thumb|Grób Wacława Szuberta na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (stan na marzec 2012) Wacław Stefan Szubert, ps. „Wagner”, „Wirski” (ur. 19 września 1912 we Włocławku, zm. 16 stycznia 1994 w Warszawie) – polski ekonomista, prawnik, profesor Uniwersytetu Łódzkiego, zastępca dyrektora Departamentu Pracy i Opieki Społecznej Delegatury Rządu na Kraj od połowy 1943 r.Waldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 243.

Życiorys Urodził się w rodzinie Mariana i Marii z domu Jawdyńskiej, pianistki i kompozytorki. Po wybuchu I wojny światowej, w związku z deportacją ojca, znalazł się z całą rodziną w Moskwie. Po zakończeniu wojny uczył się w Szkole Mazowieckiej w Warszawie. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim (1934), doktoryzował się w 1936 na podstawie rozprawy pt. Dzieje ubezpieczenia na wypadek bezrobocia w Anglii. Swoją pierwszą pracę zawodową podjął w Warszawie w Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych, którą zamienił na pracę naukową w Instytucie Spraw Społecznych, w którym pracował jako asystent (1936–1939).

Podczas okupacji niemieckiej, od kwietnia 1940 do czerwca 1943 r. działał w Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej, w komórce Biura Informacji i Propagandy (BIP), gdzie odpowiadał za sprawy społeczne. W latach 1942–1944 prowadził wykłady na Wydziale Prawno-Ekonomicznym konspiracyjnej Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1943 r. zajmował stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Pracy w Delegaturze Rządu RP na Kraj. Brał udział w powstaniu warszawskim.

Po zakończeniu działań wojennych osiadł w Łodzi. Podjął działalność naukowo-dydaktyczną na Uniwersytecie Łódzkim i związał się z nim aż do przejścia na emeryturę w 1982. Był zastępcą profesora (1945–1954), w 1954 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 profesorem zwyczajnym. W latach 1953–1955 oraz 1965–1969 był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.

Pracę na Uniwersytecie Łódzkim łączył z pracą w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy (1950–1957), w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (1956–1964) oraz w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych, którego był dyrektorem w latach 1973–1978.

W 1981 r. reprezentował Komitet Krajowy NSZZ „Solidarność” w pracach nad zmianami w Kodeksie pracy, które miały m.in. sankcjonować istnienie wolnych związków zawodowych. W stanie wojennym pomagał internowanym opozycjonistom.

Od 1976 r. członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Od 1985 r. honorowy prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa i Zabezpieczenia Społecznego, od 1993 - honorowy prezes Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej (członek od 1937 r.).

Autor wielu książek i publikacji naukowych z zakresu polityki społecznej, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera188-3-12).

Wybrane prace Ochrona pracy (1966) Studia z polityki społecznej (1973) Zarys prawa pracy (1976) Ubezpieczenia społeczne. Zarys systemu (1987)

Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1363 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego. Źródło:Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 1306..

Nagrody i wyróżnienia

Nagroda Indywidualna I stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12]. Nagroda Miasta Łodzi w dziedzinie nauk społecznych (1971) tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego (1981) tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Bordeaux (1983) tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1987) tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego (1988) tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego (1993)

Upamiętnienie Od 1997 r. Polska Akademia Nauk przyznaje Medal im. Wacława Szuberta za wybitne osiągnięcia praktykom i teoretykom w dziedzinie nauk o pracy i polityce społecznej.

Przypisy

Bibliografia

Członkowie Polskiej Akademii Nauk. Informator, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1987, s. 28 (z fotografią) . Wacław Szubert, Społeczeństwo bez ryzyka Nota o Wacławie Szubercie

Kategoria:Członkowie Delegatury Rządu na Kraj Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Łodzi Kategoria:Ludzie urodzeni we Włocławku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1994