Therese Johaug (ur. 25 czerwca 1988 w Dalsbygda) – norweska biegaczka narciarska, sześciokrotna medalistka olimpijska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata, pięciokrotna medalistka mistrzostw świata juniorów, trzykrotna zdobywczyni Pucharu Świata, czterokrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji dystansowej, czterokrotna zwyciężczyni Tour de Ski oraz zwyciężczyni Ski Tour Kanada.
Kariera Początki Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Therese Johaug pojawiła się 26 listopada 2005 roku w zawodach FIS Race w Sjusjøen, gdzie zajęła piąte miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną. W Pucharze świata zadebiutowała 27 stycznia 2007 roku w Otepää, zajmując ósme miejsce na tym samym dystansie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczyła pierwsze pucharowe punkty. Tydzień później w Davos zajęła 33. miejsce w biegu na 10 km stylem dowolnym. Jej następnym startem były mistrzostwa świata w Sapporo, gdzie w swoim jedynym starcie, biegu na 30 km klasykiem zdobyła brązowy medal, ulegając tylko Fince Virpi Kuitunen oraz swojej rodaczce Kristin Størmer Steirze. Tym samym zdobyła indywidualnie medal mistrzostw świata zanim stanęła na podium zawodów Pucharu Świata. Niecałe dwa tygodnie później brała udział w mistrzostwach świata juniorów w Tarvisio, gdzie zdobyła brązowy medal w biegu łączonym na 10 km, a w biegu na 5 km stylem dowolnym była czwarta. W zawodach pucharowych sezonu 2006/2007 wystartowała jeszcze tylko raz - 24 marca 2007 roku w Falun, gdzie wywalczyła swoje pierwsze podium, zajmując trzecie miejsce w biegu łączonym na 15 km. Wyprzedziły ją tylko rodaczka Marit Bjørgen i Czeszka Kateřina Neumannová. W klasyfikacji generalnej zajęła 44. miejsce. W marcu 2007 roku zdobyła także mistrzostwo kraju na dystansie 30 km klasykiem.
2007/2008 W sezonie 2007/2008 Therese po raz pierwszy wzięła udział w Tour de Ski startując w jego drugiej edycji. Punktowała w siedmiu z ośmiu etapów, przy czym 2 stycznia 2008 roku w Novym Měscie była trzecia w biegu na 10 km stylem klasycznym, za Finkami: Aino-Kaisą Saarinen i Virpi Kuitunen. Cały cykl ukończyła na czternastej pozycji, tracąc do zwyciężczyni, Szwedki Charlotte Kalli ponad dwie i pół minuty. W pozostałej części sezonu punktowała jeszcze kilkakrotnie, przy czym 9 lutego 2008 roku w Otepää była trzecia w biegu na 10 km klasykiem (ponownie przegrywając z Kuitunen i Saarinen). W klasyfikacji generalnej zajęła tym razem osiemnaste miejsce. Na mistrzostwach świata juniorów w Malles Venosta w lutym tego samego roku zdobyła trzy złote medale: w biegu na 5 km klasykiem, na 10 km stylem dowolnym oraz w sztafecie.
2008/2009 Sezon 2008/2009 zaczęła od zajęcia czwartego miejsca 22 listopada w Gällivare w biegu na 10 km stylem dowolnym. Na podium stanęła już w swoim trzecim starcie, 6 grudnia w La Clusaz, gdzie była trzecia w biegu na 15 km techniką dowolną, plasując się za Steirą i Saarinen. W sześciu z siedmiu etapów trzeciej edycji Tour de Ski zdobywała punkty, raz zajmując miejsce na podium - 4 stycznia 2009 roku wygrała podbieg na Alpe Cermis, wyprzedzając Steirę i Wałentynę Szewczeko z Ukrainy. W klasyfikacji końcowej TdS zajęła szóste miejsce, co było najlepszym wynikiem spośród reprezentantek Norwegii. W pozostałych pucharowych startach jej największym osiągnięciem było drugie miejsce w zawodach Finału Pucharu Świata w Sztokholmie i Falun, gdzie lepsza była tylko Justyna Kowalczyk. W klasyfikacji generalnej Johaug była ósma, a w klasyfikacji dystansowej zajęła siódme miejsce. Podczas mistrzostw świata w Libercu w lutym 2009 roku nie zdobyła żadnego medalu. Najbliżej podium była w sztafecie, gdzie Norweżki przegrały walkę o podium ze Szwedkami o 2,7 sekundy oraz w biegu na 30 km techniką dowolną, gdzie w walce o brązowy medal lepsza okazała się reprezentantka Wałentyna Szewczenko. Końcem marca wywalczyła swój drugi tytuł krajowy, ponownie zwyciężając w biegu na 30 km stylem dowolnym. thumb|left|Therese Johaug w sezonie 2009/2010
2009/2010 Najważniejszym punktem sezonu 2009/2010 były igrzyska olimpijskie w Vancouver. W indywidualnych startach była szósta w biegu łączonym na 15 km oraz siódma na dystansie 30 km techniką klasyczną. Ponadto wspólnie z Marit Bjørgen, Vibeke Skofterud oraz Kristin Størmer Steirą wywalczyła złoty medal w sztafecie, pierwszy drużynowy złoty medal norweskich biegaczek od 26 lat. W rywalizacji pucharowej była trzecia 6 marca 2010 roku w biegu łączonym na 15 km w Lahti (za Bjørgen i Kowalczyk) oraz tydzień później na dystansie 30 km stylem dowolnym w Oslo (za Bjørgen i Steirą). Trzecie miejsce zajęła także w jednym z etapów Finału PŚ w Falun w biegu łączonym na 10 km. Therese nie ukończyła czwartej edycji TdS po tym, jak wycofała się przed siódmym etapem. W klasyfikacji generalnej PŚ zajęła ostatecznie siedemnaste miejsce.
2010/2011 1173 punktów, w tym pięć miejsc na podium dało jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 2010/2011. Najpierw zajęła trzecie miejsce w biegu na 10 km klasykiem w Davos 11 grudnia 2010 roku. Następnie zajęła drugie miejsce w klasyfikacji końcowej piątego Toru de Ski, w którym lepsza była tylko Kowalczyk, która wyprzedziła Johaug o blisko półtorej minuty. Therese ponownie wygrała ostatni z etapów tego cyklu, a w przedostatnim etapie - 8 stycznia 2011 roku w Val di Fiemme była druga w biegu na 10 km klasykiem. Ponadto była trzecia na tym samym dystansie 21 stycznia w Otepää, zwyciężyła w biegu łączonym na 10 km 12 marca w Lahti, a w Finale PŚ zajęła trzecie miejsce. W klasyfikacji biegów dystansowych zajęła trzecie miejsce, ustępując tylko Kowalczyk oraz Bjørgen. Na mistrzostwach świata w Oslo osiągnęła największy sukces w dotychczasowej karierze, zdobywając złoty medal na dystansie 30 km techniką dowolną. Ponadto w biegu łączonym na 15 km była trzecia za Bjørgen i Kowalczyk, a razem z Bjørgen, Steirą i Skofterud zdobyła złoty medal w sztafecie. Na tych samych mistrzostwach była czwarta w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając walkę o medal z Aino-Kaisą Saarinen.
2011/2012 W sezonie 2011/2012 aż dziesięciokrotnie stawała na podium zawodów pucharowych. Wygrała bieg łączony na 15 km 5 lutego w Rybińsku i tę samą konkurencję 3 marca w Lahti, była druga w cyklu Ruka Triple w listopadzie i w biegu na 10 km klasykiem 17 grudnia w Rogli, a trzecie miejsce zajęła 10 grudnia w Davos w biegu na 15 km stylem dowolnym, w szóstej edycji Tour de Ski, 22 stycznia w Otepää w biegu na 10 km klasykiem, 11 lutego w Novym Měscie w biegu na 15 km klasykiem, sześć dni później w biegu na 10 km stylem klasycznym w Szklarskiej Porębie oraz na dystansie 30 km klasykiem 11 marca w Oslo. W cyklu Tour de Ski punktowała we wszystkich etapach raz zajmując pierwsze i drugie miejsce oraz dwukrotnie trzecie. W klasyfikacji końcowej do zwyciężczyni, Justyny Kowalczyk, Norweżka straciła jednak blisko cztery minuty. Wszystkie te wyniki pozwoliły jej zająć trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, za plecami Bjørgen i Kowalczyk, które toczyły walkę o Kryształową Kulę. Trzecie miejsce zajęła także w klasyfikacji dystansowej. W styczniu 2012 roku zdobyła swój trzeci złoty medal mistrzostw kraju, tym razem wygrywając bieg łączony na 15 km.
2012/2013 Sezon 2012/2013 rozpoczęła od drugiego miejsca w biegu na 10 km techniką dowolną w szwedzkim Gällivare. Następnie wzięła udział w cyklu Ruka Triple, gdzie była odpowiednio: 24. w sprincie techniką klasyczną, 4. w biegu na 5 km techniką dowolną, 2. w biegu na 10 km techniką klasyczną i ostatecznie 4. w całym cyklu. Nie wystartowała w Kanadzie, aby przygotować się do Tour de Ski. Cykl rozpoczęła od 13 miejsca w prologu, 3 km techniką dowolną, rozgrywanym 29 grudnia w niemieckiej miejscowości Oberhof. Dzień później zajęła 2. miejsce w biegu na 9 km techniką klasyczną na dochodzenie, przegrywając z Justyną Kowalczyk. W Val Müstair zajęła 10. miejsce w sprincie techniką dowolną. W kolejnych biegach rozgrywanych we włoskim Toblach była odpowiednio trzecia w biegu na 15 km stylem dowolnym i szósta na 3,3 km techniką klasyczną. W Val di Fiemme zajęła 4. miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając na finiszu z Finką Krista Lähteenmäki. W decydującym biegu na 9 km techniką dowolną rozgrywanym na górze Alpe Cermis wystartowała z ponad dwuminutową stratą do liderki, Justyny Kowalczyk. Ostatecznie zniwelowała tę stratę do niecałych 30 sekund i zajęła 2. miejsce w całym cyklu. Oprócz tego po raz czwarty z rzędu uzyskała najlepszy czas netto w tym biegu. W kolejnych biegach w Libercu nie wystartowała. We francuskim La Clusaz, w biegu rozgrywanym 19 stycznia zajęła 2. miejsce na 10 km klasykiem. W rosyjskiej miejscowości Soczi także nie wystartowała. W Davos wygrała bieg na 10 km stylem dowolnym. thumb|250px|Johaug w biegu na 30 km podczas MŚ w Oslo Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme Norweżka zdobyła cztery medale. Najpierw zajęła drugie miejsce w biegu łączonym na 15 km, przegrywając tylko z Marit Bjørgen. Następnie zwyciężyła na 10 km stylem dowolnym o 10,2 s pokonując Bjørgen, a o 32,7 s Rosjankę Juliję Czekalową. Razem z koleżankami z zespołu obroniła tytuł w sztafecie. Na zakończenie zdobyła brąz w biegu na 30 km stylem klasycznym. Johaug trzymała się w czołowej grupie do ostatniego podbiegu, na którym nie zdołała utrzymać tempa narzuconego przez Bjørgen (złoty medal) i Justynę Kowalczyk (srebro). Ostatecznie finiszowała 8,7 s za zwyciężczynią. Na zakończenie sezonu wygrała bieg na 30 km w Oslo oraz była druga w Finale Pucharu Świata w Falun. W klasyfikacji generalnej i dystansowej zajęła drugie miejsce przegrywając jedynie z Kowalczyk.
2013/2014 Sezon 2013/2014 rozpoczęła od zajęcia 20. miejsce w pierwszym etapie Ruka Triple, rozegranym 29 listropada 2013 - sprincie techniką klasyczną. Następnego dnia była trzecia w biegu na 5 km klasykiem. Do biegu pościgowego ruszyła około 50 s po liderce, Justynie Kowalczyk. Współpracując z Charlotte Kallą dogoniła Kowalczyk i Bjørgen. Ostatecznie zajęła trzecie miejsce w cyklu, na finiszu przegrywając walkę z Kallą i Bjørgen. Do tego miała drugi czas biegu za Szwedką. Tydzień później była czwarta w biegu na 10 km klasykiem w Lillehammer. W Davos zajęła drugie miejsce w biegu na 15 km stylem dowolną, przegrywając jedynie z Bjørgen. Nie wystartowała w sprintach w Davos i w Asiago. Wróciła na ósmą edycję Tour de Ski. Jeszcze przed jego rozpoczęciem organizatorzy z powodu braku śniegu zmienili program imprezy (zamiast biegu na 10 km klasykiem w Oberhofie odbył się sprint łyżwą), przez co z zawodów wycofała się jedna z głównych faworytek imprezy, Justyna Kowalczyk. W prologu Johaug zajęła 11. miejsce, w sprintach łyżwą była 7. w Oberhofie i 24. w Lenzerheide. Po sprincie w Lenzerheide, 31 grudnia 2013, wycofała się kolejna faworytka i rywalka Johaug, Marit Bjørgen. W biegu na 10 km klasykiem 1 stycznia w Lenzerheide była trzecia, dzięki czemu znacznie awansowała w klasyfikacji cyklu. 3 stycznia w Toblach, w biegu na 15 km łyżwą, dobiegła do mety druga za koleżanką z kadry, Astrid Jacobsen. Dzień później wygrała bieg na 5 km klasykiem w Val di Fiemme, dzięki czemu zbliżyła się do liderki Touru Astrid Jacobsen na 23 sekundy. W ostatnim etapie, biegu pościgowym na 9 km stylem dowolnym z podejściem pod Alpe Cermis po raz kolejny miała najlepszy czas, dzięki czemu udało się jej dogonić i wyprzedzić Jacobsen. Jako pierwsza Norweżka w historii wygrała Tour de Ski i po raz pierwszy w karierze została liderką Pucharu Świata. Nie wystartowała w Novym Městie ani w Szklarskiej Porębie. W międzyczasie została mistrzynią Norwegii w biegu na 10 km. W ostatnim sprawdzianie przed igrzyskami w Soczi, 1 lutego 2014 we włoskim Toblach była druga na 10 km klasykiem.