Nuufolau Joel „Joe” Seanoa (ur. 17 marca 1979 w Hrabstwie Orange w Kalifornii) – amerykański wrestler, znany najbardziej ze swoich występów, w federacji Total Nonstop Action Wrestling (TNA) i WWE pod pseudonimem ringowym Samoa Joe.
Joe zadebiutował w Ring of Honor (ROH) w 2002, gdzie zdobył ROH World Championship i bronił go od maja 2003 do grudnia 2004. Po dołączeniu do federacji Total Nonstop Action Wrestling (TNA) w czerwcu 2005, Joe rozpoczął nieprzerwane pasmo zwycięstw przez 18 miesięcy. W promocji zdobył TNA World Heavyweight Championship, pięciokrotnie TNA X Divison Championship, dwukrotnie TNA World Heavyweight Championship i TNA Television Championship. W rezultacie jest również zdobywcą osiągnięcia Triple Crown Championship i Grand Slam Championship
Walczył również dla wielu federacji niezależnych, gdzie między innymi zdobył GHC Tag Team Championship z Magnusem w federacji Pro Wrestling Noah, a także był inauguracyjnym NWA Intercontinental Tag Team Championem z Keijim Sakodą. Opuścił TNA w lutym 2015, gdzie przez trzy miesiące ponownie wrócił na scenę niezależną i do Ring of Honor.
Joe oficjalnie zadebiutował w rozwojówce NXT w maju 2015, zaś miesiąc później podpisał oficjalny kontrakt z promocją. Stał się pierwszym dwukrotnym posiadaczem NXT Championship. Potem, w kwietniu 2021 roku Samoa Joe został zwolniony z federacji WWE, poprzez rzekome cięcia budżetowe firmy.
Dzieciństwo Seanoa urodził się i wychował w hrabstwie Orange w Kalifornii. Jego rodzina założyła grupę tańca polinezyjskiego „Tiare Productions”. Seanoa zatańczył z grupą po raz pierwszy w wieku pięciu lat, podczas ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1984. Stał się mistrzem juniorów stanu Kalifornia w judo, trenował też futbol amerykański. Uczęszczał do Ocean View High School w Huntington Beach. Zanim został wrestlerem, pracował jako doradca hipotetyczny.
Kariera wrestlera Seanoa rozpoczął treningi w UIWA West Coast Dojo, gdzie przyjął pseudonim ringowy Samoa Joe. Jego trenerami byli wrestlerzy Cincinnati Red i Johnny Hemp. Zadebiutował w grudniu 1999, trzy miesiące po rozpoczęciu treningów.
Ultimate Pro Wrestling (2000–2001) Joe szybko podpisał kontrakt z ówczesną rozwojówką federacji WWE – Ultimate Pro Wrestling (UPW). Rywalizował tam m.in. z Johnem Ceną, zawalczył z Essem Riosem na jednym z odcinków WWF Jakked. Na UPW Proving Ground, połączył siły z Mikiem Knoxem i wraz z nim pokonał debiutującego Al Katrazza i Brasila. W marcu 2001 zdobył UPW Heavyweight Championship i stał się najdłużej panującym posiadaczem tego tytułu.
Pro Wrestling Zero-One (2001–2002) W czerwcu 2001, Joe dołączył do japońskiej federacji Pro Wrestling Zero-One. Walczył głównie na galach pay-per-view z cyklu Shingeki oraz na turniejach Burning Heart.
Joe pracował w federacji przez cały rok 2002, w drużynie z Kejijim Sakodą zdobył nowo wprowadzony pas NWA Intercontinental Tag Team Championship. Podczas pobytu w Pro Wrestling Zero-One używał też pseudonimu King Joe. Opuścił federację po tym, jak nakazano mu zmienić swój wizerunek ringowy.
Ring of Honor (2002–2008) W 2002, po powrocie do Stanów Zjednoczonych, Joe rozpoczął pracę w federacji Ring of Honor (ROH). Zadebiutował na gali Glory by Honor jako „płatny zabójca” Christophera Danielsa; jego zadaniem było wyeliminować rywala Danielsa – Low Kiego. Choć początkowo miał stoczyć jedynie jedną walkę z Low Kim, Joe zaimponował zarówno fanom, jak i właścicielom ROH, którzy postanowili podpisać z nim kontrakt.
22 marca 2003, Joe pokonał Xaviera w walce o ROH Championship (późniejsze ROH World Championship). Trzykrotnie obronił tytuł przeciwko CM Punkowi; jedna z ich walk została nagrodzona pięcioma gwiazdkami czasopisma Wrestling Observer. Mistrzostwo utracił po 645 dniach panowania, w pojedynku z Austinem Ariesem. 7 maja 2005, na gali Manhattan Mayhem, Joe stał się piątym posiadaczem ROH Pure Championship. Panował ponad 3 miesiące, a tytuł utracił na rzecz Nigela McGuinnessa.
W październiku 2005, Samoa Joe zmierzył się z Kentą Kobayashim; walce tej przyznano maksymalne pięć gwiazdek Wrestling Observer, jak również nagrodę „Walki Roku 2005”. W 2006, Joe stał się jednym z głównych przedstawicieli Ring of Honor w „wojnie” z federacją Combat Zone Wrestling (CZW). Punktem kulminacyjnym rywalizacji dwóch federacji był 5-on-5 Cage of Death match pomiędzy ich przedstawicielami. Podczas walki, Joe został brutalnie zaatakowany przez Bryana Danielsona, a w wyniku ataku doznał kontuzji kolana. Ostatecznie, bitwę wygrało Ring of Honor, a kończące walkę przypięcie zdobył Homicide. Joe połączył siły z Homicidem we wrześniu 2006, wraz z nim zawalczył przeciwko braciom Briscoe. Joe kilkukrotnie zmierzył się z mistrzem ROH, Bryanem Danielsonem, lecz w żadnej z walk nie udało mu się zdobyć tytułu mistrzowskiego.
31 stycznia 2003, Samoa Joe ogłosił, że wkrótce rozstanie się z Ring of Honor. W swojej ostatniej walce jako zawodnik ROH, 4 marca 2003, Joe pokonał Homicide’a. Jednorazowo powrócił do ROH na Rising Above w 2008; pokonał Tylera Blacka w walce wieczoru gali.
1 marca 2015, Samoa Joe powrócił do Ring of Honor i wyzwał na pojedynek mistrza ROH – Jaya Briscoe. 27 marca, na Supercard of Honor IX, Joe przegrał walkę o ROH World Championship. 29 marca, pokonał Kyle’a O’Reilly’ego. W swojej ostatniej walce połączył siły z AJ-em Stylesem i wraz z nim pokonał Christophera Danielsa i Frankiego Kazariana.
Total Nonstop Action Wrestling Seria zwycięstw (2005–2006) Samoa Joe podpisał kontrakt z Total Nonstop Action Wrestling (TNA) w czerwcu 2005 roku. Zadebiutował 19 czerwca 2005 na gali Slammiversary, na której pokonał Sonjaya Dutta; wygrana ta zapoczątkowała serię zwycięstw Joego. Wziął udział w turnieju Christopher Daniels Invitational Super X Cup; w finałowej walce na Sacrifice pokonał AJ-a Stylesa, dzięki pomocy samego Danielsa. Skutkiem tego wydarzenia był Triple Threat match o TNA X Division Championship należący do Danielsa pomiędzy mistrzem, Joem i Stylesem. Starcie wygrał AJ Styles, a samej walce czasopismo Wrestling Observer przyznało maksymalne pięć gwiazdek.
Na gali Genesis w listopadzie 2005, Joe połączył siły z Danielsem, Alexem Shelleyem i Roderickiem Strongiem, by wraz z nimi wygrać 8-Man Tag Team match. Po walce, Joe brutalnie zaatakował Danielsa, przechodząc heel turn. W obronie Danielsa stanął AJ Styles; wyzwał Joego na pojedynek na Turning Point. Na gali, Joe pokonał Stylesa, zdobywając TNA X Division Championship. Po walce, Joe próbował zaatakować przeciwnika, lecz powstrzymał go powracający Christopher Daniels. Joe i Daniels zmierzyli się ze sobą na Final Resolution w styczniu 2006. Podczas walki, Joe skupił się na głowie Danielsa, raz po raz wykonując dropping knee na przeciwniku. Zaniepokojony AJ Styles, stojący w narożniku Danielsa, wrzucił do ringu biały ręcznik, symbolizujący poddanie się Danielsa. Joe obronił tytuł mistrzowski w starciu ze Stylesem i Danielsem na Against All Odds. Rywalizacja między trzema zawodnikami zakończyła się na Destination X, gdzie Joe utracił pas mistrzowski na rzecz Danielsa w Ultimate X-matchu. Jednakże seria zwycięstw Joego trwała dalej, ponieważ nie został on ani przypięty, ani zmuszony do poddania się.
13 kwietnia, na tygodniówce Impact!, Samoa Joe odzyskał X Division Championship w pojedynku z Christopherem Danielsem. Obronił tytuł w walce z Sabu na gali Lockdown. Na Sacrifice, Joe i Sting pokonali Jeffa Jarretta i Scotta Steinera w starciu drużynowym. Po walce, Joe pozostawił narażonego na atak ze strony przeciwników Stinga samego w ringu. Na następnej gali, Slammiversary, Joe pokonał Steinera.
Po powrocie do ringu po krótkiej przerwie spowodowanej kontuzją kolana, Joe utracił tytuł mistrzowski w Triple Threat matchu przeciwko Sonjayowi Duttowi i Senshiemu; Senshi przypiął Dutta po tym, jak interweniujący w starcie Scott Steiner uderzył Joego stalowym krzesłem. Joe wziął udział w 4-Way matchu o miano pretendenckie do NWA World Heavyweight Championship, lecz nie zdołał wygrać walki.
Joe pokonał Jeffa Jarretta w „Fan’s Revenge Lumberjack Strap matchu” na gali No Surrender. Po walce, ukradł należący do Jarretta pas NWA World Heavyweight Championship. Zgodził się oddać pas zwycięzcy walki Jarrett/Sting na Bound for Glory, pod warunkiem, że otrzyma szansę walki o tytuł. Oferta Joego nie została przyjęta i ostatecznie, debiutujący w TNA Kurt Angle pomógł Jarrettowi odzyskać skradziony pas mistrzowski. Na Bound for Glory, Joe wygrał czteroosobowy Monster’s Ball match i jeszcze tej samej nocy wdał się w bójkę z Kurtem Anglem. Na gali Genesis, Angle zakończył trwającą 18 miesięcy serię zwycięstw Joego, zmuszając go do poddania się po założeniu na nim Ankle Locku.
TNA World Heavyweight Champion (2006–2008) mały|248x248px|Joe w 2007 Joe kontynuował swoją rywalizację z Kurtem Anglem aż do roku 2007. Pokonał go poprzez poddanie na gali Turning Point w grudniu 2006. Również w grudniu, doznał kolejnej kontuzji kolana. Na Final Resolution w styczniu 2007, zmierzył się z Anglem w trzydziestominutowym Iron Man matchu; w ostatnich sekundach walki, Joe założył Ankle Lock na przeciwniku, ten jednak odmówił poddania się i wygrał starcie z wynikiem 3–2.
15 lutego, na tygodniówce Impact!, Joe wygrał Gauntlet match o miano pretendenckie do NWA World Heavyweight Championship, będącego w posiadaniu Christiana Cage’a. Joe zmierzył się z mistrzem na Destination X, lecz nie zdołał go pokonać. 24 maja, Joe wygrał walkę kwalifikacyjną do King of the Mountain matchu na Slammiversary, lecz ostatecznie nie zdołał wygrać starcia na gali. 21 lipca 2007, Joe zdobył X Division Championship w walce z Jayem Lethalem i Chrisem Sabinem, tym samym kwalifikując się do walki mistrzów (ang. Match of Champions) na Victory Road. Na gali, Joe przypiął Brothera Raya, zdobywając TNA World Tag Team Championship. Tym samym, stał się pierwszym wrestlerem TNA, będącym w posiadaniu dwóch tytułów mistrzowskich jednocześnie. Joe zobowiązał się do bronienia World Tag Team Championship samemu. Na Hard Justice, Joe zmierzył się z Kurtem Anglem w walce, na której szali stały zarówno mistrzostwa zdobyte przez Joego, jak i IGF World Championship Angle’a. Joe przegrał pojedynek po tym, jak w starcie zainterweniowała Karen Angle. Na Bound for Glory, Joe przerwał trwającą 23 miesiące serię zwycięstw Christiana Cage’a.
W listopadzie 2007 ogłoszono, że Joe stanie się partnerem Kevina Nasha i Scotta Halla w ich walce drużynowej przeciwko The Angle Alliance na Turning Point. Ostatecznie, Hall nie pojawił się na gali, a Joe został poproszony o wygłoszenie kilkuminutowego proma, w którym załagodziłby sytuację i przedstawił Erica Younga jako zastępcę Halla. Joe natomiast wygłosił własne promo, w którym skrytykował Halla (którego sarkastycznie nazwał „Upiorem z Impact Zone”), Kevina Nasha i kilka innych gwiazd TNA, po czym powiedział do zarządców TNA „Coś się nie podoba? No dalej, zwolnijcie mnie, nie obchodzi mnie to!”. Joe, Nash i Young pokonali Angle Alliance. Po walce, za kulisami gali, Joe pokłócił się z Nashem. Dzień później, na zebraniu z pracownikami TNA, Joe przeprosił za swoje zachowanie. Na antenie jednak, Joe kontynuował pokazy swojej frustracji, m.in. niszcząc przyjęcie z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Na Final Resolution w styczniu 2008, Joe i Kevin Nash przegrali walkę drużynową z AJ-em Stylesem i Tomkiem po tym, jak Nash odmówił zmiany ze swoim partnerem i pozostawił go samego w ringu. Joe ponownie pokłócił się z Nashem, tym razem jednak była to część scenariusza.
mały|lewo|Joe na Bound for Glory IV Na Against All Odds, Joe otrzymał zadanie niedopuszczenia do interwencji w pojedynek o TNA World Heavyweight Championship między Kurtem Anglem a Christianem Cage’em. Podczas walki, AJ Styles odwrócił uwagę Joego, co pozwoliło Tomkowi na zaatakowanie Cage’a. 14 lutego, Joe dołączył do Kevina Nasha i Cage’a w rywalizacji z The Angle Alliance. Na Destination X, drużyna Joego pokonała The Angle Alliance.