Ara (łac. ołtarz) – w starożytności ołtarz ofiarny.
Początkowo rolę ołtarza pełniło wzniesienie terenu, głaz lub pagórek usypany z kamieni na której składano ofiary. Później przyjmował on różne formy i wymiary w zależności od epoki. Były to np. kamienne sześcioboki, walce, trójnogi z blatem, stoły stawiane na szerokich stopniach. Stoły ofiarne przeznaczone do spalania zwierząt stawiano na zewnątrz w uświęconych miejscach (przed świątyniami, w świętych gajach, przy źródłach, na szczytach gór, przy drogach itp.). Wewnątrz budynków stawiano małe ołtarze na których spalano kadzidła lub płonął wieczny ogień (np. w świątyni Westy). Ołtarze były jednorazowe lub stałe, poświęcone jednemu lub kilku bogom. W miejscach publicznych duże ołtarze stawiano na podwyższeniu na które prowadziły schody. Boki zdobiono reliefem z przedstawieniami o tematyce historycznej, alegorycznej, mitologicznej, związanej z obrzędami rytualnymi. Przykładami są m.in. Ołtarz pergamoński i Ara Pacis w Rzymie.
Przez środek ołtarza biegł rowek, który służył do odprowadzenia krwi składanych w ofierze zwierząt albo innych wylewanych płynów ofiarnych. Istniały także małe ołtarzyki poświęcone zazwyczaj bóstwom opiekuńczym. Stawiano je w reprezentacyjnym pomieszczeniu w domach.
Nieco inną definicję podaje ks. Bogusław Nadolski. Starożytni Rzymianie używali dwóch terminów dotyczących ołtarza: altare i ara. Altare odnosiło się do budowli na podwyższeniu przeznaczonej dla kultu bogów najwyższych. Ara to obiekt mniejszy przeznaczony na libacje, błagania. Nie składano na nim ofiar. Podwyższenie ołtarza symbolizuje wznoszenie darów do Boga.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Świątynie starożytne