thumb|250px|Indie około 600 r. p.n.e. Buddyzm − kalendarium Przed naszą erą Trad. 563 p.n.e. – w Lumbini urodził się książę Siddhārtha Gautama (Budda). Trad. 534 p.n.e. – Gautama opuszcza swój pałac i zostaje wędrownym ascetą. Trad. 528 p.n.e. – Gautama po osiągnięciu oświecenia rozpoczyna swoją misję. ok. 500 p.n.e. – klasyczny język sanskrycki wypiera wedyjski. ok. 477 p.n.e. – pierwszy sobór buddyjski w Radżagrisze, ok. 477 p.n.e. z udziałem 500 arhatów, którzy uzgodnili kształt pierwszych dwóch zbiorów Kanonu Palijskiego. ok. 400 p.n.e. – w Ganharze zaczyna być używane pismo kharoţhī. 367 p.n.e. – Drugi Sobór Buddyjski w Wajśali – pierwsze pęknięcia na łonie pierwotnej sanghi. 253 p.n.e. – Moggaliputta Tissa przewodzi Trzeciemu Buddyjskiemu Soborowi zwołanemu przez cesarza Aśokę. Zostaje na nim zredagowany tekst Kathavatthu, w którym demaskuje się heretyckie poglądy i teorie utrzymywane przez niektóre szkoły buddyjskie. Pierwsza schizma – podział na mahasamghikę i sthaviravadę. Cesarz Aśoka wznosi kolumny z jego edyktem propagującym buddyzm (czasami zostaje on wyryty na skałach). ok. 250 p.n.e. – z tego okresu datują się przykłady w pełni rozwiniętego pisma kharoţhī (inskrypcje w Shāhbāzgaṛhī i Mānsehrā, w północnym Pakistanie). ok. 200 p.n.e. – w północnych Indiach pojawiają się języki sanskryt i prakryt. Indyjscy kupcy regularnie odwiedzają porty Arabii i wiele miejsc zaczyna nosić hinduskie nazwy (np. Bahar z sanskryckiego słowa vihara). Żeglarze Mon i misjonarze ces. Aśoki przynoszą buddyzm na tereny zamieszkane przez lud Mon w Suwannaphum (obecna Mjanma). ok. 190 p.n.e. – greko-baktryjski król Demetriusz rozpoczyna ekspansję w kierunku Indii, co wkrótce doprowadza do powstania grecko-indyjskiego królestwa (ok. 180 p.n.e. – 10 n.e.), w którym buddyzm ponownie rozkwita. 185 p.n.e. – bramiński generał Pusyamitra Sunga obala buddyjską dynastię Maurjów i zakłada państwo Sunga. Rozpoczyna się prześladowanie buddyzmu. ok. 150 p.n.e. – indo-grecki król Menander I prezentuje pytania na temat buddyzmu mędrcowi Nāgasenie i nawraca się na buddyzm (według tekstu Milindapanha). ok. 100 p.n.e. – buddyzm theravady zostaje oficjalnie wprowadzony na Sri Lankę przez Mahindę, syna cesarza Asioki (podczas panowania króla Devanampiya-Tissa).

Nasza era Lata 1–500 I wiek – według therawadinów, podczas panowanie króla Vatta Gamini na Sri Lance, mnisi buddyjscy zgromadzeni w Aloka Vihara spisali w pali Tripitakę. Najpewniej z tego okresu pochodzą najstarsze buddyjskie rękopisy – będące zarazem najstarszymi przetrwałymi rękopisami indyjskimi. Zostały one napisane w języku ghandari pismem kharoţhī na brzozowej korze. Przetrwały cudem zamknięte w glinianych naczyniach, które nosiły inskrypcje w tym samym języku, co rękopisy. Znajdują się one obecnie w Bibliotece Brytyjskiej. Prawdopodobnie zostały one znalezione w rejonie Haddy w pobliżu miasta Dżalalabad w Afganistanie. Przypuszcza się, że są to fragmenty dawno utraconego kanonu sarvastivadinów, którzy dominowali w Gandharze i byli odpowiedzialni za szerzenie buddyzmu w Azji Środkowej i wschodniej. 65 – wspomaganie buddyzmu przez Liu Yinga jest pierwszym udokumentowanym przykładem praktyk buddyjskich w Chinach 68 – Matanga i Dharmaratna zakładają pierwszy klasztor w Chinach Baima. 78 – chiński generał Ban Chao podbija buddyjskie królestwo Chotanu. 78–101 – według tradycji mahajany, za panowania króla Kaniszki w pobliżu Jalandaru w Kaszmirze w Indiach, odbył się Czwarty Sobór Buddyjski. II wiek – buddyści z Indii i Azji Środkowej podróżują do Wietnamu. 148 – An Shigao, książę partyjski i mnich buddyjski przybywa do Chin i rozpoczyna prace przekładowe pism buddyjskich. III–IV wiek – pismo kharoţhī jest używane na południowej odnodze szlaku jedwabnego (Chotan i Niya). IV wiek – dwaj chińscy mnisi przenoszą pisma buddyjskie do koreańskiego królestwa Goguryeo i rozpoczynają tam produkcję papieru. 320–467 – klasztor-uniwersytet w Nalandzie po rozbudowie może kształcić do 10,000 mnichów. 399–414 – Faxian odbywa podróż z Chin do Indii; po powrocie rozpoczyna tłumaczenie tekstów buddyjskich, które przywiózł ze sobą. V wiek – najwcześniejsze ślady buddyzmu w Mjanmie (napisy w języki pali) i w Indonezji (rzeźby). Najwcześniejsza reinterpretacja tekstów palijskich. Zostaje wzniesiona stupa w Dambulla (Sri Lanka). 402 – na życzenie Yao Xinga, Kumaradżiwa przenosi się do Chang’anu, zakłada biuro tłumaczeń i przekłada literaturę buddyjską na język chiński. 403 – Huiyuan argumentuje, że mnisi buddyjscy nie powinni się kłaniać cesarzowi Chin. ok. 475 – do Chin przybywa Bodhidharma i później zakłada szkołę chan w klasztorze Szaolin. VI wiek – pierwsze przeniesienia nauk chan do Wietnamu. Opowieści z Dżataki zostają przetłumaczone na język perski z rozkazu króla Chosrowa I.

Lata 501–1000 538 – buddyzm zostaje wprowadzony do Japonii z koreańskiego królestwa Baekje. początek lat 600. – Jingwan rozpoczyna rzeźbienie tekstów sutr na skale w Fangshan, Yuzhou, 75 km na południowym zachodzie od Pekinu. lata 600. – Xuanzang pielgrzymuje do Indii, jest świadkiem prześladowania buddyzmu przez króla Sasankę z Goudy, państwa w północno-zachodnim Bengalu. Tybetański król Songtsen Gampo wysyła do Indii posłańców po pisma buddyjskie. Ostatnie znane użycie pisma kharoţhī w buddyjskich społecznościach w Kuczy. 671 – chiński pielgrzym Yijing odwiedza Palembang, stolicę częściowo buddyjskiego królestwa Srivijaya na wyspie Sumatrze w Indonezji. Ŭisang powraca do Korei po okresie studiowania buddyzmu huayan i zakłada jego odpowiednik – szkołę hwaŏm. 736 – nauki szkoły huayan są przeniesione z Korei do Japonii, gdy mnich Rōben zaprasza koreańskiego mnicha hwaŏm Simsanga na wykłady; powstaje japoński odpowiednik tej szkoły – kegon z klasztorze Tōdai. lata 700. – buddyjska Jataka zostaje przetłumaczona na język syryjski i język arabski jako Kalilag i Damnag. Zdarzenia z życia Buddy zostają przetłumaczone na język grecki przez Jana z Damaszku; jako historie o Barlaamie i Jozafacie (zniekształcenie słowa bodhisattwa) stały się w świecie chrześcijańskim tak popularne, że ok. 1300 r. został uczyniony katolickim świętym. lata 700. – za panowania tybetańskiego króla Trisonga Decena, z Afganistanu przybywa do Tybetu Padmasambhava i ponownie wprowadza buddyzm do tego kraju. Tradycja ta będzie później znana jako nyingma. Buddyzm szybko rozszerza się do Sikkimu i Bhutanu. ok. 760 – rozpoczyna się budowa olbrzymiego kompleksu buddyjskiego Borobudur na Jawie; budowa zostanie ukończona w 830 roku. 804 – za panowania japońskiego cesarza Kammu do Chin udają się dwaj mnisi: Kūkai, który po powrocie do kraju zakłada szkołę shingon opartą na naukach chińskiej szkoły mantrajany zhenyan (pol. prawdziwe słowo); i Saichō, który po powrocie zakłada szkołę tendai, odpowiednik chińskiej szkoły tiantai. 841–846 – okres prześladowań buddyzmu w Chinach; zniszczeniu ulega 45,000 klasztorów i świątyń. IX wiek – prześladowania buddyzmu w Tybecie za króla Langdarmy. lata 900. – rozpoczęcie budowy świątyni buddyjskiej w mieście Pagan w Mjanmie. Odnowa buddyzmu w Tybecie po okresie prześladowań. W Chinach zostają założone dwie najważniejsze szkoły chan: caodong przez mistrza chan Donshana Liangjiego i jego ucznia Caoshana Benjiego (na południu Chin); oraz szkoła linji przez mistrza chan Linjiego Yixuana, która zdominuje i wchłonie 5 szkół chan powstałych w tym okresie. 971 – z rozporządzenia cesarza rozpoczyna się w Chinach wycinanie w drewnianych blokach całego kanonu buddyjskiego w celu wydrukowania. Praca zostaje zakończona w 983 r.; wyprodukowano 130,000 bloków. 991 – wydrukowana kopia kanonu buddyjskiego przybywa do Korei, wywierając olbrzymie wrażenie na władzach.

Lata 1001–1500 1009 – w Wietnamie rozpoczyna się panowanie dynastii Lý; przejęła władzę częściowo dzięki poparciu buddystów. Cesarzowie tej dynastii będą popierać buddyzm mahajany. 1010 – Korea rozpoczyna wycinać w drewnianych blokach własną edycję buddyjskiego kanonu. Nie wiadomo kiedy praca została ukończona, jednak w miarę otrzymywania nowych tekstów buddyjskich z Chin, projekt był uaktualniany. 1025 – Srivijaya, częściowo buddyjskie królestwo na Sumatrze, po najeździe piratów traci na znaczeniu. Jego centrum przenosi się na północ, z Palembangu do Jambi-Melayu. 1044–1077 – panowanie pierwszego króla Paganu Anawrahty w Birmie. Nawraca kraj na theravadę z pomocą mnichów i tekstów ze Sri Lanki. 1057 – Anawrahta podbija region Thanton w północnej Tajlandii umacniając buddyzm theravady w tym kraju. 1084–1113 – panuje w Mjanmie (Birma), drugi król Paganu Kyanzittha (syn Anawrahty). Kończy budowę pagody Shwezigon, w której złożone są relikwie Buddy (łącznie z zębem przywiezionym ze Sri Lanki). lata 1100. – sanskryt zaczyna być zapisywany pismem devanagari. 1100–1125 – cesarz chiński Huizong prześladuje buddyzm. 1133–1212 – Hōnen Shōnin zakłada amidystyczną szkołę Czystej Krainy w Japonii. 1181 – Dżajawarman VII (uważający się za bodhisattwę), wyznawca buddyzmu mahajany (chociaż także popierał hinduizm), przejmuje kontrolę na królestwem khmerskim. Buduje Bajon, najbardziej wyróżniającą się część kompleksu Angkor Thom. koniec lat 1100 – wielkie buddyjskie centrum edukacyjne w Nalandzie zostaje zniszczone przez muzułmanów. lata 1200. – therawada pokonuje buddyzm mahajany w Kambodży. Wpływ na umocnienie się tam theravady miała Tajlandia i Sri Lanka. Historyk perski Rashid ad-Din informuje, że ok. 11 tekstów buddyjskich przetłumaczono na arabski; wśród nich są sutry Sukhavati-vyuha i Karanda-vyuha. Zidentyfikowano także fragmenty nikayi Samyutta i Anguttara i część Maitreya-vyakarana. ok. 1238 – ustanowione zostaje tajskie królestwo Sukhothai z theravadą jako religią państwową. 1227 – Eihei Dōgen Zenji przenosi nauki szkoły chan caodong z Chin do Japonii i zakłada szkołę sōtō. 1277 – Birmańskie państwo Pagan ulega rozpadowi po podbiciu go przez Kubilaj-chana w bitwie pod Ngasaungsyan, w pobliżu granicy z Chinami. ok. 1279–1298 – panuje trzeci i najsłynniejszy z władców państwa Sukhothai Ramkhamhaeng; Laos, większość współczesnej Tajlandii, Pegu (Mjanma), i część półwyspu Malajskiego są wasalami państwa Sukhothai; powstaje artystyczny styl wspólny dla regionu. Po śmierci Ramkhamhaenga jego państwo traci część terytorium i wasale się usamodzielniają . 1295 – ilchan Mahmud Ghazan nawraca się na islam, kończąc linię przywódców mongolskich związanych z buddyzmem tantrycznym. 1305–1316 – perscy buddyści usiłują nawrócić ilchana Oldżajtu. 1391–1474 – Gendun Drubpa – pierwszy dalajlama w Tybecie.

Lata 1501–2000 1571 – Oda Nobunaga rozpoczyna prześladowania buddyzmu w Japonii; pali ok. 3000 klasztorów i świątyń. Buddyzm zostaje podporządkowany państwu; początek sekularyzacji Japonii. 1578 – Altan-chan nadaje tytuł dalajlamy Sonamowi Gjaco (znanemu później jak trzeci dalajlama). lata 1600. i 1700. – podział Wietnamu; władcy z rodu Nguyễn na południu wspierają buddyzm mahajany jako integracyjną ideologię w wieloetnicznym kraju. 1615 – Ojraci nawracają się na buddyzm nauczany w szkole gelug buddyzmu tybetańskiego. 1654 – mistrz chan Yinyuan Longqi zakłada w Japonii trzecią szkołę zen ōbaku, istniejącą do tej pory. 1766–67 – w Tajlandii zostaje zniszczonych wiele tekstów buddyjskich podczas inwazji birmańskiej. lata 1800. – tajlandzki król Mongkut – były mnich – prowadzi kampanię reformatorską i modernizacyjną stanu mnisiego; ruch ten kontynuowany jest także obecnie z inspiracji kilku wybitnych ascetycznych mnichów z północno-wschodniej części kraju. 1802–20 – Nguyễn Ánh (Gia Long) obejmuje tron zjednoczonego Wietnamu; gdy wzmocnił swoją władzę, stworzył ortodoksyjne konfucjańskie państwo restrykcyjne wobec buddyzmu. Dorośli mężczyźni nie mogli brać udziału w buddyjskich ceremoniach.