Konklawe 12-17 października 1404 – konklawe okresu Wielkiej schizmy zachodniej, w wyniku którego Innocenty VII został trzecim z kolei papieżem rzymskiej obediencji.
Śmierć Bonifacego IX Papież Bonifacy IX zmarł 1 października 1404Eubel, s. 25; Souchon, s. 63.. W trakcie 15 lat swojego pontyfikatu zdołał częściowo przywrócić papiestwu nadszarpnięty autorytet, nie udało mu się jednak doprowadzić do zakończenia schizmy, częściowo dlatego, że w jego wersji miało ono polegać na uznaniu przez awiniońskiego antypapieża (najpierw Klemensa VII, potem (od 1394) Benedykta XIII) jego władzy w zamian za łaskę dla niego i jego kardynałówDopierała, s. 257-258..
Podobnie jak w 1389 po śmierci rzymskiego papieża Urbana VI oraz w 1394 po śmierci „awiniończyka” Klemensa VII rozważano, czy nie lepiej odstąpić od wyboru i zaczekać na śmierć rywala lub wręcz uznać jego władzę. Ostatecznie jednak kardynałowie Bonifacego IX szybko przystąpili do konklaweSede Vacante 1404..
Lista uczestników Rzymska obediencja Kolegium Kardynalskiego w październiku 1404 liczyła zaledwie dwunastu kardynałów. Dziewięciu z nich wzięło udział w konklaweSouchon, vol. 1, s. 63, 70-71, 280-281; por. Eubel, s. 26 przyp. 3 oraz Sede Vacante 1404, gdzie jednak są błędy w określaniu kościołów tytularnych poszczególnych kardynałów.: Angelo Acciaioli; Kardynał z FlorencjiOd XIV do XVI wieku (a sporadycznie nawet i jeszcze później) rozpowszechniony był zwyczaj nazywania kardynałów (nawet w oficjalnych dokumentach) nie według ich imion i nazwisk, lecz według pseudonimów nawiązujących najczęściej do miejsca pochodzenia, diecezji lub kościoła tytularnego danego kardynała. (nominacja kardynalska: 17 grudnia 1384) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Damaso Francesco Carbone; Kardynał z Monopoli OCist (17 grudnia 1384) – kardynał prezbiter S. Susanna; penitencjariusz większy; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa Enrico Minutoli; Kardynał z Neapolu (18 grudnia 1389) – kardynał prezbiter S. Anastasia; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów; protektor Zakonu Krzyżackiego Cosimo Gentile Migliorati; Kardynał z Bolonii (18 grudnia 1389) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Genesio w Brescello Cristoforo Maroni; Kardynał z Isernii (18 grudnia 1389) – kardynał prezbiter S. Ciriaco; archiprezbiter bazyliki watykańskiej Antonio Caetani; Kardynał z Akwilei (27 lutego 1402) – kardynał prezbiter S. Cecilia Angelo d’Anna de Sommariva OSBCam; Kardynał z Lodi (17 grudnia 1384) – kardynał prezbiter S. Pudenziana Rinaldo Brancaccio (17 grudnia 1384) – kardynał diakon Ss. Vito e Modesto Landolfo Maramaldo; Kardynał z Bari (21 grudnia 1381/18 grudnia 1389Maramaldo został wpierw mianowany 21 grudnia 1381 przez Urbana VI, który później pozbawił go godności kardynalskiej. Zrehabilitował go Bonifacy IX w 1389. Jak wszystko wskazuje, jego miejsce w porządku starszeństwa było liczone od rehabilitacji w 1389, a nie od pierwotnej nominacji (Souchon, vol. 2, s. 51 przyp. 1).) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano
Wszyscy elektorzy byli Włochami. Pięciu z nich mianował Urban VI, czterech Bonifacy IX.
Kamerlingiem Świętego Kościoła Rzymskiego był wówczas Corrado Caraccioli, biskup MiletoSouchon, vol. 2, s. 278-279 nr 226; Eubel, s. 341..
Nieobecni Trzech kardynałów (Węgier i dwóch Włochów) nie uczestniczyło w konklawe: Bálint Alsáni; Kardynał z Peczu (17 grudnia 1384) – kardynał prezbiter S. Sabina; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; administrator diecezji Pecz Ludovico Fieschi (17 grudnia 1384) – kardynał diakon S. Adriano; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; administrator diecezji Vercelli Baldassare Cossa; Kardynał S. Eustachio (27 lutego 1402) – kardynał diakon S. Eustachio; legat apostolski w Romanii
Alsáni i Fieschi zostali mianowani przez Urbana VI, natomiast Cossa przez Bonifacego IX.
Kardynał Fieschi na wieść o śmierci Bonifacego IX przeszedł do obediencji antypapieża Benedykta XIIISouchon, vol. 1, s. 63..
Wybór Innocentego VII Konklawe rozpoczęło się 12 października na WatykanieSouchon, vol. 1, s. 65-66; Sede Vacante 1404.. 14 października kardynałowie podpisali kapitulację wyborczą, która zobowiązywała elekta do podjęcia wszelkich działań, łącznie z abdykacją, na rzecz zakończenia schizmySouchon, vol. 1, s. 66-70, 280-284; Sede Vacante 1404.. Właściwe wybory trwały stosunkowo krótko. Już 17 października jednogłośnie wybrano na papieża 65-letniego Cosimo Gentile Miglioratiego, który przybrał imię Innocenty VIISouchon, vol. 1, s. 71; Sede Vacante 1404..
11 listopada 1404 nowy papież został koronowany. Wbrew swym obietnicom, nowy papież zaraz po elekcji odrzucił pojednawcze gesty Benedykta XIII i w ciągu dwóch lat swojego pontyfikatu nie podjął żadnych realnych działań w celu przezwyciężenia schizmyDopierała, s. 262..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Martin Souchon: Die Papstwahlen in der Zeit des grossen Schismas, Vol. 1-2, Verlag von Benno Goeritz 1898-1899 Konrad Eubel, Hierarchia Catholica, vol. I, Padwa 1913-1960 Kazimierz Dopierała, Księga papieży, Poznań 1996 SedeVacante 1404 Salvador Miranda
1404 Kategoria:Wydarzenia 1404