Odiseas Elitis (, właśc. Odiseas Alepudelis; ur. 2 listopada 1911 w Iraklionie, zm. 18 marca 1996 w Atenach) – jeden z największych poetów greckich XX wieku, zaliczany do tzw. Pokolenia Lat Trzydziestych, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1979.
Debiutował jako poeta w 1939 r. zbiorem Προσανατολισμοί. W swojej twórczości inspirował grecką przyrodą i historią, nawiązując często do poezji antycznej. Swój warsztat pisarski wywiódł z doświadczeń francuskiego nadrealizmu, pisząc poematy filozoficzne i epickieNotatka biograficzna w encyklopedii Onet Wiem.
Dzieła 1939: Orientacje (Προσανατολισμοί) 1943: Król słońca (Ήλιος ο Πρώτος) 1943: Heroiczna i elegijna pieśń na cześć podporucznika zaginionego w kampanii albańskiej (Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας) 1960: Sześć i jedna dla nieba (Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό) 1971: Król-Słońce (Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας) 1971: Drzewo światła i czternasta piękność (Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά) 1978: Maria Nefeli (Μαρία Νεφέλη)
Przypisy
Bibliografia W języku polskim: N. Chadzinikolau, Odisseas Elitis. Poeta światła i morza, wyd. naukowe UAM, Poznań 2004 (zawiera antologię polskich przekładów)
Kategoria:Nobliści – literatura Kategoria:Greccy poeci Kategoria:Kreteńczycy Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Ludzie urodzeni w Heraklionie Kategoria:Pochowani na Pierwszym cmentarzu w Atenach