Perłówka orzęsiona (Melica ciliata L.) – gatunek byliny należący do rodziny wiechlinowatych (dawniej zwanych trawami). Występuje na stanowiskach naturalnych w Europie Południowe od Hiszpanii po Kaukaz i dalej w Azji po zachodnie Chiny, poza tym w północno-zachodniej Afryce. Z Polski gatunek podawany był z trzech stanowisk w SudetachE. Szczęśniak 2001. Perłówka orzęsiona. s. 449-451. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ., aczkolwiek okazało się, że rośliny te w wąskim ujęciu systematycznym w istocie reprezentują gatunek perłówka siedmiogrodzka Melica transsilvanica.
Morfologia thumb|180px|left|Kwiatostany thumb|180px|left|Pochwa liściowa Pokrój Wieloletnia, roślina zielna, mrozoodporna, tworząca zimozielone kępy wysokości około 25 cm. Łodyga Cienkie, wiotkie źdźbło o wysokości do 60 cm. Liście Szaro-zielone, miękkie, w gęstych kępach, równowąskie lub nawet nitkowate, zwinięte rynienkowato. Kwiaty Luźno rozrzucone, przewieszające, wiatropylne, zebrane w szczytową wiechę, wysokość kwiatostanu od 50 do 60 cm. Z początku bladozielone, czasem purpurowo nabiegłe, po dojrzeniu żółtawe lub perłowe. Uschłe pędy kwiatostanów utrzymają się na roślinie aż do jesieni. Kwitnie z początkiem czerwca. Owoc Ziarniak koloru perłowego. Korzeń Posiada wiązkowy system korzeniowy.
Biologia i ekologia Rośnie na stanowiskach nasłonecznionych, suchych, na glebie zasadowej, ubogiej, często kamienistej. Rośnie na piaskach, rumoszu skalnym, piargach, żwirze. Preferuje umiarkowanie ciepłe warunki klimatyczne. Jest autotrofem i hemikryptofitem.
Zmienność Gatunek Melica ciliata w szerokim ujęciu (sensu lato) tworzy kompleks taksonów, w obrębie którego wyróżnia się: Melica ciliata L. sensu stricto Melica ciliata subsp. magnolii Husnot Melica taurica C. Koch Melica cretica Boiss. et Heldr. Melica transsilvanica Schur – perłówka siedmiogrodzka Taksony te są słabo odróżnialne pod względem morfologicznym, podczas gdy wyraźnie różnią się genetycznie.
Zagrożenia Kategorie zagrożenia gatunku: Kategoria zagrożenia w Polsce według Czerwonej listy roślin i grzybów Polski (2006): E (wymierający). Kategoria zagrożenia w Polsce według Polskiej czerwonej księgi roślin: CR (critical, krytycznie zagrożony).
Zastosowanie Roślina ozdobna stosowana do nasadzeń naturalistycznych w miejscach otwartych, nasłonecznionych, umiarkowanie wilgotnych lub na obrzeżach dużych grup krzewów. Kłoski po zasuszeniu wykorzystywane są jako dodatek do bukietów kwiatowych.
Przypisy
Bibliografia František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský, Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Pospolite rośliny środkowej Europy. PWRiL, Warszawa, 1990. . Władysław Matuszkiewicz. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. . Józef Rostafiński, Olga Seidl. Przewodnik do oznaczania roślin. PWRiL, Warszawa, 1973.
Kategoria:Wiechlinowate Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza