Padół Zamojski (343.19) – mezoregion fizycznogeograficzny we wschodniej Polsce, stanowiący południowo-wschodnią część Wyżyny Lubelskiej. Od północy graniczy z Wyniosłością Giełczewską i Działami Grabowieckimi, a od południa z Roztoczem (Zachodnim i Środkowym), od których jest ograniczony wyraźnymi krawędziami. Na północnym zachodzie region styka się również ze Wzniesieniami Urzędowskimi, zaś na wschodzie sąsiaduje z Kotliną Hrubieszowską, mającą także charakter padołu, zaliczaną do Wyżyny WołyńskiejChałubińska A., Wilgat T., 1954: Podział fizjograficzny województwa lubelskiego. Przewodnik V Zjazdu Pol. Tow. Geogr., Lublin.Kondracki J., 2002: Geografia regionalna Polski. PWN, Warszawa..
Region jest padołem (rozległym obniżeniem) osiągającym wysokość od 180 do 220 m n.p.m., utworzonym w mało odpornych marglach górnokredowych. Gleby regionu są bardzo zróżnicowane. Występują tu bielice, rędziny, mady i gleby brunatnoziemneTurski R., Uziak S., Zawadzki S., 2008: Gleby. [w:] R. Turski, S. Uziak, S. Zawadzki (red.), Środowisko Przyrodnicze Lubelszczyzny, Lubelskie Towarzystwo Naukowe, Lublin; 211-315.. Mezoregion ma typowo rolniczy charakter.
Główną rzeką mezoregionu jest Wieprz, dzielący padół na dwie części odwadniane przez jego dopływy: zachodnie skrzydło stanowi dorzecze rzek Por, a wschodnie - ŁabuńkiMichalczyk Z., Wilgat T., 1998: Stosunki wodne Lubelszczyzny. Wyd.UMCS, Lublin; 1-167..
Głównym miastem regionu jest Zamość. Na jego pograniczu leży również Szczebrzeszyn. Ważniejsze miejscowości to Łabunie, Nielisz, Turobin oraz na pograniczu Komarów-Osada, Radecznica i Stary Zamość.
Przypisy
Kategoria:Geografia województwa lubelskiego