Peter Müller (ur. 6 października 1957 w Adliswil) – szwajcarski narciarz alpejski, dwukrotny srebrny medalista olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny zdobywca Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji zjazdu Pucharu Świata.

Kariera W zawodach Pucharu Świata Peter Müller zadebiutował na początku sezonu 1976/1977. Wkrótce zdobył pierwsze punkty, 15 stycznia 1977 roku w Kitzbühel zajmując dziesiąte miejsce w biegu zjazdowym. W kolejnych zawodach punktował kilkukrotnie, zajmując między innymi czwarte miejsce w gigancie 25 marca 1977 roku w Sierra Nevada. Ostatecznie sezon ukończył na 24. miejscu w klasyfikacji generalnej. W kolejnym sezonie tylko trzy razy zdobył punkty, co dało mu 36. miejsce w klasyfikacji końcowej. Wystąpił za to na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w lutym 1978 roku, gdzie rywalizację w zjeździe ukończył na piątej pozycji.

Pierwszy sukces osiągnął w sezonie 1978/1979, kiedy sięgnął po Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu. Szwajcar po raz pierwszy na podium zawodów PŚ stanął 16 grudnia 1978 roku w Val Gardena, gdzie zjazd ukończył na drugiej pozycji. Wyprzedził go tylko Austriak Josef Walcher, a trzecie miejsce zajął kolejny reprezentant Szwajcarii - Walter Vesti. W wynik ten powtórzył dzień później, a także 14 stycznia w Crans-Montana i 3 marca 1979 roku w Lake Placid, a 1 lutego 1979 roku po raz pierwszy zwyciężył, wygrywając zjazd w Villars. W tym samym sezonie zajął też piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Klasyfikację zjazdu wygrał także w sezonie 1979/1980, w którym trzykrotnie stawał na podium zawodów w zjeździe: 16 grudnia 1979 roku w Val Gardena, 6 stycznia w Pra Loup i 19 stycznia 1980 roku w Wengen był najlepszy. Punktował jeszcze kilkukrotnie, zajmując między innymi dwukrotnie czwarte miejsca i w efekcie uplasował się na dziewiątej pozycji w klasyfikacji generalnej. W lutym 1980 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie w swojej koronnej konkurencji zajął czwarte miejsce. Walkę o medal przegrał tam z Kanadyjczykiem Steve'em Podborskim o 0,13 sekundy.

Wysoką formę prezentował także w sezonie 1980/1981, w którym siedem razy stawał na podium. Odniósł przy tym dwa zwycięstwa: 14 grudnia 1980 roku w Val Gardena był najlepszy w kombinacji i zjeździe. Był ponadto trzykrotnie drugi, dwa razy trzeci i raz czwarty, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Zajął wtedy także trzecie miejsce w klasyfikacjach zjazdu i kombinacji, przegrywając odpowiednio z Austriakiem Hartim Weiratherem i Steve'em Podborskim oraz z Philem Mahre z USA i Andreasem Wenzelem z Liechtensteinu. Sezon 1981/1982 rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w zjeździe 6 grudnia 1981 roku w Val d’Isère. W kolejnych startach czterokrotnie plasował się w czołowej trójce, odnosząc trzy zwycięstwa w zjeździe: 27 lutego w Whistler oraz 5 i 6 marca 1982 roku w Aspen. Dało mu to trzecie w karierze zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu oraz czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. W 1982 roku brał także udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zjazd ukończył na piątym miejscu. Kolejne zwycięstwo Szwajcar odniósł 12 grudnia 1982 roku w Val d’Isère, gdzie tym razem okazał się najlepszy w supergigancie. Ponadto trzykrotnie stawał na podium, jednak żadnych zawodów nie wygrał. Sezon 1982/1983 ukończył na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach zjazdu i kombinacji.

Najważniejszym punktem sezonu 1983/1984 były igrzyska olimpijskie w Sarajewie. Szwajcar wystąpił tam tylko w zjeździe, zdobywając za to srebrny medal. W zawodach tych rozdzielił na podium Billa Johnsona z USA i Austriaka Antona Steinera. W zawodach pucharowych osiągał przeciętne wyniki, tylko raz stając na podium: 29 stycznia 1984 roku w Garmisch-Partenkirchen zajął trzecie miejsce w kombinacji. Sezon zakończył na 24. miejscu w klasyfikacji generalnej. Srebrny medal w zjeździe przywiózł także z rozgrywanych w 1985 roku mistrzostw świata w Bormio. Tym razem lepszy o 0,11 s okazał się jego rodak Pirmin Zurbriggen, a na najniższym stopniu podium stanął Doug Lewis USA. W Pucharze Świata wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, sześciokrotnie stając na podium. Najlepiej zaprezentował się 27 stycznia w Garmisch-Partenkirchen, gdzie wygrał kombinację oraz 9 marca w Aspen i 15 marca 1985 roku w Panoramie, gdzie zwyciężał w zjeździe. Uzyskane wyniki dały mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, trzecie w klasyfikacji kombinacji oraz drugie za Helmutem Höflehnerem w klasyfikacji zjazdu.

Na czwartym miejscu zakończył także sezon 1985/1986. Zmagania zaczął od czwartego miejsca w zjeździe 16 sierpnia 1985 roku w Las Leñas. Dwa dni później wywalczył w tej samej konkurencji drugie miejsce, powtarzając ten wynik 14 grudnia w Val Gardena i 31 grudnia w Schladming. W kolejnych zawodach na podium stawał także 3 lutego w Crans-Montana, wygrywając supergiganta i kombinację, dwa dni później w tej samej miejscowości był trzeci w supergigancie, 8 lutego w Morzine wygrał zjazd, dzień później był trzeci w kombinacji, a 21 lutego w Åre i 8 marca 1986 roku w Aspen ponownie wygrał zjazd. W poszczególnych klasyfikacjach był: szósty w kombinacji, piąty w supergigancie oraz drugi w zjeździe, w którym lepszy był Austriak Peter Wirnsberger. W kolejnym sezonie sześć razy stawał na podium, we wszystkich przypadkach w zjeździe. Trzykrotnie był najlepszy: 15 sierpnia 1986 roku w Las Leñas, 28 lutego w Furano i 14 marca 1987 roku w Calgary oraz trzykrotnie zajmował trzecie miejsce: 16 sierpnia w Las Leñas, 10 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 25 stycznia w Kitzbühel. Sezon zakończył na dziewiątej pozycji, a w klasyfikacji zjazdu był drugi za Zurbriggenem. Na przełomie stycznia i lutego 1987 roku startował także na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie w swojej koronnej konkurencji wywalczył złoty medal. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio dwóch rodaków: Pirmina Zurbriggena i Karla Alpigera.

Kolejny medal w zjeździe Müller wywalczył na rozgrywanych w 1988 roku igrzyskach olimpijskich w Calgary. Podobnie jak cztery lata wcześniej zajął w tej konkurencji drugie miejsce, plasując się za Zurbriggenem, a przed Francuzem Franckiem Piccardem. W zawodach pucharowych Szwajcar dziewięciokrotnie zajmował miejsca w czołowej dziesiątce, jednak na podium znalazł się tylko dwukrotnie: 16 stycznia w Bad Kleinkirchheim i 2 marca 1988 roku w Beaver Creek wygrywał zjazd. W klasyfikacji generalnej ponownie był dziewiąty, a w klasyfikacji zjazdu zajął piątą pozycję. Ostatnie zwycięstwo odniósł na początku sezonu 1988/1989, 9 grudnia 1988 roku w Val Gardena, gdzie był najlepszy w zjeździe. Dzień później po raz ostatni stanął na podium zawodów PŚ, zajmując trzecie miejsce w tej samej konkurencji. Sezon ten zakończył na dwunastym miejscu w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji zjazdu był szósty. Swój ostatni medal na międzynarodowej imprezie zdobył podczas mistrzostw świata w Vail w 1989 roku, gdzie po raz kolejny był drugi w swej koronnej konkurencji. O 0,19 sekundy lepszy był tam Hans-Jörg Tauscher z RFN, a trzecie miejsce ze startą 0,09 sekundy do Müllera zajął Karl Alpiger.

Większość sezonu 1989/1990 Müller stracił po tym jak podczas zawodów na trasie Saslong w Val Gardena upadł po jednym ze skoków. W wyniku wypadku Szwajcar złamał lewą kość piszczelową oraz zerwał więzadło krzyżowe w lewym kolanieDer Spiegel: Als wennst auf Beton landest . Przed wypadkiem zdołał wywalczyć jeden punkt w zawodach PŚ: 10 grudnia 1989 roku w Val d’Isère był piętnasty w supergigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to 107. miejsce. Do narciarstwa powrócił w sezonie 1990/1991, jednak osiągał słabe wyniki. Karierę zakończył ostatecznie w marcu 1992 roku.

Po zakończeniu kariery narciarskiej startował w biegach na orientację.

Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 4. 14 lutego 1980 Lake Placid Zjazd 1:45,50 +1,25 Leonhard Stock 2.15px 16 lutego 1984 Sarajewo Zjazd 1:45,59 +0,27 Bill Johnson 2.15px 15 lutego 1988 Calgary Zjazd 1:59,63 +0,51 Pirmin Zurbriggen

Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 5. 29 stycznia 1978 Garmisch-Partenkirchen Zjazd 2:04,12 +0,65 Josef Walcher 4. 14 lutego 1980 Lake Placid Zjazd 1:45,50 +1,25 Leonhard Stock 5. 6 lutego 1982 Schladming Zjazd 1:55,10 +0,95 Harti Weirather 2.15px 3 lutego 1985 Bormio Zjazd 2:06,68 +0,11 Pirmin Zurbriggen 1.15px 31 stycznia 1987 Crans-Montana Zjazd 2:07,80 - - 2.15px 6 lutego 1989 Vail Zjazd 2:10,39 +0,19 Hansjörg Tauscher

Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1976/1977: 24. sezon 1977/1978: 36. sezon 1978/1979: 15. sezon 1979/1980: 9. sezon 1980/1981: 5. sezon 1981/1982: 4. sezon 1982/1983: 7. sezon 1983/1984: 24. sezon 1984/1985: 4. sezon 1985/1986: 4. sezon 1986/1987: 9. sezon 1987/1988: 9. sezon 1988/1989: 12. sezon 1989/1990: 107. sezon 1990/1991: 63. sezon 1991/1992: 81.

Zwycięstwa w zawodach Villars – 1 lutego 1979 (zjazd) Val Gardena – 16 grudnia 1979 (zjazd) Pra Loup – 6 stycznia 1980 (zjazd) Wengen – 19 stycznia 1980 (zjazd) Gardena – 14 grudnia 1980 (zjazd) Gardena – 14 grudnia 1980 (kombinacja) Whistler Mountain – 27 lutego 1982 (zjazd) Aspen – 5 marca 1982 (zjazd) Aspen – 6 marca 1982 (zjazd) Val d’Isère – 12 grudnia 1982 (supergigant) Garmisch-Partenkirchen – 27 stycznia 1985 (kombinacja) Aspen – 9 marca 1985 (zjazd) Panorama – 16 marca 1985 (zjazd) Val d’Isère – 2 lutego 1986 (kombinacja) Crans-Montana – 3 lutego 1986 (supergigant) Morzine – 8 lutego 1986 (zjazd) Åre – 21 lutego 1986 (zjazd) Aspen – 8 marca 1986 (zjazd) Las Lenas – 15 sierpnia 1986 (zjazd) Furano – 28 lutego 1987 (zjazd) Nakiska – 14 marca 1987 (zjazd) Bad Kleinkirchen – 16 stycznia 1988 (zjazd) Beaver Creek – 12 marca 1988 (zjazd) Gardena – 9 grudnia 1988 (zjazd)

24 zwycięstwa (19 zjazdów, 3 kombinacje i 2 supergiganty)

Pozostałe miejsca na podium Val Gardena – 16 grudnia 1978 (zjazd) – 2. miejsce Val Gardena – 17 grudnia 1978 (zjazd) – 2. miejsce Crans-Montana – 14 stycznia 1979 (zjazd) – 2. miejsce Lake Placid – 3 marca 1979 (zjazd) – 2. miejsce Val Gardena – 15 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce Sankt Moritz – 21 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce Morzine – 10 stycznia 1981 (kombinacja) – 2. miejsce Garmisch-Partenkirchen – 10 stycznia 1981 (zjazd) – 2. miejsce Kitzbühel – 17 stycznia 1981 (zjazd) – 2. miejsce Val d’Isère – 6 grudnia 1981 (zjazd) – 2. miejsce Crans-Montana – 21 grudnia 1981 (zjazd) – 2. miejsce Pontresina – 5 grudnia 1982 (zjazd) – 3. miejsce Val d’Isère – 19 grudnia 1982 (kombinacja) – 2. miejsce Val Gardena – 20 grudnia 1982 (zjazd) – 2. miejsce Garmisch-Partenkirchen – 29 stycznia 1984 (kombinacja) – 3. miejsce Wengen – 20 stycznia 1985 (zjazd) – 3. miejsce Garmisch-Partenkirchen – 26 stycznia 1985 (zjazd) – 2. miejsce Bad Kleinkirchheim – 14 lutego 1985 (zjazd) – 2. miejsce Las Leñas – 18 sierpnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce Val Gardena – 14 grudnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce Schladming – 31 grudnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce Crans-Montana – 5 lutego 1986 (supergigant) – 3. miejsce Morzine – 9 lutego 1986 (kombinacja) – 3. miejsce Las Leñas – 16 sierpnia 1986 (zjazd) – 3. miejsce Garmisch-Partenkirchen – 10 stycznia 1987 (zjazd) – 3. miejsce Kitzbühel – 25 stycznia 1987 (zjazd) – 3. miejsce Val Gardena – 10 grudnia 1988 (zjazd) – 3. miejsce

Bibliografia Profil na stronie FIS

Profil na Alpine Ski Database

Przypisy

Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1988 Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1984 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1980 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 Kategoria:Szwajcarscy biegacze na orientację Kategoria:Szwajcarscy narciarze alpejscy Kategoria:Szwajcarscy medaliści olimpijscy