Dziewczyny do wzięcia – polska czarno-biała komedia obyczajowa z 1972 roku w reżyserii Janusza Kondratiuka, na podstawie własnego scenariusza.
Fabuła Film opowiada o jednodniowej przygodzie prowincjonalnych młodych dziewcząt pragnących przerwać monotonię życia na wsi. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy, aby zaznać odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie chłopaka, a w perspektywie – może i trwały związek. Wpadają w oko dwóm mężczyznom, równie skrępowanym jak one same. Gdy wydaje się, że przyjdzie zakończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor podrywaczy ratuje ich znajomy, kelner-światowiec, który udostępnia całej piątce klucze od własnego mieszkania, a po pracy dołącza do nich. Dziewczyny dobierają się w pary z poznanymi mężczyznami i spędzają wieczór, a w drodze powrotnej do domu pociągiem snują plany na przyszłość.
Obsada Ewa Szykulska – dziewczyna pracująca na poczcie, poderwana przez „inżyniera” Ewa Pielach – Pućka, dziewczyna poderwana przez „magistra” Regina Regulska – Marta, dziewczyna nie lubiąca kremu, poderwana przez kelnera Jan Stawarz – „inżynier” Jan Mateusz Nowakowski – „magister” Zbigniew Buczkowski – kelner Jan Himilsbach – kelner Małgorzata Niemen – kelnerka Jadwiga Chojnacka – bileterka w teatrze Iga Cembrzyńska – we własnej osobie, przechodząca w foyer teatru Stanisław Mikulski – we własnej osobie, przechodzący w foyer teatru
Plenery Jako plenery posłużyły m.in.: dworzec kolejowy Warszawa Śródmieście, Pałac Kultury i Nauki, dawna kawiarnia „Hortex” przy ul. Świętokrzyskiej.
Ścieżka dźwiękowa W pociągu do Warszawy dziewczyny śpiewają piosenkę „Moda i miłość” grupy Czerwone Gitary z albumu Czerwone Gitary (3) oraz „Kiedyś przecież spotkamy się znów” grupy Wiślanie 69. W filmie wykorzystano utwór pt. „Człowiek na człowieka” wykonywaną przez Halinę Kunicką (dwukrotnie odgrywany fragment). Kelner (Zbigniew Buczkowski) śpiewa Marcie utwór „Pieski małe dwa”. Jako piosenkę końcową wykorzystano utwór „Com uczynił” w wykonaniu Czesława Niemena (słowa Bolesław Leśmian). Na planie filmu muzyk po raz pierwszy spotkał występującą w nim epizodycznie Małgorzatę Niemen, która później została jego żoną.
Nagrody 1972: Złoty Ekran (przyznawany przez pismo „Ekran”) 1973: Jantar (KSF „Młodzi i Film”, I Międzynarodowe Spotkania Filmowe „Młodzież na ekranie” w Koszalinie) – nagroda dla najlepszego filmu telewizyjnego
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie filmy komediowe Kategoria:Polskie filmy obyczajowe Kategoria:Polskie filmy z 1972 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Janusza Kondratiuka Kategoria:Polskie filmy czarno-białe Kategoria:Filmy Zespołu Filmowego Pryzmat Kategoria:Filmy kręcone w Warszawie