Spółgłoska szczelinowa gardłowa bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: []
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu [ħ]: modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna) prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa) jest to spółgłoska gardłowa – następuje skurcz mięśni zwieraczy gardła. Gardło staje się na tyle wąskie, że masy powietrza wydychanego z płuc, przechodząc przez nie tworzą charakterystyczny dla spółgłoski szczelinowej szum. wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna
Artykulacji tej głoski można nauczyć się przesuwając nasadę języka do tyłu aż do momentu, gdy poczujemy napięcie mięśni, i – nie rozluźniając ich – starając się wypowiedzieć [h]
Przykłady Występuje w: języku arabskim: أحد [] „jedyny” języku czeczeńskim: [] „wróbel” języku kabylskim: [] „fryzjer” języku ukraińskim: нігті [ˈnʲiħtʲi] „paznokcie"
szczelinowa gardłowa bezdźwięczna