Adam Myjak

Adam Myjak (ur. 3 stycznia 1947 w Starym Sączu, zm. 5 kwietnia 2025) – polski rzeźbiarz i pedagog, profesor i rektor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Życiorys Dzieciństwo spędził w Częstochowie, gdzie rozpoczął edukację szkolną. W 1958 rodzice wraz z piątką dzieci przenieśli się do Sandomierza. Tam ukończył szkołę podstawową, a następnie w 1965 I Liceum Ogólnokształcące – Collegium Gostomianum. Zgodnie z zainteresowaniami plastycznymi rozpoczął w tym samym roku studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kierunkiem Stanisława Słoniny, Stanisława Kulona i Mariana Wnuka. Studia ukończył z wyróżnieniem w 1971. Po obronie pracy dyplomowej u Jana Bohdana Chmielewskiego związał się na stałe z macierzystą uczelnią. W latach 1979–1981 przebywał na stypendium twórczym w Duisburgu w RFN, gdzie na tamtejszym Uniwersytecie na Wydziale Sztuk Pięknych wykładał rzeźbę.

W ASP przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej, od asystenta do profesora zwyczajnego. Był wielokrotnie wybierany na rektora tej uczelni (1990–1996, 1999–2006, 2012–2020). Prowadził też na ASP własną pracownię rzeźby.

W 2009 został członkiem czynnym Polskiej Akademii UmiejętnościRocznik Polskiej Akademii Umiejętności. Rok 2021, wyd. Kraków 2022, s. 27..

Był redaktorem graficznym pisma „Orientacja” oraz miesięcznika literackiego młodych „Nowy Wyraz”, był związany nie tylko formalnie z poetyckim pokoleniem 68 roku. Był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1971 i 1974.

Został pochowany 16 kwietnia 2025 roku na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Nagrody i odznaczenia Pierwsze sukcesy artystyczne zaczął odnosić już w czasach studenckich: zdobył I nagrodę za „Najlepszą pracę roku 1967 studentów Warszawy” – rzeźba; w 1968 dwie II nagrody – za rzeźbę i III nagrodę oraz wyróżnienie za rysunek w ogólnopolskim konkursie o tematyce wojskowej; w 1970 – uhonorowany został III nagrodą w ogólnopolskim konkursie na dzieło plastyczne o tematyce kopernikowskiej; w 1971 – II nagrodą w ogólnopolskim konkursie „Człowiek, praca, środowisko”, II nagrodą za rzeźbę „Stary aktor”; 1972 zdobył I i II nagrodę w konkursie na medal kopernikowski, I nagrodę i wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie medalierskim z okazji XXX- lecia LWP; brązowy medal na III Festiwalu Sztuk Pięknych; w 1973 przyznano mu srebrny medal na IV Festiwalu Sztuk Pięknych; w 1979 – nagrodę Hiszpańskiej Federacji Żeglarskiej za rzeźbę „Żagiel” na VII Międzynarodowym Biennale „Sport w sztukach pięknych” w Barcelonie; w 1983 roku uzyskał wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie na pomnik powstania warszawskiego; w 1987 – nagrodę honorową X Międzynarodowej Sztuki Krajów Nadbałtyckich (Rostock); w 1990 otrzymał Nagrodę Projektu za ubiegły rok. Laureat Nagrody im. Witolda Hulewicza. W 1979 został wyróżniony Nagrodą Prezesa Rady Ministrów z dziedziny plastyki II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie medalierstwa i rzeźby monumentalnej. W 1997 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1997)... W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2020 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia organizacyjne.

Twórczość thumb|Kompozycja rzeźbiarska Kwadryga Appolina odsłonięta w 2002 na gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie Był autorem 50 wystaw indywidualnych krajowych i zagranicznych, m.in. w 1981 roku w Muzeum im. W. Lehmbrucka w Duisburgu, 1989 w Muzeum Bochum, w 1991 w Instytucie Kultury Polskiej w Pradze, w 1993 w Zachęcie w Warszawie, w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, w 1994 w Muzeum Rzeźby w Białymstoku, w 1999 w Galerii Studio w Warszawie. Brał udział w wystawach zbiorowych sztuki polskiej w kraju i za granicą.

Był także autorem realizacji: pomnikowych – 1970 rok: pomnik konia-krwiodawcy (według projektu M. Wnuka; wspólnie z Januszem Pastwą w Dralewie), 1983 rok: pomnik katyński dla tzw. Dolinki Katyńskiej na warszawskich Powązkach Wojskowych (zrealizowany, ale ze względów politycznych nie ustawiony, obecnie przed konkatedrą Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku), 1984 rok: pomnik Tadeusza Kościuszki w Połańcu, pomnik Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Zalesiu koło Warszawy, pomnik Homo Homini w Kielcach, dwa popiersia Tadeusza Mazowieckiego w Warszawie plenerowych – Orońsko, Wuppertal, Minheim nad Rurą, Duisburg, Düsseldorf; medalierskich – Jana Pawła II, LOT-u (Paderewskiego, Słowackiego, Kusocińskiego, Moniuszki, Pendereckiego), Mikołaja Kopernika; wnętrz – kościół św. Krzyża w Warszawie – płaskorzeźba Matka Boska Katyńska, nowy gmach Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego (rzeźba pełna) – 1999 rok; scenograficznych, m.in. scenografia do spektaklu „Prometeusz” w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu oraz prace w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Szczecinie, Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum w Bochum, Muzeum Lehmburcka w Duisburgu, galerii BWA, zbiorach prywatnych krajowych i zagranicznych.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Sandomierzu Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Kielce Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Rektorzy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Rzeźbiarze związani z Warszawą Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Zmarli w 2025