Objaw Patricka, rzadziej stosowana nazwa to test Patricka () – próba diagnostyczna służąca do wykrywania zmian chorobowych w stawie biodrowym lub krzyżowo-biodrowym. Dodatni wynik tej próby może świadczyć o procesie zapalnym toczącym się w obrębie stawów krzyżowo-biodrowych.
Sposób przeprowadzenia próby
Badanie przeprowadza się u pacjenta leżącego na plecach. Pacjent zgina w stawie kolanowym jedną kończynę dolną i układa jej stopę wzdłuż przedniej powierzchni podudzia drugiej (wyprostowanej) kończyny dolnej, tak aby kostka boczna zgiętej kończyny leżała w okolicy kolana wyprostowanej kończyny. Badana kończyna dolna jest ułożona w lekkim zgięciu, odwiedzeniu oraz rotacji zewnętrznej.
Następnie osoba badająca jedną dłoń kładzie na okolicę biodra wyprostowanej kończyny (celem stabilizacji miednicy), a drugą dłoń kładzie na kolano zgiętej kończyny i odwodzi zgiętą kończynę w kierunku podłoża (starając się położyć boczną powierzchnię zgiętej kończyny na podłożu). W przypadku toczącego się procesu zapalnego w stawie krzyżowo-biodrowym wywierany ucisk wyzwoli ból zmienionego chorobowo stawu po stronie zgiętej kończyny. Objaw ten można wykorzystywać jedynie wówczas, gdy nie ma objawów bólowych ze strony stawów biodrowychIrena Zimmermann-Górska Choroby reumatyczne, str. 46 (PZWL, Warszawa 2004) .
Objaw opisał amerykański neurolog Hugh Talbot Patrick. On sam nazywał ten objaw FABER test, od pierwszych liter angielskiego zwrotu, Flexion, ABduction, and External RotationFortuine R: The Words of Medicine: Sources, Meanings and Delights. Charles C. Thomas Publisher 2001 s. 295.
Zobacz też test Mennella test Otta test Schobera
Przypisy
Bibliografia
Patricka, Objaw