Paka nizinna, dawniej: paka (Cuniculus paca) – gatunek dużego gryzonia z rodziny pakowatych (Cuniculidae). Zamieszkuje tropikalne i subtropikalne regiony Ameryki od środkowego Meksyku na północy do południowej Brazylii, Paragwaju i skrajnie północno-wschodniej Argentyny na południu. Introdukowany na Kubę.
Systematyka Wyróżnia się pięć podgatunków paki nizinnej: C. p. guanta (Lönnberg, 1921) C. p. mexicanae (Hagmann, 1908) C. p. nelsoni (Goldman, 1913) C. p. paca (Linnaeus, 1766) C. p. virgata (Bangs, 1902)
Budowa ciała Długość głowy i tułowia dorosłej paki nizinnej osiąga 60–80 cm (ogona 2–3 cm), przy masie ciała do 10 kg. Wybarwienie sierści ciemnobrunatne, z białymi plamami na bokach, a w części brzusznej białe. Paki nizinne mają duże głowy. Przy wydawaniu dźwięków paka wykorzystuje jamę w łuku brwiowym, która służy jako rezonator. Jest to wyjątkowa cecha wśród innych ssaków.
Tryb życia Paka nizinna wiedzie naziemny tryb życia, jest aktywna nocą, a dnie spędza w wydrążonych przez siebie norach. Potrafi pływać. Być może wiodą samotniczy tryb życia, bowiem napotyka się zwykle pojedyncze osobniki. Obserwowane jednak były także grupy składające się z kilku osobników; w ocenie Limy i współpracowników (2018) pod względem różnorodności i złożoności wydawanych dźwięków paka nizinna przypomina przedstawicieli grupy Caviomorpha żyjących w grupach. Zdaniem autorów rezygnacja przedstawicieli gatunku z życia w grupach na rzecz samotniczego trybu życia może być rezultatem intensywnych polowań na przedstawicieli gatunku oraz zmian środowiska, w którym żyją.
Ekologia Paka nizinna jest roślinożercą. Dietę stanowią owoce i zielone części roślin. Siedlisko stanowią nadwodne tereny lasów tropikalnych.
Przypisy
Kategoria:Pakowate Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza