thumb|240px|Barbara Houwalt, Kłodzko, 1959 Barbara Houwalt z domu Szopówna (ur. 22 listopada 1911 w Kobierzynie koło Krakowa, zm. 4 stycznia 2005 w Poznaniu) – polska malarka.
Życiorys W 1913 rodzina Szopów przeniosła się do Wilna w związku z prowadzoną przez ojca Barbary Houwalt – inż. Teofila Szopę budową Kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa (wespół z Antonim Wiwulskim). W 1917 Szopowie wyjechali z Wilna, kiedy miasto zajmowali Rosjanie. Teofil Szopa uczestniczył w „buncie” gen. Lucjana Żeligowskiego i został w 1920 Dyrektorem Departamentu Przemysłu i Handlu (w randze ministra) w Tymczasowej Komisji Rządzącej Litwy Środkowej. W 1929, po ukończeniu Żeńskiego Gimnazjum Sióstr Nazaretanek w Wilnie, Barbara Houwalt rozpoczęła studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w pracowni malarstwa pejzażowego Ferdynanda Ruszczyca i Aleksandra Szturmana (nauczyciela Barbary Houwalt z czasów dziecięcych).
W 1934 zawarła związek małżeński z Ildefonsem Houwaltem, rok później urodziła się ich córka – Barbara Houwalt-Kostecka (malarka i poetka). W 1936 współzałożyła Spółdzielnię Pracy Artystów Wileńskich (SPAW), realizującą prace architektoniczne i plastyczne. W 1938 została członkiem „Grupy Wileńskiej” i brała udział w wystawach organizowanych przez Wileńskie Towarzystwo Szerzenia Kultury Sztuk Plastycznych. W prezentowanych w tym czasie na wystawach pracach, widać wpływ na twórczość Barbary Houwalt malarstwa Ferdynanda Ruszczyca i Aleksandra Szturmana. W 1945 w ramach akcji repatriacyjnej przeniosła się wraz z mężem Ildefonsem Houwaltem do Poznania. Uczestniczyła w przewiezieniu z Wilna spuścizny malarskiej po Aleksandrze Szturmanie.
W latach 1946–1987 uczestniczyła w wystawach w Poznaniu, Warszawie, Katowicach, Radomiu, Koninie, Krakowie, Zielonej Górze, Szczecinie. W listopadzie 1953 z innymi plastyczkami poznańskimi: Zofią Dziurzyńską-Rosińską, Jadwigą Eichlerową, Janiną Kotlińską, Janiną Szczepską, Ireną Zmarzlińską-Dzisiewską, D. Krajewską, A. Kubicz i H. Michałowską współtworzyła Kolektyw 9.
Wystawy indywidualne: Poznań (1960, 1971, 1976, 1980, 1987, 1994), Wągrowiec (1971), Gröningen (1978), Kłodzko (1979), Warszawa (1979, 1987), Obrzycko (1989), Nowy Tomyśl (1990-1993, 1997), Śrem (1991, 1998, 2006). W latach 90. XX wieku dokumentowała w pracach rysunkowych i olejnych zabytki wielkopolskiego miasta Śrem. Malowała do ostatnich dni, umarła 4 stycznia 2005 w Poznaniu.
Twórczość
Wybrane katalogi wystaw Barbara Houwalt. Wystawa malarstwa, BWA w Poznaniu 1971 Malarstwo Barbary Houwaltowej, Wągrowiec 1971 Houwaltowie, BWA w Poznaniu 1977 Houwaltowie. Wystawa Malarstwa. BWA w Poznaniu i CBWA (Galeria Zachęta) w Warszawie 1987
Przypisy
Bibliografia Anna Maciejewska Jamroziakowa, Wystawa Houwaltów, „Nurt” 1977/11. Anna Jamroziakowa, Houwaltowie, „Nurt” 1987/5. Kształcenie artystyczne w Wilnie i jego tradycje, Toruń 1996. Wojciech Szafrański, Barbara Houwalt 1911–2005, Śrem 2006.
Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 2005 Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie