Skala depresji Becka () – skala stosowana w diagnostyce depresji, autorstwa Aarona Becka.
Skala składa się z 21 pytań, na które pacjent samodzielnie udziela odpowiedzi. Możliwe są 4 warianty odpowiedzi, które są inaczej oceniane. Kolejne warianty odpowiedzi odpowiadają zwiększonej intensywności objawów, są więc odpowiednio również wzrastająco punktowane od 0 do 3 punktów.
Poziom depresji obliczany jest na podstawie zsumowanej liczby punktów. Ponieważ kwestionariusz na przestrzeni lat doczekał się kilku rewizji (m.in. oryginalna wersja z 1961 r. oraz BDI-II z 1996 r.), w literaturze można spotkać różne normy interpretacyjne. W ogólnym ujęciu klinicznym najczęściej przyjmuje się następującą punktację:
0–11 pkt – brak depresji lub jedynie przejściowe obniżenie nastroju, 12–19 pkt – depresja łagodna, 20–25 pkt – depresja umiarkowana, 26 pkt i więcej – depresja ciężka.
Skala Becka jest kwestionariuszem samoopisowym, opartym na subiektywnych odczuciach pacjenta. Z tego względu w praktyce diagnostycznej istotnym uzupełnieniem BDI jest zbadanie pacjenta przez lekarza psychiatrę lub psychologa przy wykorzystaniu obserwacyjnej skali depresji Hamiltona (HDRS). Połączenie perspektywy pacjenta z obiektywnym wywiadem klinicznym pozwala na dokładniejsze oszacowanie stopnia zaawansowania choroby.
Przypisy
Kategoria:Psychometria Kategoria:Zaburzenia afektywne Kategoria:Skale stosowane w medycynie