300px|thumb|right|Wkładanie rąk podczas nabożeństwa w amerykańskim Kościele zielonoświątkowym 200px|thumb|right|Nałożenie rąk przez biskupa podczas obrzędu święceń diakonatu w Kościele rzymskokatolickim
Nakładanie rąk, również wkładanie rąk – obrzęd mający swoje korzenie w Starym Testamencie, a stosowany obecnie przez różne Kościoły chrześcijańskie.
Nakładanie (wkładanie) rąk w Biblii Obrzęd nakładania (wkładania) rąk często stosowany był w Starym Testamencie. Jego znaczenie jest bardzo zróżnicowane. Mógł oznaczać błogosławieństwoKsięga Rodzaju (1 Mojżeszowa) 48:14, czynność związaną ze składaniem ofiarKsięga Kapłańska (3 Mojżeszowa) 2:2.8, ryt inicjacyjnyKsięga Liczb (4 Mojżeszowa) 27:18.23.
W Nowym Testamencie nakładanie rąk było praktykowane przez Jezusa Chrystusa, gdy błogosławił lub uzdrawiałEwangelia Mateusza 19:13,15; Ewangelia Łukasza 4:40. Podobnie postępowali apostołowieDzieje Apostolskie 9:12; 28:8.
Nakładanie (wkładanie) rąk oznacza też przekazanie pewnej władzy lub funkcjiDzieje Apostolskie 6:6; 13:3; 1. List do Tymoteusza 4:14.
Wielu teologów katolickich i protestanckich uważa, iż obrzęd ten może oznaczać również przekazanie daru Ducha Świętego po chrzcieDzieje Apostolskie 8:17.
Wkładanie rąk w Kościołach protestanckich Obrzęd wkładania rąk, jak bywa on nazywany za Biblią warszawską, praktykowany jest w wielu Kościołach protestanckich – podczas niego zgodnie z nauką tych Kościołów, wierzącym udzielany jest Duch Święty. Towarzyszy on m.in. chrztom, błogosławieniu dzieci czy ordynacji pastorskiej. W wielu zborach praktykowany jest także podczas modlitw o uzdrowienie chorych oraz w trakcie wypędzania demonów. Wkładanie rąk jest często spotykane podczas nabożeństw Kościołów zielonoświątkowych. Inne wyznania praktykujące obrzęd wkładania rąk to m.in. baptyści, adwentyści i chrześcijanie dnia sobotniego. W Kościołach ewangelickich występuje obrzęd konfirmacji.
Nakładanie rąk w Kościele katolickim i Cerkwi prawosławnej Na podstawie przesłanek nowotestamentalnych w teologii katolickiej i prawosławnej gest nałożenia rąk przez biskupa, który jest uważany za następcę apostołów, stanowi materię sakramentu kapłaństwa (diakonatu, prezbiteratu, biskupstwa). W przypadku biskupów władza ta przekazywana jest w sposób nieprzerwany, począwszy od apostołów aż po czasy obecne. Jest to tzw. sukcesja apostolska.
Nakładanie rąk było też jedną z form czynienia cudów przez świętych. Poprzez nakładanie rąk królowie francuscy i angielscy czynili cud leczenia skrofułów .
Zobacz też Chrzest w Duchu Świętym
Przypisy
Kategoria:Biblia Kategoria:Teologia katolicka Kategoria:Teologia protestancka Kategoria:Liturgia zielonoświątkowa