thumb|350px|Rodzina Filipa (od lewej strony: syn Ferdynand, córka Maria Ludwika, żona Maria Ludwika Elżbieta, Filip i córka Izabela Maria) Filip I Parmeński (ur. 15 marca 1720 w Madrycie, zm. 18 lipca 1765 w Alessandrii) – książę Parmy w latach 1748-1765. Czwarty syn Filipa V, króla Hiszpanii, i Elżbiety Farnese, księżniczki parmeńskiej.

Wychował się w Madrycie, jako dziecko bardziej interesowała go muzyka i sztuka niż polityka. Jego matka pochodziła z rodziny Farnese, która od kilku pokoleń rządziła Parmą, Piacenzą i Guastalla. W latach 1731–1736 księstwo było rządzone przez jego starszego brata Karola, ale ten wymienił je z Austrią (po wojnie o sukcesję polską) na Sycylię. 12 lat później, w 1748 na mocy pokoju z Akwizgranu, Austria utraciła księstwo i Filip został nowym księciem i założycielem nowej dynastii Burbonów parmeńskich (fr. de Bourbon-Parma).

Księstwo było zrujnowane przez wieloletnią wojnę. W 1759 Filip mianował Francuza Guillaume Du Tillot ministrem ekonomii, żeby ten przywrócił dostatek. Filip był oświeconym władcą, dbał o edukację i filozofię, przyciągał osobistości epoki jak np. Étienne de Condillac.

Zmarł niespodziewanie w 1765, w Alesandrii, podczas podróży do Hiszpanii, w której towarzyszył swojej córce – Marii Ludwice. Maria Ludwika jechała do Hiszpanii, aby poślubić infanta Karola.

Małżeństwo i potomstwo 25 października 1739 Filip poślubił swoją kuzynkę – Ludwikę Elżbietę de France, córkę króla Francji – Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej. Para miała troje dzieci: Izabelę Marię Parmeńską (1741–1763), żonę Józefa II, cesarza niemieckiego, syna Marii Teresy, Ferdynanda Parmeńskiego (1751–1802), męża Marii Amalii Habsburg (córki Marii Teresy), Marię Ludwikę Parmeńską (1751–1819), żonę Karola IV, króla Hiszpanii.

Kategoria:Burbonowie hiszpańscy Kategoria:Burbonowie parmeńscy Kategoria:Władcy Parmy Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Urodzeni w 1720 Kategoria:Ludzie urodzeni w Madrycie Kategoria:Zmarli w 1765 Kategoria:Odznaczeni Świętym Konstantyńskim Orderem Wojskowym Świętego Jerzego