Zagończyk – pojęcie historyczne (XVI–XVIII wiek), określające w dawnym wojsku polskim i kozackim dowódcę wojskowego stosującego taktykę działań na głębokim zapleczu nieprzyjaciela.
Za ostatniego „polskiego zagończyka” uważa się majora Henryka Dobrzańskiego pseudonim „Hubal”, który nie złożył broni po bitwie pod Kockiem i walczył nadal z Niemcami, prowadząc wojnę partyzancką do zimy 1939/1940.
Polscy zagończycy Kazimierz Pułaski Jerzy Dąbrowski Władysław Dąbrowski Henryk Dobrzański Jerzy Grobicki Aleksander Józef Lisowski Samuel Łaszcz Jan Odrzywolski Juliusz Rómmel Mikołaj Skrzetuski
Zobacz też „Zagończyk” – polski pociąg pancerny „Zagończyk” – pseudonim Franciszka Jerzego Jaskulskiego „Zagończyk” – pseudonim Feliksa Selmanowicza zagon Zagon na Koziatyn
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, tom III (R – Ż), Wydawnictwo MON, Warszawa 1971 Marcin Kamler [red.]: PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001,
Kategoria:Historia wojskowości Kategoria:Kawaleria polska