(, ) – odmiana wymowy języka angielskiego używana współcześnie głównie w południowo-wschodniej Anglii. Termin ten (dosłownie: „angielski ujścia rzeki”) został wprowadzony w 1984 przez brytyjskiego lingwistę Davida Rosewarne. jest mieszaniną cech charykterystycznych dla i .
Geografia i socjolingwistyka Nazwa wywodzi się stąd, że miejscem powstania tego dialektu jest region ujścia Tamizy. Dialekt można usłyszeć również w Londynie, na północ aż do Norwich i na zachód do Kornwalii.
jest szczególnie popularny wśród młodych ludzi w Anglii, ponieważ jest postrzegany jako wyrafinowany, lecz neutralny klasowo, w przeciwieństwie do uważanego za wymowę „elitarną”. można dziś usłyszeć w , Izbie Gmin i wśród biznesmenów. Tradycjonaliści używający nazywają pogardliwie „”, uważając ten sposób mówienia za nienaturalny i prostacki.
Fonetyka Wśród użytkowników istnieje zróżnicowanie fonetyczne, jako że wpływ na rozwój tej odmiany miał zarówno tradycyjny akcent londyński , jak i . Niemniej za cechy charakterystyczne uchodzą: wokalizacja /l/ do w pozycji na końcu sylaby: „” wymowa /r/ zbliżona akustycznie do amerykańskiej, choć zamiast retrofleksji występuje uniesienie centralnej części języka, przejście nagłosowego w (zwłaszcza w Londynie), Edgar Werner Schneider, Bernd Kortmann., spółgłoska zastępowana zwarciem krtaniowym w pozycji na końcu sylaby, dyftong wymawiany szerzej jako , lub , przesunięcie : ku przodowi, w kierunku :, akcentowanie przyimków i czasowników posiłkowych.
Inne cechy W porównaniu z tradycyjną angielszczyzną brytyjską w występuje więcej amerykanizmów słownikowych i gramatycznych. Nie spotyka się natomiast form gramatycznych typowych dla a.
Zobacz też
fonologia i fonetyka języka angielskiego
brytyjska odmiana języka angielskiego
Przypisy
Bibliografia , 2001
Kategoria:Język angielski Kategoria:Kultura Anglii