Piętnasty Kneset – piętnasta kadencja parlamentu Izraela odbywająca się w latach 1999–2003.

Wybory odbyły się 17 maja 1999, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 7 czerwca 1999.

Oficjalne wyniki wyborów

Partia Głosy Procent Mandaty (zmiana) Jeden Izrael (Yisra'el Ahat, ישראל אחת) : Partia Pracy (Awoda) (ליכוד) Geszer (גשר) Meimad (מפלגת מימד) 670.484 20,2% 26 -8 Likud (ליכוד) 468.103 14,46%% 19 -13 Szas, (ש"ס) 430.676 13,28% 17 +7 Merec – Demokratyczny Izrael, (מרצ) 253.525 7,6% 10 +1 Jisra’el ba-Alijja, (ישראל בעלייה) 171.705 5,1% 6 -1 Szinui, (שינוי) 167.748 5,0% 6 0 Partia Centrum, (Mifleget Hamerkaz, מפלגת המרכז) 165.622 5,0% 6 0 Narodowa Partia Religijna (Mafdal), (מפלגה דתית לאומית-מפד"ל) 140.307 4,2% 5 -4 Zjednoczony Judaizm Tory, (יהדות התורה) 125.741 3,7% 5 +1 Zjednoczona Lista Arabska (Ra’am), (רע"ם) 114.810 3,4% 5 +1 Unia Narodowa, (האיחוד הלאומי) 100.181 3,0% 4 0 Hadasz (Demokratyczny Front na Rzecz Pokoju i Równości), (החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון) 87.022 2,6% 3 -2 Nasz Dom Izrael, (עם אחד) 86.153 2,6% 4 0 Balad (partia arabska) 66.103 1,9% 2 0 Am Echad (עם אחד) 64.143 1,9% 2 0 Inne 197.093 5,9% 0 – Razem 3.309.416 100,0% 120 –

Posłowie Posłowie wybrani w wyborach: PartiaPosłowieJeden IzraelEhud Barak, Szimon Peres, Dawid Lewi, Szelomo Ben Ammi, Josi Belin, Mattan Wilnaj, Awraham Burg, Ra’anan Kohen, Uzzi Baram, Dalja Icik, Binjamin Ben Eli’ezer, Chajjim Ramon, Eli Goldschmidt, Awraham Szochat, Ja’el Dajan, Ofir Pines-Paz, Micha’el Melchior, Maksim Lewi, Efrajim Sneh, Nawaf Masalaha, Awraham Jechezkel, Sofa Landwer, Salih Tarif, Szalom Simchon, Josi Kac, Weizman SziriLikudBinjamin Netanjahu, Silwan Szalom, Mosze Kacaw, Limor Liwnat, Me’ir Szitrit, Gidon Ezra, Na’omi Blumenthal, Ariel Szaron, Uzzi Landau, Re’uwen Riwlin, Dan Nawe, Cachi Hanegbi, Jisra’el Kac, Micha’el Etan, Jehoszua Maca, Mosze Arens, Awraham Hirszson, Cippi Liwni, Ajjub KaraSzasArje Gamliel, Elijjahu Suwisa, Eli Jiszaj, Szelomo Benizri, Jicchak Kohen, Amnon Kohen, Nissim Dahan, Dawid Azulaj, Dawid Tal, Jicchak Waknin, Rahamim Malul, Meszullam Nahari, Jicchak Saban, Nissim Ze’ew, Ja’ir Perec, Ofer Hugi, Jicchak GagulaMerecJosi Sarid, Ran Kohen, Chajjim Oron, Amnon Rubinstein, Anat Ma’or, Zehawa Galon, Awszalom Wilan, Ilan Gilon, Na’omi Chazzan, Husnijja DżabaraJisra’el ba-AlijjaSzinuiTommy Lapid, Awraham Poraz, Jehudit Na’ot, Josef Paricki, Eli’ezer Sandberg, Wiktor BrailowskiPartia CentrumJicchak Mordechaj, Amnon Lipkin-Szachak, Dan Meridor, Roni Milo, Uri Sawir, Dalja Rabin-PelosofNarodowa Partia ReligijnaJicchak Lewi, Chajjim Drukman, Sza’ul Jahalom, Jigga’el Bibi, Zewulun OrlewZjednoczony Judaizm ToryMe’ir Porusz, Awraham Rawic, Ja’akow Litzman, Mosze Gafni, Szemu’el HalpertZjednoczona Lista ArabskaAbdulmalik Dehamsze, Taleb El-Sana, Haszem Mahameed, Taufik Chatib, Muhammad KananUnia NarodowaRechawam Ze’ewi, Chanan Porat, Micha’el Kleiner, Binjamin ElonHadaszMuhammad Baraka, Isam Machul, Tamar GożanskiNasz Dom IzraelAwigdor Lieberman, Jurij Sztern, Micha’el Nudelman, Eli’ezer KohenBaladAzmi Biszara, Ahmad at-TajjibiAm EchadAmir Perec, Chajjim Kac

Zmiany Zmiany w trakcie kadencji: NastępcaPoprzednikPartiaDataJuwal SteinitzBinjamin NetanjahuLikud6 lipca 1999Nachum LangentalJicchak LewiNarodowa Partia Religijna15 lipca 1999Cewi HendelChanan PoratUnia Narodowa20 października 1999Eli Ben-MenachemJosi BelinJeden Izrael17 listopada 1999Colette AwitalMattan WilnajJeden Izrael17 listopada 1999Mosi RazChajjim OronMerec25 lutego 2000Ze’ew BojmMosze KacawLikud31 lipca 2000Mordechaj MiszaniEli GoldschmidtJeden Izrael15 lutego 2001Efi OszajaUzzi BaramJeden Izrael15 lutego 2001Dawid MagenUri SawirPartia Centrum8 marca 2001Nehama RonenAmnon Lipkin-SzachakPartia Centrum8 marca 2001Etan KabelEhud BarakJeden Izrael9 marca 2001Jechi’el LasriJicchak MordechajPartia Centrum28 marca 2001Uri Ari’elRechawam Ze’ewiUnia Narodowa17 października 2001Eli KohenJehoszua MacaLikud22 lutego 2002Jehuda GiladMaksim LewiJeden Izrael5 czerwca 2002Orit NokedSzelomo Ben AmmiJeden Izrael11 sierpnia 2002Cali ReszefRa’anan KohenJeden Izrael21 sierpnia 2002Uzzi EwenAmnon RubinsteinMerec31 października 2002Pinchas CabariDawid TalSzas14 listopada 2002

Historia Jako wynik wyborów, w parlamencie pojawiły się dwie duże frakcje polityczne, co było korzystną zmianą po poprzednich, mocno rozdrobnionych Knesetach. Był to drugi parlament, w którym zwycięskie partie zawarły umowę koalicyjną o składzie rządu. W jej wyniku pierwszy rząd został sformowany przez partię Jeden Izrael, a drugi rząd przez partię Likud. Premierzy zostali wybrani w wyniku bezpośredniego głosowania, a nie jako przywódcy zwycięskich partii. Natychmiast po powstaniu rządu Ariela Szarona, Kneset przegłosował z inicjatywy rządu, unieważnienie bezpośredniego wyboru premiera. Został przywrócony stary system, w którym premierem zostawał przywódca zwycięskiej partii politycznej.

Początek kadencji charakteryzował się dużym optymizmem do dalszej kontynuacji procesu pokojowego. Pomimo ciężkich dyskusji i licznych kontrowersji, Ehud Barak zdecydował się na uczynienie postępu w procesie pokojowym z Palestyńczykami i z Syrią. Te dyskusje i rozterki znajdywały swoje odbicie podczas debat w Knesecie. W rok po utworzeniu rządu Baraka, izraelska armia wycofała się z południowego Libanu. To również było przedmiotem dyskusji w parlamencie.

We wrześniu 2000 wybuchło drugie palestyńskie powstanie Intifada Al-Aksa, które zniweczyło jakiekolwiek nadzieje zbudowania trwałego pokoju w krótkim czasie. W tym samym czasie szyiccy terroryści z Hezbollahu porwali do południowego Libanu i zamordowali 3 izraelskich żołnierzy. Porwano również izraelskiego obywatela, który odbywał zagraniczną podróż. Wraz z rozwojem Intifady wzrastała liczba samobójczych zamachów terrorystycznych wewnątrz Izraela. 23 października 2000 palestyńscy terroryści zamordowali ministra Revhava Ze’ewi, w Hyatt Hotel w Jerozolimie. Zmusiło to izraelską armię do podjęcia zdecydowanych kroków, które miały zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom Izraela. Operacja wojskowa na dużą skalę rozpoczęła się pod koniec marca 2002. Wszystkie te wydarzenia były obszernie dyskutowane w Knesecie.

Początek kadencji piętnastego Knesetu charakteryzował się wzrostem i stabilnością gospodarki Izraela. Jednakże wybuch Intifady negatywnie wpłynął na gospodarkę. Globalny kryzys gospodarczy i załamanie się rynków high-tech również przyczyniły się do głębokiej recesji, w którą pogrążyła się izraelska gospodarka. Kneset podjął się wraz z ministerstwem finansów walką z kryzysem gospodarczym. Ich wynikiem były poważne cięcia w budżecie na 2001 i 2002.

Wybuch drugiej Intifady zwiększył zapotrzebowanie na zagranicznych robotników, których liczba pod koniec kadencji parlamentu wzrosła do 260 tys. osób. Prawie dwie trzecie z tej liczby znajdowała się w Izraelu bez legalnego zezwolenia na pracę. Wraz ze wzrostem liczby nielegalnych robotników zagranicznych nastąpił wzrost liczby bezrobotnych. Liczba bezrobotnych wzrosła do 200 tys. osób. Parlament utworzył komitet, którego zdaniem było rozwiązanie kwestii zagranicznych robotników. Zajęto się również problemem bezrobocia.

Inne ważniejsze ustawy przyjęte przez piętnasty Kneset: ustalenie warunków służby wojskowej dla ultraortodoksyjnych studentów Jesziwy; zatrudnienie robotników przez podwykonawców pracy; poprawienie prawa zasiłków, które podwoiło wysokość zasiłku na narodzenie czwartego i kolejnych dzieci; przepisy w wymiarze sprawiedliwości, które określiły działalność wewnętrzną służb wywiadowczych.

Dwudziesty ósmy rząd (1999–2001) Dwudziesty ósmy rząd został sformowany przez Ehuda Baraka w dniu 6 lipca 1999.

Rząd upadł z powodu kwestii związanych z bezpieczeństwem po wybuchu drugiej Intifady.

Dwudziesty dziewiąty rząd (2001–2003) Dwudziesty dziewiąty rząd został sformowany przez Ariela Szarona w dniu 7 marca 2001.

Zobacz też Ustrój polityczny Izraela Partie polityczne w Izraelu

Przypisy

15 Kategoria:1999 w Izraelu Kategoria:2000 w Izraelu Kategoria:2001 w Izraelu Kategoria:2002 w Izraelu Kategoria:2003 w Izraelu