thumb|Williams FW16 thumb|Benetton B194 Sezon 1994 Formuły 1 – 45. sezon o Mistrzostwo Świata Formuły 1. Tytuł mistrza kierowców zdobył Michael Schumacher, natomiast mistrzostwo konstruktorów zdobyła ekipa Williams. Był to jeden z najtragiczniejszych i najbardziej kontrowersyjnych sezonów w historii tego sportu.
Opis sezonu Zmiany i regulacje techniczne thumb|Ayrton Senna Sezon 1994 miał stać pod znakiem dominacji zespołu Williams i Ayrtona Senny. Odejście z Formuły 1 ówczesnego mistrza świata, Alaina Prosta i przejście Brazylijczyka z nie najszybszego McLarena do wówczas najlepszego Williamsa z mocnymi silnikami Renault miało dać Sennie czwarty tytuł mistrzowski. Jednakże przed sezonem FIA w celu uatrakcyjnienia rywalizacji w Formule 1 wprowadziła pewne zmiany regulaminowe, by „najbardziej w wyścigu liczyły się umiejętności kierowcy”. Nadal używano silników 3,5 l, ale zakazano stosowania ABS-u, kontroli trakcji, aktywnego zawieszenia, elektronicznego akceleratora i skrętnych wszystkich czterech kół, które to (głównie kontrola trakcji i aktywne zawieszenie) spowodowały, iż zespół Williamsa odnosił miażdżącą przewagę nad rywalami w sezonach 1992 i 1993. Zmiany wymusiły konieczność wybudowania całkiem nowego bolidu, FW16, który mimo swej perfekcyjnej aerodynamiki nie był udany, a jego dużym uniedogodnieniem był wąski kokpit. Mimo to Williams pozostał murowanym faworytem sezonu 1994.
Początek sezonu Już przedsezonowe testy zapowiadały, że będzie to sezon, w którym nie obejdzie się bez poważniejszych wypadków. Jyrki Järvilehto w styczniu złamał jeden z kręgów lędźwiowych na torze Silverstone, a Jean Alesi w trakcie kwietniowych testów złamał kark na torze Mugello.
Sezon otwierał wyścig o Grand Prix Brazylii na torze Interlagos. Pole position zdobył idol miejscowych kibiców i zarazem główny pretendent do tytułu, Ayrton Senna. Do 21. okrążenia wyścigu prowadzący w wyścigu Senna jechał przed Michaelem Schumacherem, po czym obaj kierowcy w tym samym czasie zjechali do boksów celem tankowania. Senna podczas postoju w boksach został wyprzedzony przez Schumachera dzięki szybszemu pit-stopowi (pojawiły się później sugestie, iż Schumacherowi w nielegalny sposób zwiększono przepustowość tankowania), a ścigając Niemca, popełnił błąd i wypadł z zakrętu – uszkodzony Williams nie nadawał się do dalszej jazdy. Groźnie wyglądał natomiast wypadek debiutującego Josa Verstappena z Martinem Brundlem, ale żadnemu z nich nie stało się nic poważnego. Drugie miejsce w wyścigu zajął Damon Hill, a trzecie – Jean Alesi.
Trzy tygodnie później przed wyścigiem o Grand Prix Pacyfiku na goszczącym pierwszy raz Formułę 1 torze TI Circuit Aida pole position ponownie wywalczył Senna. Jednakże podczas wyścigu przed pierwszym zakrętem uczestniczył on w karambolu i odpadł z wyścigu zaledwie kilkaset metrów po starcie. Ten wyścig był jednocześnie kompromitacją zespołu Williams-Renault, gdyż wyścigu również nie ukończył partner zespołowy Senny – Damon Hill – z powodu awarii układu przeniesienia napędu w jego samochodzie. Wyścig wygrał Schumacher, wyprzedzając Gerharda Bergera i Rubensa Barrichello. Po wyścigu w samochodach Ferrari odkryto formę kontroli trakcji, ale nie ukarano zespołu.
Następny wyścig miał odbyć się 1 maja na torze Imola.
Grand Prix San Marino 1994 Termin organizacji wyścigu Grand Prix San Marino 1994 z powodu tragicznych zdarzeń nazywany jest „czarnym weekendem”. W piątek 29 kwietnia o godzinie 13:15 podczas treningów na zakręcie Variante Bassa Rubens Barrichello uderzył w wysoki, niebezpieczny krawężnik przy prędkości około 220 km/h. Jego Jordan wzbił się w powietrze, po czym uderzył w siatkę oddzielającą kibiców od toru i przekoziołkował. Barrichello w wyniku wypadku złamał nos i stracił przytomność, a dzięki błyskawicznej reakcji prof. Sida Watkinsa uniknął połknięcia własnego języka.
Następnego dnia, podczas drugiej sesji kwalifikacyjnej, około godziny 13:20, przy prędkości ponad 300 km/h Roland Ratzenberger rozbił się swoim Simtekiem na zakręcie Villeneuve; jego głowa bezwładnie opadła w dół. Przeprowadzono błyskawiczną akcję reanimacyjną, a następnie odwieziono Ratzenbergera do szpitala w Bolonii. Godzinę po wypadku poinformowano o śmierci Ratzenbergera.
thumb|Zakręt Tamburello w 1994 Mimo tragicznego wypadku organizatorzy rozegrali wyścig, albowiem w przypadku jego odwołania administracja toru poniosłaby wielomilionowe straty. Na starcie wyścigu o godzinie 14:00 doszło do groźnie wyglądającego wypadku – Benetton Jyrkiego Järvilehto zgasł, po czym na kierowcę najechał przy prędkości ponad 200 km/h Pedro Lamy, a koło jego Lotusa przeskoczyło nad płotem i zranił dziewięciu kibiców. Po tym wydarzeniu na tor wyjechał dość powolny safety car, jakim wtedy był Opel Vectra A. Jego niska prędkość była później kwestionowana, jako że jadące za nim bolidy, ze względu na niską prędkość, traciły ciśnienie w oponach. Lider wyścigu Ayrton Senna podjechał wtedy do Vectry i zachęcał do zwiększenia prędkości, nerwowo gestykulując, po czym zjechał z powrotem do boksów na szóstym okrążeniu. Senna i Michael Schumacher oddalili się od reszty stawki. Okrążenie później, o godzinie 14:17 na szybkim zakręcie Tamburello, lider wyścigu Ayrton Senna wjechał w bandę przy prędkości 218 km/h. Oficjalnym powodem tego wydarzenia, uznanym przez sąd, jest pęknięcie drążka kierowniczego; wymieniane są jednakże również inne, takie jak np. najechanie przez Sennę na odłamek bolidu Järvilehto czy utrata siły dociskowej na skutek niskiego ciśnienia w oponach. Sennę przewieziono do szpitala w Bolonii, gdzie o godzinie 18:40 ogłoszono śmierć kierowcy. We wraku jego samochodu odkryto austriacką flagę, którą Senna po ewentualnym zwycięstwie w wyścigu chciał wystawić na publiczny widok i przejechać z nią jedno honorowe okrążenie – na cześć Ratzenbergera. W dalszej części wyścigu Érik Comas był o krok od tragedii po tym, gdy w wyniku nieporozumienia wyjechał na tor – niewiele brakowało, a uderzyłby swoim Larroussem w helikopter medyczny. W tym samym wyścigu podczas wyjazdu z boksów Minardiemu Michelego Alboreto odpadło koło i ciężko zraniło mechanika Ferrari.
Wyścig wygrał Michael Schumacher, przed Nikolą Larinim i Miką Häkkinenem. Z powodu śmierci kierowców nie dano tamtego dnia tradycyjnego szampana zwycięzcom.
Po Imoli Następny wyścig odbył się w Monako, gdzie zdarzył się kolejny wypadek. W trakcie kwalifikacji do wyścigu (które wygrał Schumacher) Saubera rozbił Karl Wendlinger, który na skutek tego zderzenia zapadł w śpiączkę na dwa tygodnie. Czwarty wyścig z rzędu wygrał Michael Schumacher, który znalazł się przed Martinem Brundlem i Gerhardem Bergerem. Po tym wyścigu Niemiec pokonywał swojego najgroźniejszego rywala, Damona Hilla stosunkiem punktowym 40:7.
Następnym wyścigiem w kalendarzu było rozgrywane 29 maja Grand Prix Hiszpanii na torze Circuit de Catalunya. W trakcie kwalifikacji (pole position wywalczył drugi raz z rzędu Michael Schumacher) Simteka doszczętnie rozbił debiutant Andrea Montermini, który wskutek tego złamał kości stopy. Wyścig po raz pierwszy w sezonie wygrał Damon Hill. Poza tym na podium znaleźli się Michael Schumacher i Mark Blundell, który jeździł wówczas dość słabym Tyrrellem.
Kwalifikacje do Grand Prix Kanady również należały do Schumachera, który zdobył swoje trzecie z rzędu pole position. Wygrał on także wyścig, wyprzedzając drugiego Damona Hilla i trzeciego Jeana Alesiego. Mimo że w następnym wyścigu, o Grand Prix Francji, pole position wywalczył Hill, przerywając tym samym serię Schumachera, to Niemiec triumfował w wyścigu (drugi był Hill, trzeci Berger). Następnym wyścigiem w kalendarzu był wyścig o Grand Prix Wielkiej Brytanii.
Afery wokół Benettona
thumb|Mika Häkkinen podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii Podczas okrążenia rozgrzewkowego do Grand Prix Wielkiej Brytanii (pole position wywalczył Damon Hill) Schumacher mimo zakazu regulaminowego wyprzedził Damona Hilla (po wyścigu twierdził, że nie wiedział o takim przepisie). Nałożono za to na niego karę stop & go, jednakże Niemiec ją zignorował. Wskutek tego odebrano Schumacherowi drugie miejsce, a podium wyglądało następująco: pierwszy – Hill, drugi – Alesi, trzeci – Häkkinen; na półmetku sezonu Schumacher miał 66 punktów, a Hill – 39.
Kara, jaką nałożono na Schumachera, polegała nie tylko na odebraniu mu sześciu punktów, ale również na wykluczeniu Niemca z wyścigów o Grand Prix Niemiec oraz Grand Prix Węgier. Ostatecznie po złożeniu przez zespół apelacji Niemiec pojechał w tych wyścigach, ale zabroniono mu startu w Grand Prix Włoch i Grand Prix Portugalii.
Pole position przed wyścigiem o Grand Prix Niemiec wywalczył Damon Hill; Schumacher był dopiero czwarty. Ku rozpaczy miejscowych kibiców Schumacher wycofał się na 20. okrążeniu z powodu awarii silnika Forda. Wyścig ten wygrał Gerhard Berger na Ferrari. Znakomicie spisali się kierowcy Ligierów: Olivier Panis był drugi, a Éric Bernard ą trzeci.
Wyścig w Niemczech zostanie zapamiętany głównie z powodu pożaru, jaki wybuchł w boksach podczas tankowania Benettona Josa Verstappena. Pośrednią przyczyną było nielegalne zwiększenie przepustowości tankowania z 12 do 14 litrów na sekundę poprzez usunięcie siatkowego filtra. Benetton tłumaczył się, że przedstawiciel producenta urządzeń do tankowania, firmy Intertechnique, wyraził zgodę na usunięcie tego filtra. Zespół Larrousse potwierdził tę wersję wydarzeń (jednakże należy pamiętać, że team ten kupował w owym czasie od Benettona skrzynie biegów). Ponadto zarzucono zespołowi, iż stosował on zakazany przez regulamin system "launch control", pozwalający na optymalny, zautomatyzowany start poprzez wykorzystanie pełnej możliwości układu napędowego. Po badaniu dokonanym przez specjalistyczną firmę, LDRA, okazało się, iż w oprogramowaniu ukryto instrukcje umożliwiające samoczynne sterowanie sprzęgłem, obrotami silnika i skrzynią biegów. Benetton oświadczył, iż nigdy z tych instrukcji nie korzystano ponieważ ukryto je przed kierowcami tak, by ci z nich nie korzystali, a usunięcie ich jest zbyt kosztowne i może negatywnie wpłynąć na inne systemy. LDRA ustaliła, w jaki sposób aktywowało się system: albo przez wywołanie menu programów, zjechanie na sam dół (poniżej ostatniej opcji), najechanie kursorem na – wydawałoby się – puste miejsce, i wciśnięcie odpowiedniego klawisza, albo z pozycji kierowcy za pomocą sekwencji komend wprowadzanych za pomocą pedałów i dźwigienek biegów. Mimo tych ustaleń ostatecznie postanowiono nie karać zespołu.
Kolejne wyścigi Formuły 1 w sezonie 1994 odbyły się na Węgrzech. Pole position do wyścigu o Grand Prix Węgier wywalczył Michael Schumacher, który wygrał ten wyścig. Drugi do mety dojechał Damon Hill, a trzeci – Jos Verstappen, który na ostatnim okrążeniu wyprzedził, mającego problemy ze swoim McLarenem, Martina Brundle'a.
Podczas deszczowych kwalifikacji do Grand Prix Belgii pierwsze pole startowe zupełnie nieoczekiwanie wywalczył Rubens Barrichello na Jordanie. Wyścig wygrał Schumacher, ale badanie techniczne przeprowadzone po wyścigu wykazało, że wymagana regulaminem deska umieszczona pod podłogą bolidu nie ma odpowiedniej grubości. Ostatecznie zdyskwalifikowano Schumachera, dzięki czemu zwycięstwo przy "zielonym stoliku" odniósł Damon Hill (drugie miejsce zdobył Häkkinen, a trzecie – Verstappen).
Końcówka sezonu thumb|Gerhard Berger i Jean Alesi