Hiady (także „Nimfy z góry Nysy”; gr. Hyádes, od hýein ‘padanie deszczu’, ‘płaczki’, łac. Suculae, gr. Nýsiai, łac. Nysiae) – w mitologii greckiej nimfy, siedem sióstr:
Ambrozja (Ambrosja; gr. Ambrosía, łac. Ambrosia); Eudora (Eudore; gr. Eúdorē, łac. Eudora); Ajsyle (Fajsyle; gr. Phaisyle, łac. Phaesyle); Koronis (gr. Korōnís, łac. Coronis); Dione (Diona; gr. Diṓnē, łac. Diona); Polykso (gr. Polyksṓ, łac. Polyxo); Fajo (gr. Phaiō, łac. Phaeo).
Liczba ich wahała się od dwóch do siedmiu. Także Kleeję, Fyto, Pedile, Tyone czasem zaliczano do Hiad.
Uchodziły za córki tytana Atlasa i Okeanidy Plejone (lub Okeanidy Ajtry) oraz za siostry (według niektórych źródeł) Plejad i Hyasa. Były piastunkami boga Dionizosa (Nimfy z góry Nysy) i Zeusa oraz nimfami rozsiewającymi wilgoć na ziemi. Razem ze swymi siostrami, Plejadami, zostały przemienione w gwiazdy z żalu, po śmierci ich brata Hyasa, ukąszonego przez węża.
Pojawienie się Hiad zwiastowało początek deszczów, a zstępowanie wzywało do orki.
Mityczne Hiady są identyfikowane z Hiadami w gwiazdozbiorze Byka. Na niebie sąsiadują z Plejadami (gromadą otwartą gwiazd w gwiazdozbiorze Byka) i konstelacją Oriona, które są z nimi mitologicznie powiązane.
Zobacz też Atlantydy
Przypisy ; polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
Bibliografia
! Kategoria:Metamorfozy w mitologii greckiej