thumb|Liu Changyi na czele Narodowej Armii Ocalenia Henanu, zreorganizowanej w czerwcu 1940 roku w 21 Dywizję Armii Pokojowego Budowania Narodu Armia Pokojowego Budowania Narodu () – chińska kolaboracyjna formacja zbrojna podporządkowana marionetkowemu rządowi w Nankinie podczas wojny chińsko-japońskiej (1937–1945) i II wojny światowej.
Siły te były powszechnie znane w Chinach po prostu jako oddziały marionetkowe, ale na przestrzeni swojego istnienia nosiły różne nazwy, w zależności od konkretnej jednostki i przynależności, na przykład Armia Rządu Tymczasowego lub Armia Nankińska. Szacuje się, że łącznie wszystkie chińskie siły projapońskie liczyły około 683 000 żołnierzy.
Rząd Tymczasowy Pierwotnie Japończycy nie pozwolili Tymczasowemu Rządowi Republiki Chińskiej pod kierownictwem Wang Kemina na posiadanie własnej armii i zamiast tego polegali na 5000-osobowej policji do zapewniania bezpieczeństwa publicznego i walki z przestępczością pospolitą. W maju 1938 roku podjęto jednak kroki w kierunku utworzenia prawdziwej armii dla nowego rządu, otwierając akademię wojskową w Pekinie, początkowo przyjmując stu kadetów na roczny kurs. W lutym 1939 roku otwarto szkołę dla podoficerów, w której tysiąc kadetów przeszło sześciomiesięczne szkolenie wojskowe. Rząd Tymczasowy chciał osiągnąć docelową liczebność 13 200 żołnierzy podzielonych na 8 pułków piechoty, z których sześć miało zostać sformowanych w brygady, dowodzone przez chińskiego generała majora i japońskiego doradcę. Oprócz absolwentów akademii, którym nadawano stopnie porucznika lub podporucznika, w ich szeregach znaleźli się również byli oficerowie armii Kuomintangu i dowódct watażków. Ponadto utworzono również 400-osobową jednostkę osobistej ochrony Wang Kemina.
Ordre de bataille Armii Rządu Tymczasowego było następujące: 1 Brygada „Pekin” (gen. mjr Liu Fengzhi) 1 Pułk (Peking) 2 Pułk (Tongzhou) 2 Brygada „Baoding” (gen. mjr Huang Nanbeng) 3 Pułk (Paotingfu) 4 Pułk (Chengtingfu) 3 Brygada „Kaiping” (gen. mjr Lu Zhensheng) 5 Pułk (Kaiping) 6 Pułk (Tangshan) 7 Samodzielny Pułk „Tiencin” (płk Sun Zhizhang) 8 Samodzielny Pułk „Jinan” (płk Ma Wenzhi).
Rząd Reformowany Słabo zorganizowany Rząd Reformowany Republiki Chińskiej, zarządzający strefami okupowanymi w środkowych Chinach, stworzył minimalną siłę zbrojną o relatywnie niskiej zdolności bojowej. W grudniu 1938 roku minister pacyfikacji Ren Yuandao ogłosił, że jego armia liczy 10 000 żołnierzy. Utworzono akademię wojskową z 320 kadetami w wieku od 18 do 25 lat, z zamiarem stworzenia nowej klasy oficerskiej, „nieskażonej” wcześniejszą służbą w Narodowej Armii Rewolucyjnej i całkowicie lojalnej wobec Rządu Reformowanego. Roczny kurs szkoleniowy prowadzili japońscy oficerowie. Jednak szkolenie zostało przerwane, ponieważ rozbudowana armia, która w listopadzie 1939 roku liczyła 30 000 ludzi, potrzebowała zbyt wielu oficerów. Jakość tej armii była bardzo niska, ponieważ raporty wskazywały, że żołnierze Rządu Reformowanego uciekali przed partyzantami, z którymi mieli walczyć.
Armia Rządu Reformowanego początkowo była zorganizowana w następujący sposób: 1 Okręg Pacyfikacyjny – prowincje Zhejiang i Jiangxi 2., 3. i 4 Okręg Pacyfikacyjny – regiony na południe od rzeki Jangcy 5 Okręg Pacyfikacyjny – regiony na północ od rzeki Jangcy.
Ponadto w czerwcu 1939 roku utworzono „korpus patrolu wodnego”, który miał za zadanie patrolować wybrzeże i śródlądowe szlaki wodne. Dowodził nim wadm. Xu Jianding, były dowódca Eskadry Jangcy marynarki nacjonalistycznej. Utworzono szkołę policji wodnej, w której uczyło się 150 kadetów pod okiem 30 japońskich i 30 chińskich instruktorów. Jednak formacja dysponowała niewielką liczbą jednostek pływających, na których mogłaby wykonywać swoje zadania. Istniały również plany utworzenia sił powietrznych i zakupu kilku szybowców szkoleniowych z Japonii, jednak plany te nie doczekały się realizacji, gdy w 1940 roku Rząd Reformowany połączył swoje siły zbrojne z formacjami nowo utworzonego Zreorganizowanego Rządu Narodowego Chin jako Armia Nankińska.
Zreorganizowany Rząd Narodowy (rząd nankiński) Armia thumb|left|Żołnierze Armii Pokojowego Budowania Narodu podczas parady z okazji pierwszej rocznicy powstania rządu nankińskiego, 1941 Przez cały okres swojego istnienia Zreorganizowany Rząd Narodowy Republiki Chińskiej dysponował siłami, których liczebność, według zachodnich źródeł, szacowano na 300 000 – 500 000. Wang Jingwei początkowo planował utworzyć dwanaście dywizji pod swoim osobistym dowództwem, chociaż większość wojsk rządu nankińskiego pozostawała pod jego nominalną kontrolą przez całą wojnę. Teoretycznie wszystkimi sprawami wojskowymi zarządzała Centralna Komisja Wojskowa, ale w rzeczywistości organ ten miał głównie charakter symboliczny i niewielką władzę. Dowódcy Armii Nankińskiej mogli działać bez większej ingerencji ze strony rządu Wang Jingweia i w wielu przypadkach byli to dawni watażkowie lub byli oficerowie Narodowej Armii Rewolucyjnej Czang Kaj-szeka. Wang początkowo rekrutował swoje oddziały spośród byłych żołnierzy nacjonalistycznych i oddziałów kolaboracyjnych, które wcześniej służyły Rządowi Tymczasowemu i Rządowi Reformowanemu, a które zostały zjednoczone pod jego dowództwem. W „Japońsko-Chińskim Porozumieniu o Sprawach Wojskowych” podpisanym przez Japonię i Zreorganizowany Rząd Narodowy, Japończycy zgodzili się wyszkolić i wyposażyć nieokreśloną liczbę dywizji dla Armii Nankińskiej. Dostarczono im głównie jeńców z armii nacjonalistycznej oraz ich sprzęt wraz z niewielkimi ilościami japońskiej broni.
thumb|Parada z okazji trzeciej rocznicy powstania rządu w Nankinie, 1943 Ich japońscy doradcy postrzegali armię jako złożoną wyłącznie z piechoty, dostarczając jej jedynie minimalną ilość artylerii i broni pancernej, a nawet to, co otrzymali, było wykorzystywane głównie przez trzy dywizje Gwardii Stołecznej Wanga. Głównym rodzajem artylerii używanym przez Armię Nankińską były średnie moździerze, a dywizje Gwardii używały 31 dział polowych (w tym dział górskich Model 1917). Japończycy dostarczyli też 18 tankietek Typ 94 w 1941 roku, aby reżim Wang Jingweia miał przynajmniej symboliczne siły pancerne. Zapisy wskazują, że Armię Nankińska otrzymała również 20 samochodów pancernych i 24 motocykle. Ponieważ na terytorium kontrolowanym przez rząd w Nankinie znajdowało się niewiele fabryk, musiał on polegać na broni zdobytej na wojskach nacjonalistycznych oraz dostarczonej przez Japończyków. Z tego powodu jakość i ilość broni strzeleckiej używanej przez Armię Nankińską była bardzo zróżnicowana. Dwoma najczęściej używanymi karabinami były karabin Czang Kaj-szeka – chińska wersja niemieckiego Mausera Gew98 – oraz karabin Hanyang 88, choć do armii trafiły również inne rodzaje uzbrojenia. W 1941 roku Japończycy sprzedali chińskim kolaborantom około 15 000 włoskich karabinów Carcano i 30 000 nowych karabinów Arisaka własnej produkcji, które zostały przekazane najlepszym jednostkom Armii Nankińskiej. Używano również różnych modeli karabinów maszynowych, w szczególności zakupionych przez rząd Czang Kaj-szeka jeszcze przed japońską inwazją czechosłowackich lekkich karabinów maszynowych ZB-26, a także dostarczonych przez Japończyków ciężkich karabinów maszynowych Typ 3. Nawet gdy oddziały nankińskie były przyzwoicie uzbrojone, ilość otrzymywanej amunicji była ograniczona, ale później w trakcie wojny reżim nankiński produkował już część sprzętu we własnych fabrykach.
thumb|left|Wang Jingwei z oficerami Armii Pokojowego Budowania Narodu Wśród osób objętych rekrutacją przez rząd nankiński i Japończyków znaleźli się dawni oficerowie watażków z lat 1911–1928. Ze względu na osobistą lojalność chińskich żołnierzy wobec swoich dowódców, kilku nacjonalistycznych generałów, którzy zdezerterowali, zabrało ze sobą swoje armie. Wiele jednostek Narodowej Armii Rewolucyjnej zdezerterowało na rozkaz Czang Kaj-szeka, aby nie wyniszczać ich w walce z Japończykami i zachować je na późniejszą wojnę z chińskimi komunistami, z którymi, jak słusznie przypuszczał, będzie musiał walczyć po pokonaniu Japonii. W rezultacie Armia Nankińska nigdy nie cieszyła się pełnym zaufaniem ze względu na jej podejrzaną lojalność i dlatego otrzymywała ograniczone ilości ciężkiego uzbrojenia. Jednak pogarszająca się sytuacja wojenna Japonii sprawiała, że okupanci musieli coraz częściej na niej polegać, dlatego jednostki Armii Nankińskiej z czasem otrzymywały lepszy sprzęt. Wojska te były wykorzystywane głównie do ochrony strategicznie ważnych miejsc i walki z komunistycznymi partyzantami. Ponadto utworzono wiele lokalnych jednostek nieregularnych, w tym ochotnicze milicje i straże wiejskie, które formowano głównie w celu zwalczania partyzantów. Jednak ich jakość była bardzo niska ze względu na znikome wyszkolenie i niemal zupełny brak broni palnej, przez co uważano je za mało przydatne.
thumb|Przekazane przez Japończyków tankietki Typ 94 podczas parady, oznaczone białym słońcem na niebieskim tle na bocznych pancerzach Jednostki, które Wang Jingwei uznał za najbardziej niezawodne i lojalne, to trzy dywizje Gwardii w Nankinie (około 10 000 ludzi w każdej), 1 Armia Frontowa (około 20 000 żołnierzy) stacjonująca w dolnym biegu rzeki Jangcy oraz Korpus Policji Podatkowej (około 3000 ludzi), powołany osobiście przez Zhou Fohaia i lojalny wobec niego. Dywizje Gwardii Stołecznej powstały z niezależnej brygady utworzonej w maju 1941 roku w Nankinie, którą uznano za rokującą nadzieje i powiększono do rozmiarów dywizji. Wkrótce potem utworzono kolejne dwie dywizje. Jednostki te otrzymały najlepszy sprzęt, broń i umundurowanie, a także osobistą lojalność wobec samego Wanga. Korpus Policji Podatkowej został utworzony w Szanghaju przez ministra finansów Zhou Fohaia dla jego własnej ochrony i był mu winien lojalność, dlatego dążył on do podniesienia jego rangi do poziomu regularnej dywizji Cesarskiej Armii Japońskiej. Jego liczebność wzrosła z 3000 do około 20 000 ludzi. Podobnie jak dywizje Gwardii Stołecznej Wanga, otrzymywali oni najlepsze wyekwipowanie i byli wysoko cenieni jako jedne z najlepszych jednostek reżimu w Nankinie. Później zostali przeniesieni z Szanghaju i byli wykorzystani do walki z partyzantami. Morale i niezawodność przeciętnych jednostek Armii Nankińskiej zależały od ich lokalizacji. Raporty wywiadowcze z 1944 roku wskazują, że jednostki stacjonujące w pobliżu Nankinu i otrzymujące rozkazy od rządu Wanga Jingweia były skuteczniejsze i bardziej zmotywowane niż te, które znajdowały się dalej i były dowodzone przez innych.
Organizacja Standardowa organizacja dywizji Armii Nankińskiej przedstawiała się następująco: 1 kompania sztabowa 3 pułki piechoty (3 bataliony po 3 kompanie każdy) 1 bateria artylerii górskiej 1 kompania saperska 1 jednostka sygnałowa
Jednak struktura ta była rzadko przestrzegana i występowały różnice w liczebności poszczególnych jednostek. Na przykład niektóre jednostki określane jako „armie” liczyły po kilka tysięcy ludzi, podczas gdy inne zwane „dywizjami” liczyły ponad 6000. W praktyce jedynie elitarne dywizje Gwardii w Nankinie faktycznie odzwierciedlały regulaminową strukturę. W Nankinie zbudowano centralną stację radiową, a w okupowanych Chinach utworzono również mniejsze posterunki przekaźnikowe, aby usprawnić komunikację między sztabem generalnym a jednostkami peryferyjnymi. Do stycznia 1943 roku donoszono, że jednostki w Nankinie i okolicach zostały zorganizowane w „Armię Obrony Metropolii” liczącą około 30 000 ludzi, składającą się z trzech dywizji Gwardii. Raporty z października 1943 roku podawały, że siła Armii Nankińskiej w południowych i środkowych Chinach wynosiła 42 dywizje, 5 samodzielnych brygad i 15 samodzielnych pułków. Informacje dotyczące Armii Nankińskiej są niekompletne, a stworzenie pełnego obrazu ordre de bataille reżimu Wang Jingweia jest niemożliwe. Istniały różne szacunki dotyczące całkowitej liczebności wojsk, wahające się od 300 000 do nawet 683 000.
thumb|Żołnierz Armii Nankińskiej