Pałac Brzozowskich, także pałac Belina-Brzozowskich – zabytkowy neobarokowy pałac znajdujący się przy ulicy Brackiej 20a w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście.
Opis Pałac został zbudowany w latach 1881–1882 dla rodziny Brzozowskich herbu Belina (Belina-Brzozowskich) według projektu Bronisława Żochowskiego. Architekt prawdopodobnie wzorował się na neorenesansowych pałacach paryskich II połowy XVII wieku. Powstał w głębi działki, za stojącą przy ulicy neorenesansową kamienicą Mikołaja Jaroszyńskiego, wzniesioną w 1848 roku według projektu Henryka Marconiego. Razem z kamienicą był własnością rodziny Belina-Brzozowskich do 1945 roku.
Dwupiętrowy korpus pałacu został połączony na tyłach parą krótkich galerii z równoległą oficyną. W szerokim ryzalicie środkowym architekt zaprojektował podjazd zwieńczony tarasem, wspartym na czterech boniowanych kolumnach. Na przedpolu pałacu powstała niewielka kordegarda.
Budynek został częściowo spalony podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku i w 1944 roku. W czasie powstania warszawskiego wskutek pożaru spłonął ukryty na strychu obraz Jana Matejki Jan Zamoyski pod Byczyną.
Odbudowany po 1945 roku pałac został przeznaczony na biura. Miały w nim siedzibę m.in. Naczelna Rada Adwokacka, Zarząd Główny i Okręgowy Zrzeszenia Prawników Polskich, a także redakcja czasopisma „Prawo i Życie”.
W 1965 pałac został wpisany do rejestru zabytków. Po 1989 roku był wykorzystywany m.in. jako plan filmowy dla teledysków i miejsce imprez artystycznych. Z uwagi na nietypową lokalizację (za przyuliczną kamienicą) jest jednym z najmniej znanych pałaców w Warszawie.
W kulturze Pałac posłużył za pierwowzór pałacu księżnej Bilińskiej w powieści Sława i chwała Jarosława Iwaszkiewicza.
Przypisy
Brzozowskich