Simtek, pełna nazwa Simulation Technology – dawna brytyjska firma badawczo-konstrukcyjna oraz były zespół i konstruktor Formuły 1. Firma Simtek Research Ltd. została utworzona w 1989 roku przez Nicka Wirtha oraz Maksa Mosleya. Po wybudowaniu własnego tunelu aerodynamicznego zaangażowała się w tworzenie projektów i samochodów przeznaczonych do wyścigów w cyklu Formuły 1. W 1990 roku zbudowała samochód dla BMW. W 1993 roku doszło do utworzenia zespołu Simtek Grand Prix Ltd., który w sezonie 1994 zadebiutował w Formule 1. W ciągu całego debiutanckiego sezonu Simtek nie zdobył ani jednego punktu, ponadto podczas Grand Prix San Marino zginął kierowca zespołu – Roland Ratzenberger. W połowie 1995 roku z powodu długów oraz braku sponsorów zespół wycofał się z rywalizacji w Formule 1.
Początki Firma Simtek Research Ltd. została założona w sierpniu 1989 roku przez Nicka Wirtha oraz Maksa Mosleya. Początkowo Mosley, po opuszczeniu Leyton House w 1989 roku, chciał zainwestować w rozwiniętą technologicznie firmę wyścigową, ale po namowie Marka Herda (syna Robina) założył z Wirthem w jego biurze firmę Simtek, której celem było zapewnienie niedrogich usług dotyczących projektowania, badań i rozwoju na najwyższym możliwym poziomie. Siedziba firmy znajdowała się w Banbury.
Firma wybudowała tunel aerodynamiczny i dzięki koneksjom Mosleya w 1990 roku zaprojektowała samochód BMW S192, który firma BMW planowała wystawić w Mistrzostwach Świata Formuły 1. Gdy BMW zrezygnowało z uczestnictwa w Formule 1, Simtek w 1991 roku rozwijał dla BMW modele M3 E30 wystawiane w niemieckiej serii wyścigów samochodów turystycznych Deutsche Tourenwagen Meisterschaft.
Innymi klientami Simteka byli między innymi Fédération Internationale du Sport Automobile, rząd Francji oraz Ligier, dla którego Simtek zaprojektował i zbudował tunel aerodynamiczny w Magny-Cours. Firma była również zaangażowana w prace projektowe i doradztwo w Grupie C, IndyCar i Formule 3000. W 1992 roku, po zostaniu prezydentem Fédération Internationale de l’Automobile, Mosley sprzedał Wirthowi swoje udziały w firmie.
W 1992 roku model BMW S192 został udoskonalony i sprzedany zespołowi Andrea Moda Formula jako Moda S921. Tylko raz kierowcy zespołu udało się zakwalifikować do wyścigu, a w trakcie sezonu właściciel zespołu, Andrea Sassetti, został aresztowany. W 1993 roku zaprojektowano samochód Bravo S931 dla zespołu Team Bravo España, który planował wystartować w Formule 1 w sezonie 1993. Bravo S931 był de facto rozwinięciem Mody S921. Team Bravo España został rozwiązany przed rozpoczęciem sezonu ze względu na śmierć założyciela, Jeana-Pierre'a Mosniera. W sierpniu 1993 roku Wirth zdecydował się na założenie własnego zespołu Formuły 1 i utworzył Simtek Grand Prix Ltd.
Formuła 1 1994 Zespół rozpoczął funkcjonowanie w październiku 1993 roku z budżetem około pięciu milionów funtów i personelem liczącym 35 osób, z czego część osób pracowała wcześniej wspólnie w zespole March Engineering. Wirth postanowił związać się z trzykrotnym mistrzem świata Jackiem Brabhamem, który został konsultantem oraz udziałowcem w Simteku. Wskutek tego ogłoszono, że pierwszym kierowcą zespołu będzie syn Brabhama, David. Australijski kierowca wziął wcześniej udział w 14 Grand Prix sezonu 1990 w zespole Brabham, ale zakwalifikował się do ośmiu wyścigów. Simtek wpłacił wpisowe w wysokości 500 000 dolarów, niezbędne, by zespół znalazł się na liście startowej FIA. Zapewniono sobie także silniki Ford HB, funkcjonujące w Formule 1 od 1989 roku. Silniki te miały pojemność 3497 cm³ i osiągały moc maksymalną 730 KM.
Pierwotny projekt samochodu Simtek S941 zawierał aktywne zawieszenie, ale to rozwiązanie zostało na sezon 1994 zabronione i Simtek musiał wrócić do projektu, który był konserwatywny i który sprawiał, że samochód był za ciężki. Ponadto przestarzałe silniki Ford HB miały niedostatki mocy. W grudniu rozpoczęto testy samochodu, ale zespół nadal nie miał sponsorów i finansowanie zaczęło stanowić spory problem. Stąd też Wirth chciał, by obok Brabhama drugim kierowcą był kierowca, który przyciągnie sponsorów do zespołu. Negocjowano z posiadającym wsparcie Marlboro Andreą de Cesarisem oraz Gilem de Ferranem, za którym stała firma Sadia. Gdy negocjacje z tymi kierowcami zakończyły się fiaskiem, podjęto rozmowy z Jeanem-Markiem Gounonem, który jednak miał zobowiązania na pierwszą część sezonu (starty w BMW w mistrzostwach samochodów turystycznych) i nie mógł wtedy startować w Simteku. Tuż przed rozpoczęciem sezonu zespół zdołał na pięć wyścigów podpisać kontrakt z drugim kierowcą, odnoszącym sukcesy w Japońskiej Formule 3000 debiutantem Rolandem Ratzenbergerem. W tej sytuacji Wirth był młodszy od obu kierowców swojego zespołu. Zapewniono sobie również wsparcie MTV Europe, wskutek czego zespół zmienił oficjalną nazwę na MTV Simtek Ford. Umowa z MTV oznaczała, że zespół miał wystarczająco pieniędzy, by wystartować w Formule 1, ale jednocześnie dysponował konserwatywnym samochodem, przestarzałymi silnikami i początkowo również manualną skrzynią biegów; w tej sytuacji kierownik zespołu, Charlie Moody, zachęcał członków Simteka, by traktowali sezon 1994 jako przygodę. Wydawało się także, że głównym celem zespołu będzie pokonanie drugiego debiutanta, Pacific Grand Prix.
Kwalifikacje do pierwszego wyścigu sezonu, o Grand Prix Brazylii, wygrał Ayrton Senna. Brabham stracił do Senny ponad pięć sekund, ponadto w kwalifikacjach okazał się gorszy od kierowcy Pacifika, Bertranda Gachota, mimo to zdołał zakwalifikować się do wyścigu na 26 pozycji. Ratzenberger natomiast uzyskał czas o prawie siedem sekund gorszy od Senny i kwalifikacje ukończył na 27 miejscu, wskutek czego nie zakwalifikował się do wyścigu. Wyścig Brabham ukończył ostatni, na 12 miejscu z czterema okrążeniami straty do zwycięzcy.
thumb|left|Roland Ratzenberger w Simteku S941 podczas Grand Prix San Marino 1994 Drugą eliminacją sezonu było Grand Prix Pacyfiku. Ponownie pole position zdobył Senna. Brabham zakwalifikował się na 25 miejscu, tracąc do Senny 4,5 sekundy. Po raz pierwszy do wyścigu zakwalifikował się Ratzenberger, do Brabhama tracąc 1,8 sekundy i mając 0,4 sekundy przewagi nad najszybszym kierowcą Pacifika, Bertrandem Gachotem. W wyścigu Brabham odpadł już na trzecim okrążeniu na skutek problemów z elektryką, a Ratzenberger dojechał do mety na ostatnim, 11 miejscu, z pięcioma okrążeniami straty.
thumb|Autodromo Enzo e Dino Ferrari (w układzie z 1992 roku) z zaznaczonym zakrętem Villeneuve, miejscem wypadku Rolanda Ratzenbergera W trakcie sobotnich kwalifikacji do Grand Prix San Marino Ratzenberger na szykanie Acqua Minerale uszkodził przedni spojler. W osiemnastej minucie kwalifikacji, gdy Austriak postanowił przejechać pierwsze szybkie okrążenie, przed zakrętem Villeneuve spojler ten odłamał się, a samochód stracił docisk przedniej osi i przestał skręcać. Wskutek tego, nie mając kontroli nad samochodem, Ratzenberger wjechał w betonową ścianę przy prędkości 314,9 km/h. Samochód odbił się od ściany, i obracając się wokół własnej osi sunął przez kilkadziesiąt metrów, po czym zatrzymał się, a głowa Ratzenbergera bezwładnie opadła w dół. Na miejsce wypadku przybył Sid Watkins, po czym rozpoczęto masaż serca; po przywróceniu akcji serca zabrano Ratzenbergera do szpitala. Podczas transportu Ratzenberger doznał silnych krwotoków, przez co konieczna była natychmiastowa operacja. Ratzenbergera przetransportowano helikopterem do kliniki Maggiore w Bolonii, a niecałe 40 minut po wypadku wydano oświadczenie o jego śmierci. Był to pierwszy śmiertelny wypadek w Formule 1 od czasów Elio de Angelisa, który zginął podczas testów na torze Paul Ricard w 1986 roku.
Brabham postanowił wystartować w wyścigu (w kwalifikacjach zajął 24. miejsce z 5 sekundami straty do Senny), a swoją decyzję tłumaczył w następujący sposób:
Wyścigu, podczas którego zginął Ayrton Senna, Brabham nie ukończył, ponieważ na 28 okrążeniu wypadł z toru.
W Grand Prix Monako Simtek wystawił tylko jeden samochód. Powodem takiej decyzji była chęć uczczenia Ratzenbergera oraz niemożność zbudowania drugiego samochodu na czas. Ponadto przez część sezonu ku czci zmarłego Ratzenbergera w górnej części samochodu, przy airboksie, umieszczono napis "For Roland". David Brabham po wypadku Karla Wendlingera oraz wycofaniu Heinza-Haralda Frentzena startował z 22 pozycji, mając w kwalifikacjach 1,4 sekundy przewagi nad Gachotem oraz 5,3 sekundy przewagi nad drugim kierowcą Pacific Grand Prix, Paulem Belmondo, natomiast do Michaela Schumachera tracąc 6,1 sekundy. Na 46 okrążeniu doszło jednak do wypadku i Australijczyk nie ukończył wyścigu.
Na Grand Prix Hiszpanii Simtek ponownie wystawił dwa samochody. Drugim kierowcą, obok Brabhama, został Andrea Montermini. Montermini w latach 1991–1992 był kierowcą testowym Ferrari, a w roku 1993 został testerem Benettona, nigdy jednak wcześniej nie startował w wyścigu Formuły 1. Podczas sobotnich kwalifikacji chory na grypę Montermini w trakcie swojego pierwszego szybkiego okrążenia, na ostatnim zakręcie, źle wjechał na krawężnik, stracił kontrolę nad pojazdem i przy dużej prędkości uderzył w barierę z opon, po czym samochód wrócił na tor i odbił się od ściany po przeciwległej stronie. Model S941 był kompletnie zniszczony, ale Montermini odniósł jedynie niewielkie obrażenia kostki i stopy. Brabham w kwalifikacjach do Schumachera stracił ponad 6 sekund, ale ponownie znalazł się przed oboma kierowcami Pacifika i startował z 24 miejsca. Wyścig Brabham ukończył na dziesiątym miejscu, z czterema okrążeniami straty do zwycięzcy.
Wypadek Monterminiego spowodował, że na Grand Prix Kanady niemożliwe było zbudowanie nowego samochodu i Simtek po raz drugi w sezonie startował w Grand Prix z jednym kierowcą. Brabham ponownie zakwalifikował się przed kierowcami Pacifika – na 25 miejscu, a do zdobywcy pole position, Michaela Schumachera, stracił 5,5 sekundy. Ponownie Brabham zdołał ukończyć wyścig – na 14 pozycji, tracąc do zwycięzcy cztery okrążenia.
Przed Grand Prix Francji do zespołu dołączył Jean-Marc Gounon. Gounon startował wcześniej w Formule 1 w dwóch Grand Prix sezonu 1993 w zespole Minardi. Według serwisu f1rejects.com po przybyciu Gounona do Simteka powróciło "poczucie normalności", zachwiane wypadkami Ratzenbergera i Monterminiego. Do wyścigu zakwalifikowali się zarówno Brabham (24 miejsce), jak i Gounon (26 pozycja). Brabham w kwalifikacjach okazał się lepszy od Oliviera Beretty z zespołu Larrousse, co oznaczało, że w kwalifikacjach kierowca Simteka po raz pierwszy bezpośrednio był szybszy od kierowcy innego zespołu niż Pacific. Wyścigu Brabham nie ukończył (awaria skrzyni biegów na 29 okrążeniu), ale Gounon zakończył wyścig na najwyższym dla Simteka, dziewiątym miejscu, tracąc do zwycięzcy cztery okrążenia.
W trakcie testów na torze Silverstone, przed Grand Prix Wielkiej Brytanii, Brabham popełnił błąd i rozbił samochód, ale nie odniósł obrażeń. W kwalifikacjach do Grand Prix Wielkiej Brytanii kierowcy Simteka ponownie okazali się szybsi od kierowców Pacifika – Brabham startował z 25, a Gounon z 26 pozycji. Po raz pierwszy w sezonie obaj kierowcy Simteka ukończyli wyścig – Brabham finiszował na 15 miejscu z trzema okrążeniami straty do zwycięzcy, a tuż za nim wyścig ukończył Gounon.
Do Grand Prix Niemiec kierowcy Simteka ponownie startowali z ostatniego rzędu, Brabham przed Gounonem. Brabham na 38 okrążeniu wycofał się z powodu usterki sprzęgła, a Gounon dwa okrążenia później na skutek awarii silnika. Obaj kierowcy przed wycofaniem się z wyścigu jechali na dziewiątej pozycji.