William Smith Otis (ur. 20 września 1813 w Pelham; zm. 13 listopada 1839 w Westfield) – amerykański wynalazca.
Podobnie jak jego ojciec, który był budowniczym kanałów i kolei, od dzieciństwa interesował się pracami ziemnymi i dość wcześnie odkrył swój talent konstruktora, budując pierwszą koparkę jednonaczyniową z napędem parowym w wieku 20 latna podst. Wywiadu udzielonego przez brata Otisa w piśmie „Cassier’s Magazine” w styczniu 1903 r.. Wykorzystując ogólnie dostępne materiały w okolicy miasta Canton w stanie Massachusetts, zbudował pierwszą maszynę w 1835 i zastosował ją przy budowie kolei Norwich-WorcesterW.E. Farrel „Diging by ‘Stame’”, „Excavating Engineer”- artykuł publikowany w częściach pomiędzy kwietniem a lipcem 1936., napęd parowy posiadał jedynie mechanizm podnoszenia łyżki, obrót maszyny był wykonywany ręcznie przez dwóch robotników przy użyciu lin, a cała maszyna była poruszana zaprzęgiem konnym.
Ożenił się z Elizabeth Everett.
By móc dalej rozwijać swój projekt Otis przeniósł się do Filadelfii. Namówiony również przez zarządcę firmy parowozowej „Garrett and Eastwick”, Josepha Harrisona zbudował dla niego prototyp w 1836 roku. 15 czerwca 1836 r. William S. Otis zgłosił wniosek patentowyAlfred Wiślicki. Historia koparek i pogłębiarek do początków XX w.. Dokumentacja patentowa przepadła podczas pożaru Biura Patentów i Marek Handlowych Stanów Zjednoczonych. Patent został zgłoszony ponownie 27 października 1838 r., a 24 lutego 1839 r. oficjalnie przyjęty i figurujący pod numerem U.S. Patent No 1089 „Crane-excavator for excavating and removing earth”Crane-excavator for excavating and removing earth Google Patent Search. Według opisu patentowego maszyna posiadała zawieszone na wysięgniku ramię, podnoszone układem wielokrążków przez cięgna łańcuchowe, na końcu którego była łyżka. Koparka nabierała urobek łyżką i po obrocie wysięgnika o 90 stopni ładowała na wagony. Posiadała niezależny mechanizm jazdy poruszając się po torowisku kolejowym. Pojemność łyżki wynosiła 1,5 jarda sześciennego (1,15 m³), osiągała wydajność 64 m³ na godzinę. Koparka Otisa po raz pierwszy została zastosowana przy budowie kolei Western Railroad w 1837 pomiędzy Springfield a Worcester w stanie Massachusetts. Do 1840 r. firma „Garret and Eastwick” wyprodukowała 7 takich maszyn, z czego 2 stanowiły własność firmy „Carmichael and Fairbanks”, należącej do jego stryja Daniela Carmichaela, a w której udziałowcem był również Otis. Po wypadku jaki się zdarzył przy pracy koparki Otis umarł 13 listopada 1839 w WestfieldHistory of The Town of Canton, Massachusetts (1893). Wszystkie patenty i udziały w firmie „Carmichael and Fairbanks” przeszły na jego małżonkę Elizabeth.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy wynalazcy Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1839 Kategoria:Koparki