thumb|240px|Czołg PzKpfw IV z 11. DPanc. w Jugosławii 11 Dywizja Pancerna () – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej, brała udział w agresji na Jugosławię, ataku na Związek Radziecki i walkach z wojskami aliantów zachodnich.

Historia Została sformowana na bazie 11 Brygady Strzelców (Zmot.) rozkazem z dniem 1 sierpnia 1940 roku poprzez rozwinięcie jej do wielkości dywizji.

W styczniu 1941 roku została przerzucona do Rumunii, a następnie w składzie 12 Armii wzięła udział w inwazji na Jugosławię, wyprowadzając atak z terytorium Bułgarii. Dywizja walczyła wtedy na kierunku Nisz – Belgrad i w dniu 12 kwietnia 1941 roku wkroczyła do Belgradu.

Po zakończeniu walk w Jugosławii w maju 1941 roku została wycofana do Niemiec, a w lipcu włączono ją w skład Grupy Armii Południe i z rejonu Stalowej Woli rozpoczęła szlak bojowy w czasie ataku na Związek Radziecki. Liczyła w tym czasie 146 czołgów, głównie Panzerkampfwagen II. Walczyła przeciw Armii Czerwonej w rejonie Żytomierza. W październiku 1941 roku została włączona w skład 4 Grupy Pancernej Grupy Armii Środek biorąc tym samym udział w bitwie pod Moskwą. Następnie walczyła na południowym skrzydle Grupy Armii Środek. W lipcu 1943 roku wchodząc w skład 4 Armii Pancernej Grupy Armii Południe uczestniczyła w operacji Cytadela walcząc w rejonie Biełgorodu. Następnie walczyła w rejonie Krzywego Rogu i pod Kijowem. W czasie tych walk poniosła ciężkie straty i została wycofana z frontu.

W maju 1944 roku została przerzucona do Francji w okolice Bordeaux, gdzie została uzupełniona. W wyniku alianckiej operacji Ironside nie została przeniesiona do Normandii w celu ochrony zachodniego wybrzeża Francji przed pozorowanym lądowaniem wojsk alianckich od strony Zatoki Biskajskiej. We wrześniu 1944 roku walczyła z wojskami amerykańskiej 7 Armii i francuskiej 1 Armii, które wylądowały w Prowansji. Następnie 11. DPanc. wycofała się na teren Alzacji i Saary. W 1945 roku broniła linii Renu, walcząc w marcu 1945 roku w rejonie Remagen, gdzie została rozbita. Resztki dywizji wycofały się w kierunku Bawarii, gdzie w kwietniu 1945 roku skapitulowały przed wojskami amerykańskimi.

Oficerowie dowództwa dywizji Dowódcy dywizji gen. wojsk panc. Ludwig Crüwell (1940–1941) gen. por. Günther Angern (1941) gen. wojsk panc. Hans-Karl Freiherr von Esebeck (1941) gen. por. Walter Scheller (1941–1942) gen. wojsk panc. Hermann Balck (1942–1943) gen. piech. Dietrich von Choltitz (1943) gen. por. Johann Mickl (1943) gen. por. Wend von Wietersheim (1943–1945) gen. mjr Horst Freiherr Treusch von Buttlar-Brandenfels (1945)

Struktura organizacyjna Skład w 1940: 15 pułk pancerny (Panzer Regiment 15) 11 Brygada Strzelców (Schützen-Brigade 11) 110 pułk strzelców (Schützen-Regiment 110) 111 pułk strzelców (Schützen-Regiment 111) 61 batalion motocyklowy (Motorrad Batallion 61) 231 batalion rozpoznawczy (Aufklarung Abteilung 231) 119 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 119) 209 pancerny batalion pionierów (, Panzer Pioniere Abteilung 209) 341 batalion łączności (Nachtichten Abteilung 341) Skład w 1943: 15 pułk pancerny (Panzer-Regiment 15) 110 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 110) 111 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 111) 119 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 119) 11 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 11) 227 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 277) 61 dywizjon przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 61) 209 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 209) 89 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 89)

Przypisy

Bibliografia

Leksykon Wehrmachtu – 11 Dywizja Pancerna

Kategoria:Dywizje pancerne III Rzeszy Kategoria:Niemieckie jednostki pancerne utworzone w 1940 Kategoria:Niemieckie jednostki pancerne rozwiązane w 1945