert Wojciech Hoppedowódca plutonuppor. Bronisław Władysław Ratulowskidowódca 3 kompanii kmkpt. Karol Stanisław Charkówdowódca plutonuppor. Tadeusz Jędrzejakna kursiekpt. Piotr Frączkiewiczpor. Jerzy Robert Jurkowskipor. Franciszek Czubaw szpitaluppor. Aleksander Charloziński79 obwód przysposobienia wojskowego „Słonim”kmdt obwodowy PWkpt. piech. Boratyński Adolf (*)kmdt powiatowy PW „Słonim”kpt. piech. Majewski Jan
79 pp w kampanii wrześniowej Mobilizacja 79 pułk piechoty został zmobilizowany na podstawie planu mobilizacyjnego „W” obowiązującego od 30 kwietnia 1938. Tabele mobilizacyjne 79 pp z okresu jego mobilizacji nie objęły późniejsze zmiany i poprawki. Mobilizację alarmową 79 pp przeprowadzono 23 marca 1939 w garnizonie Słonim. Mobilizacja rozpoczęła się od godz. 16.00 23 marca 1939 w grupie czerwonej, w jej trakcie zmobilizowano oddziały i pododdziały:
79 pułk piechoty, w czasie od A+18 do A+36 zorganizowany na etatach wojennych. kompania kolarzy nr 92, w czasie A+44, kolumna taborowa nr 909, w czasie A+48, dowództwo batalionu karabinów maszynowych i broni towarzyszących nr 7, w czasie A+50, pluton pionierów batalionu km i broni towarzyszących nr 7, w czasie A+50, 1 kompania batalionu km i broni towarzyszących nr 7, w czasie A+50, 2 kompania batalionu km i broni towarzyszących nr 7, w czasie A+50. Mobilizacja przebiegła sprawnie chociaż w bardzo trudnych warunkach lokalowych, stawiennictwo rezerwistów było wzorowe. Pobór koni i wozów odbył się zgodnie z planem, jakość koni i wozów była słaba. Po dokonaniu ewidencji stanów, pobraniu materiałów, mobilizację prowadzono w okolicznych wsiach. I batalion w całości był mobilizowany na terenie koszar pułku w Słonimiu, wcielono do niego najwcześniej przybyłych rezerwistów w pierwszej kolejności pobrano sprzęt, broń i wyposażenie. 24 marca 1939 I/79 pp został załadowany do transportu kolejowego i odjechał ze Słonimia. II/79 pp po wykonaniu pierwszych czynności mobilizacyjnych w koszarach, przeszedł do wsi Szydłowicze Wielkie i tam prowadził dalsze działania mobilizacyjne. Gotowość marszową osiągnął rano 25 marca, po czym odmaszerował do koszar w Słonimiu, gdzie po mszy św. złożył przysięgę wojskową. Po odejściu na stację kolejową w Słonimiu załadował się do transportu kolejowego i odjechał w rejon koncentracji 20 Dywizji Piechoty pod Płońskiem. III/79 pp po pobraniu sprzętu, broni i wyposażenia odszedł do wsi Żyrowice. 26 marca III/79 pp odmaszerował na stację kolejową, lecz z uwagi na opóźnienie transportu odjechał w ślad za pułkiem 27 marca o godz. 14.00. Transporty 79 pp jechały trasą: Baranowicze-Brześć nad Bugiem-Bereza Kartuska-Łuków-Siedlce-Warszawa-Modlin-Nasielsk. I batalion przybył do Nasielska 26 marca i po wyładowaniu na stacji kolejowej przeszedł do Nowego Miasta, wraz z dowództwem pułku. II batalion przybył do Nasielska 27 marca i po wyładunku przeszedł na kwatery do wsi Anielin i Szczawin 3 kilometry na wschód od Nowego Miasta. III batalion dotarł do stacji Nasielsk w nocy 28/29 marca po wyładunku pomaszerował do rejonu Klukowo-Dwór Smolechowo-Świercze. Po zajęciu rejonu podjęto w pułku szkolenie i zgrywanie pododdziałów. Prawidłowe szkolenie i zgranie pododdziałów utrudniały: rotacja na stanowiskach oficerów służby stałej oraz okresowa wymiana szeregowych i oficerów rezerwy. W połowie maja nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy pułku, odszedł ppłk Kazimierz Dudziński, a dowództwo objął ppłk dypl. Konstanty Zaborowski.
W nocy 15/16 czerwca 1939 79 pp został skierowany na północny zachód od Ciechanowa do rejonu Lasów Ordynacji Opinogóra. Dowództwo pułku zajęło miejscowość Pniewo-Czeruchy, pododdziały pułku zajęły wsie Regimin, Krośnice, Konopki, Sułkowo Borowe II/79 pp, Klice III/79 pp, folwark Pniewo kompania zwiadu. Prowadzono ćwiczenia na szczeblu kompanii i batalionu, prowadzono strzelania bojowe. Nocą 29/30 czerwca 79 pułk podjął marsz 18 godzinny, którym dotarł do w rejonu Rzęgnowa. Dowództwo pułku zajęło kwatery w Rzęgnowie, I batalion we wsi Szpaki, II batalion we wsi Zawady, III batalion we wsiach Żaboklik i Ożumiech, kompania zwiadu we wsi Rudno Kmiece. Od 31 lipca do 28 sierpnia 1939 wszystkie pododdziały 79 pp podjęły prace fortyfikacyjne na odcinku Budy Garlińskie-Kitka-Szumsk-Ożumiech-Kosiły-Rudno Kmiece. Wspólnie z saperami podjęto budowę schronów żelbetonowych, na planowane 30 wybudowano 5. Kopano rowy strzeleckie i przeciwczołgowe, stawiano zasieki z drutu kolczastego, dokonano wycinki drzew i krzewów. 26 sierpnia kompania zwiadu została wysunięta do wsi Dąbrówka celem patrolowania w dzień i w nocy granicy na odcinku Janowo-Chorzele. 29 sierpnia o godz. 13.40 ogłoszono stan gotowości bojowej, 30 sierpnia rano 79 pp zajął stanowiska bojowe na przydzielonym odcinku obrony. Nazwanym „pozycją rzęgnowską”.
Innych czynności w ramach sierpniowej mobilizacji alarmowej w pułku nie prowadzono. Po ogłoszeniu mobilizacji powszechnej zgłaszających się rezerwistów do koszar pułku włączono w skład Oddziału Zbierania Nadwyżek 79 pułku piechoty.
Działania bojowe