Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [].
Artykulacja Opis W czasie artykulacji tej spółgłoski: modulowany jest strumień powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, jest to spółgłoska ustna prąd powietrza w jamie ustnej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka – spółgłoska środkowa koniuszek języka i jego brzeżek kontaktuje się tuż za górnymi dziąsłami – jest to spółgłoska zadziąsłowa. dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową, a następnie do przejścia bezpośrednio, bez plozji, do spółgłoski []. wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna
Warianty wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mowa wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): [] wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mowa o spółgłosce welaryzowanej: [] napięcie mięśni gardła – mowa o spółgłosce faryngalizowanej [] zaokrąglenie warg, mowa wtedy o spółgłosce labializowanej []
Przykłady w języku polskim: czyn [] w języku amharskim: አንቺ [] „ty” (forma żeńska) w języku angielskim: cheese [] „ser” w języku baskijskim: etxea [] „dom” w języku niemieckim: Deutsch [] „język niemiecki”
zwarto-szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna