Zajęczak buszmeński (Bunolagus monticularis) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae).
Zasięg występowania Zajęczak buszmeński występuje endemicznie w środkowej części Karru w Południowej Afryce (wokół Victoria West, Beaufort West i Fraserburga, w Prowincji Przylądkowej Północnej i Zachodniej). Preferuje zarośla znajdujące się wzdłuż rzek sezonowych. Na podstawie danych z 2016 roku, szacuje się, że na wolności żyje około 200 osobników, a ich populacja ciągle maleje.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1903 roku angielski zoolog Oldfield Thomas na łamach czasopisma „The Annals and magazine of natural history”. O. Thomas przydzielił nowemu taksonowi nazwę Lepus monticularis. Jako miejsce typowe autor wskazał Deelfontein w Kolonii Przylądkowej w RPA. Jedyny przedstawiciel rodzaju zajęczak (Bunolagus), który utworzył w 1929 roku również O. Thomas.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Bunolagus: bounos „wzgórze”; λαγoς lagos „zając”. monticularis: „górka”, zdrobnienie od mons, montis „góra”.
Morfologia Wymiary Długość ciała (bez ogona) 340–470 mm, długość ogona 70–108 mm, długość ucha 110–120 mm, długość tylnej stopy 90–120 mm. Jego masa ciała wynosi 1–1,5 kg.
Charakterystyka Ma charakterystyczny ciemny pasek na policzku. Jego ogon jest beżowy z akcentami brązu, a futro jasne na brzuchu i szare na grzbiecie.
Rozmnażanie Samice zakładają gniazda w norach, które mają zwykle kilkanaście centymetrów. Zwykle rodzą jedno młode w miocie. Młode rodzi się ślepe i jest w pełni zależne od matki. Masa po urodzeniu wynosi około 40–50 gramów. Ich sezon rozrodczy trwa zwykle od sierpnia do maja.
Dieta Są roślinożerne. Poszukują jej głównie wzdłuż rzek sezonowych. Najczęściej żywią się liśćmi oraz kwiatami roślin takich jak: Salsola oraz Lycium. W czasie pory deszczowej jedzą również trawy. Zjada również swoje odchody, aby uzupełnić braki witaminy B. Jest ona wytwarzana w jelitach przez znajdujące się tam bakterie.
Styl życia Są zwierzętami nocnymi. W dzień ukrywają się przed drapieżnikami. Samce mają określone terytorium o powierzchni 15 ha, terytoria samic nakładają się na siebie.
Informacje Żyje w małych populacjach. Spotykano go wiele razy od 1902 do 1948, jednak od 1979 roku nie obserwowano go na wolności. Ponownie odkryty w 1989 roku. Jest jednym z najbardziej zagrożonych zwierząt świata, na wolności pozostało prawdopodobnie ok. 250 osobników (dane z 2005 roku).
Ochrona Przyczyną spadku liczebności przedstawicieli tego gatunku jest utrata siedlisk. Tereny zalewisk rzek sezonowych są niewielkie i są żyzne, przez co są przekształcane w pola uprawne. W ciągu 50 lat, ⅔ tych terenów zostało zaoranych. Ponadto nadmierny wypas bydła powoduje utratę schronienia przed drapieżnikami. Są one także obiektem polowań. W celu przeciwdziałania zmniejszaniu się populacji, rząd RPA stworzył projekt mający na celu zachęcić rolników do tworzenia rezerwatów dla tych zwierząt.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ssaki Afryki Kategoria:Zającowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1903 roku Kategoria:Taksony opisane przez Oldfielda Thomasa Kategoria:Fauna endemiczna Południowej Afryki