Bertrand Jean Louis Gachot (ur. 23 grudnia 1962 w Luksemburgu) – belgijsko-francuski kierowca wyścigowy, przedsiębiorca. W latach 1989–1992 oraz 1994–1995 uczestnik wyścigów Formuły 1.
Karierę rozpoczynał w kartingu w wieku piętnastu lat. W 1983 roku uczęszczał do szkoły wyścigowej Winfield School. W 1985 roku wygrał mistrzostwa EFDA Euroseries Formuła Ford 1600, a rok później – Brytyjskiej Formuły Ford 2000. W 1987 roku ścigał się w Brytyjskiej Formule 3 w zespole West Surrey Racing i zdobył tytuł wicemistrzowski tej serii. W sezonie 1988 zadebiutował w Międzynarodowej Formule 3000 w zespole Spirit Racing.
W roku 1989 z finansowym wsparciem Jeana-Pierre’a Van Rossema zadebiutował w Formule 1 w zespole Onyx, ale po wygłoszeniu negatywnych opinii na temat tego zespołu został z niego zwolniony i stracił wsparcie Van Rossema. W 1990 roku jeździł w zespole Coloni, ale nie zakwalifikował się wówczas do żadnego wyścigu. W sezonie 1991 ścigał się dla debiutanckiego zespołu Jordan, kilkukrotnie zdobywając punkty, a latem wygrał wyścig 24h Le Mans. W sierpniu tego roku został jednak skazany na karę pozbawienia wolności za niedozwolone użycie gazu łzawiącego zimą 1990 roku, wskutek czego został zastąpiony w Jordanie przez Michaela Schumachera. Po wyjściu z więzienia, pod koniec 1991 roku przeszedł do Larrousse’a, dla którego ścigał się również w sezonie 1992, zdobywając szóste miejsce w Grand Prix Monako. Po sezonie 1992 został zwolniony z Larrousse’a i w roku 1993 nie rywalizował w Formule 1, okazjonalnie ścigając się samochodami turystycznymi. Na rok 1994 powrócił do Formuły 1, zostając zawodnikiem Pacific Grand Prix. Nie ukończył wówczas ani jednego wyścigu, kwalifikując się jedynie do pięciu. W sezonie 1995 był kierowcą i współudziałowcem Pacifika.
W latach 1996–1997 ścigał się w serii All-Japan GT. Po 1997 roku zaprzestał ścigania. Od roku 2000 jest właścicielem firmy Hype Energy, produkującej napoje energetyczne.
Niższe formuły Gachot urodził się w mieście Luksemburg jako syn Niemki i francuskiego urzędnika Komisji Europejskiej. Wychował i uczył się w Brukseli. W wieku piętnastu lat rozpoczął ściganie się gokartami, gdzie nauczono go, by nigdy nie odpuszczać zakrętów, nawet za cenę rozbicia się.
W 1983 roku zakwalifikował się do programu Volant Elf. W finale zajął trzecie miejsce, za Jeanem Alesim i zwycięzcą, Érikiem Bernardem. W tym okresie Gachot podjął studia, ale już w 1984 roku zdecydował się z nich zrezygnować i rozpoczął ściganie się w Formule Ford 1600, osiągając trzecie miejsce w Festiwalu Formuły Ford pod koniec roku. W 1985 roku po rekomendacji przyjaciela, Norwega Haralda Huysmana dołączył do zespołu Keitha Wigginsa, Pacific Racing, w serii EFDA Euroseries Formuła Ford 1600. Wygrał wówczas cztery wyścigi i zdobył tytuł. Osiągnięcie to potwórzył rok później w Brytyjskiej Formule Ford 2000 samochodem Reynard po rywalizacji z Markiem Blundellem. Zdobył także wicemistrzostwo Europejskiej Formuły Ford.
W 1987 roku Gachot startował w Formule 3. W Brytyjskiej Formule 3 został zawodnikiem zespołu West Surrey Racing, w barwach którego wcześniej ścigali się między innymi Ayrton Senna i Nelson Piquet. Belg w 18 wyścigach wygrał trzykrotnie, tyle samo razy zdobył pole position, osiem razy stawał na podium, ustanowił dwa najszybsze okrążenia i zdobył 64 punkty, dzięki czemu zakończył sezon na drugim miejscu, za Johnnym Herbertem. Wystartował również w jednym wyścigu serii Formuła 3 Euro Series (zdobywając podium), a także w wyścigu o Puchar Europejskiej Formuły 3 (trzecie miejsce) oraz Grand Prix Makau (nie ukończył).
W sezonie 1988 ścigał się w Międzynarodowej Formule 3000 Reynardem 88D w zespole Spirit Racing. Do pierwszego wyścigu, na torze Jerez, Gachot startował z trzeciego miejsca, ale nie ukończył zawodów. Jednakże już w drugim wyścigu, na torze Vallelunga stanął na podium, zajmując drugie miejsce. Wyścigu w Pau nie ukończył, ale na torze Silverstone startował z pierwszego pola i po raz drugi w sezonie finiszował na drugim miejscu. Trzech następnych wyścigów Gachot nie ukończył, ale w Birmingham punktował, dojeżdżając do mety na piątym miejscu. Punkty zdobył także w trzech ostatnich wyścigach sezonu: na torach Bugatti i Dijon był czwarty, a w Zolder zajął szóstą pozycje. Sezon Gachot ukończył, uzyskawszy 21 punktów, co zaowocowało piątym miejscem w klasyfikacji kierowców. Wyższe pozycje zajęli Roberto Moreno, Olivier Grouillard, Martin Donnelly i Pierluigi Martini. Sezon 1988 Gachot zakończył wyścigiem o Grand Prix Makau w barwach zespołu Theodore Racing, którego jednak nie ukończył.
Debiut w Formule 1
Onyx (1989) Gachot chciał zadebiutować w Formule 1, ale skończyły mu się pieniądze, którymi mógłby płacić za starty. Belg zdołał jednak zyskać finansowe wsparcie firmy Moneytron, należącej do ekscentrycznego belgijskiego milionera, Jeana-Pierre’a Van Rossema. Wysokość tego finansowego wsparcia wynosiła sto milionów franków belgijskich, dzięki czemu w 1989 roku Gachot mógł zadebiutować w Formule 1 w zespole Onyx.
thumb|right|Gachot w Onyksie ORE-1 podczas Grand Prix Belgii 1989 Onyx Grand Prix, podobnie jak Gachot, debiutował w Formule 1, ale wcześniej odnosił sukcesy jako Onyx Race Engineering w Formule 2 i Międzynarodowej Formule 3000. We wrześniu 1988 roku większość udziałów w zespole nabył Paul Shakespeare, ale później odkupił je od niego Jean-Pierre Van Rossem. Zespół podpisał na sezon 1989 umowę z Fordem na dostarczanie silników, a z Goodyearem – na dostawę opon. Projektantem został Alan Jenkins, dawny pracownik McLarena i Penske, a drugim kierowcą, obok Gachota, został Stefan Johansson, wcześniej kierowca m.in. Ferrari i McLarena. Onyx był jedynym debiutującym zespołem w roku 1989, ale mimo stawki 39 samochodów w sezonie 1989 mógł oczekiwać dobrego sezonu. Zaprojektowany przez Jenkinsa Onyx ORE-1 był jednak samochodem ukończonym późno, de facto o piątej rano w dniu prezentacji.
Zgodnie z regulaminem, zarówno Johansson jak i Gachot musieli wziąć udział w prekwalifikacjach w pierwszej połowie sezonu. W związku z ograniczoną ilością testów zespołu obaj kierowcy Onyksa podczas Grand Prix Brazylii nie zdołali się prekwalifikować, przy czym Gachot stracił do Johanssona 2,7 sekundy i zajął ostatnie miejsce. Gachot nie zdołał się także prekwalifikować podczas Grand Prix San Marino i Grand Prix Monako. W Grand Prix Meksyku prekwalifikował się tylko Johansson. Do dwóch północnoamerykańskich Grand Prix (Stanów Zjednoczonych i Grand Prix Kanady) ponownie Gachot się nie prekwalifikował, Johansson natomiast zdołał się zakwalifikować do wyścigów.
W trakcie treningów do Grand Prix Francji Gachot musiał skorzystać z zapasowego samochodu. Mimo to Belg wygrał prekwalifikacje z przewagą pięciu setnych sekundy nad drugim Johanssonem i po raz pierwszy w karierze mógł wziąć udział we właściwych kwalifikacjach w Grand Prix Formuły 1. W kwalifikacjach tych zajął jedenaste miejsce i wystartował w wyścigu. W wyścigu Gachot awansował na szóste miejsce, ale w jego samochodzie awarii uległ akumulator i Belg spadł na szesnaste miejsce. Gachot ukończył wyścig na trzynastym miejscu, ale Johansson finiszował piąty, zapewniając Onyksowi dwa punkty; oznaczało to, że na tamtą chwilę obaj kierowcy zespołu po Grand Prix Wielkiej Brytanii nie musieliby brać udziału w prekwalifikacjach.
Gachot wygrał także prekwalifikacje do Grand Prix Wielkiej Brytanii. Następnie zakwalifikował się do wyścigu na 21 pozycji. Na początku wyścigu Gachot spadł na 24. miejsce. Problemy ze sterownością samochodu spowodowały, że Belg ukończył wyścig na ostatniej, dwunastej pozycji. Fakt ukończenia przez kierowców Minardi tego wyścigu na piątym i szóstym miejscu oznaczał jednak, że kierowcy Onyx Grand Prix byli zmuszeni brać udział w prekwalifikacjach do końca sezonu.
Gachot wygrał również prekwalifikacje do Grand Prix Niemiec, ale do wyścigu się nie zakwalifikował. W prekwalifikacjach do Grand Prix Węgier Belg był czwarty, ale pozwoliło mu to na wzięcie udziału we właściwych kwalifikacjach, gdzie był 21. Na starcie Gachot awansował na siedemnastą pozycję, ale na 39 okrążeniu wycofał się z powodu awarii skrzyni biegów. Prekwalifikacje do Grand Prix Belgii 1989 Gachot zakończył na trzecim miejscu, a w kwalifikacjach właściwych zajął 23. miejsce. W wyścigu podążał przed Philippem Alliotem i Luisem Pérezem-Salą, gdy na 22 okrążeniu wpadł w poślizg i zakończył wyścig. Do Grand Prix Włoch Gachot zdołał się prekwalifikować, a we właściwych kwalifikacjach był 22. Belg nie ukończył jednak trzeciego wyścigu z rzędu, kiedy to jadąc na ostatnim, 15. miejscu, awarii w jego samochodzie na 39 okrążeniu uległa chłodnica.
W tym czasie Gachot narzekał prywatnie na zespół, między innymi na brak testów i niedostateczne wsparcie. Te wyznania pojawiły się w prasie bez zgody Gachota. Onyx i Van Rossem wiedzieli, że Gachot nie udzielił zgody na publikację, ale zespół zawiesił kierowcę na jeden wyścig, zastępując go JJ Lehto. Później Gachot został całkowicie zwolniony z Onyx Grand Prix.
Rial, Coloni (1989–1990) Dysponując odpowiednimi funduszami, pod koniec sezonu 1989 Gachot przeszedł do zespołu Rial Racing, zastępując Gregora Foiteka. Wystawiany przez zespół samochód Rial ARC2, napędzany silnikami Ford Cosworth DFR był niekonkurencyjnym, przestarzałym modelem. W tych warunkach Gachot nie zdołał zakwalifikować się do dwóch ostatnich wyścigów sezonu. W kwalifikacjach do Grand Prix Japonii zajął ostatnie, trzydzieste miejsce, tracąc do premiowanego zakwalifikowaniem się do wyścigu 26. miejsca ponad trzy i pół sekundy, a do zespołowego partnera Pierre’a-Henriego Raphanela 0,135 sekundy. Kwalifikacje do Grand Prix Australii Belg ukończył z kolei na 29 pozycji, do 26 tracąc prawie dwie sekundy; Gachot był jednak nieznacznie szybszy od Raphanela. Sezon 1989 Gachot ukończył bez punktów i został sklasyfikowany na 32. miejscu w klasyfikacji generalnej kierowców. Po sezonie 1989 Rial został rozwiązany.
thumb|left|Coloni C3C W sezonie 1990 Gachot został kierowcą Coloni. Ten włoski zespół zadebiutował w Formule 1 w sezonie 1987 i nie odnosił większych sukcesów, a jego kierowcy wielokrotnie nie kwalifikowali się do wyścigów. W sezonie 1989 Coloni po raz pierwszy wystawiło dwa samochody, ale żaden z kierowców nie ukończył wyścigu. Jednakże przed sezonem 1990 Coloni zrezygnował ze stosowanych dotychczas silników Forda, podpisując kontrakt na wyłączność z Subaru. Subaru chciało w ten sposób dołączyć do Formuły 1, podążając drogą Hondy i Yamahy i w tym celu zleciło firmie Motori Moderni budowę silnika B12; pierwotnie silniki te miały w roku 1990 napędzać Minardi, ale ostatecznie Subaru zdecydowało się na wykupienie połowy udziałów w Coloni i dostarczanie silników temu zespołowi. Silniki Subaru dysponowały jednak mocą jedynie 500 KM (silniki Honda dysponowały mocą około 700 KM) i były za ciężkie o około 110 kg. Ponadto w celu dostosowania samochodu do nowego silnika z Coloni C3B usunięto airboks i zwiększono sekcje boczne, co w połączeniu ze złym rozkładem masy powodowało, że samochód bardzo źle się prowadził. W tych warunkach Gachot – jedyny kierowca Coloni w 1990 roku – nie odnosił sukcesów, ani razu się nie prekwalifikując. W prekwalifikacjach do Grand Prix USA i Grand Prix Francji Gachot nie ustanowił żadnego szybkiego okrążenia z powodu odpowiednio pęknięcia linki zmiany biegów i awarii silnika. Z kolei w prekwalifikacjach do Grand Prix Brazylii, Grand Prix Monako i Grand Prix Kanady Gachot tracił do premiowanego awansem miejsca ponad dziesięć sekund. Z drugiej strony prekwalifikacje do Grand Prix Meksyku zakończył z czasem o 1,3 sekundy gorszym od czasu zwycięzcy.