thumb|Centralny Dom Towarowy (1966) thumb|Bar Wenecja (1958–1961) Zbigniew Marian Ihnatowicz (ur. 20 lipca 1906 w Postawach, zm. 5 sierpnia 1995 w Warszawie) – polski architekt i urbanista, przedstawiciel modernizmu, nauczyciel akademicki; członek Stowarzyszenia Architektów Polskiej (1934) i Towarzystwa Urbanistów Polskich (1937), współtwórca Zakładów Artystyczno-Badawczych (1954), profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1973), profesor Politechniki Białostockiej; sędzia kolegialny Międzynarodowej Unii Architektów (UIA); jeden z najwybitniejszych architektów doby modernizmu w Polsce.
Życiorys Syn Walentego. Ukończył Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, a następnie podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Tytuł inżyniera architekta uzyskał w 1933 roku. Po studiach prowadził działalność projektową w pracowniach Kazimierza Skórewicza i Juliusza Żórawskiego (do 1934 roku). Pracował również w Biurze Planu Regionalnego Warszawy (1934–1939).
W czasie II wojny światowej przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag VII A Murnau. Brał tam udział w międzynarodowym konkursie jenieckim na domy mieszkalne.
Po uwolnieniu z obozu krótko pracował we Frankfurcie nad Menem, potem wyjechał do Paryża, gdzie podjął pracę w atelier Pierre JeanneretaZbigniew Ihnatowicz culture.pl [dostęp 2024-07-15].. W 1946 roku wrócił do polski i został projektantem w Głównym Urzędzie Planowania Przestrzennego (1946–1949) oraz jako główny architekt w biurach projektowych: Centralnym Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego, w latach 1951–1964 w Biurze Projektów Budownictwa Przemysłu Chemicznego „Prochem” (dawne Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego). Razem z Jerzym Sołtanem kierował Zakładami Artystyczno-Badawczymi działającymi przy warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmował się również działalnością dydaktyczną. Od 1958 roku był zastępcą profesora na wydziale Architektury Wnętrz, w 1962 został docentem etatowym a w 1973 profesorem ASP. Wykładał również na Wydziale Architektury Politechniki Białostockiej. W 1967 roku był wizytującym profesorem na Uniwersytecie Lavala w Quebecu. Po przejściu w 1976 roku na emeryturę, do 1982 roku wykładał jeszcze na Politechnice Białostockiej, działając także w Zakładach Artystyczno-Badawczych.
Do jego najważniejszych realizacji architektonicznych należą: domy mieszkalne w Postawach i Cieleśnicy (1929); Dom Polski w Pojana Mikului (Rumunia, 1937); Centralny Dom Towarowy w Warszawie (J. Romański, 1948–1951); Ośrodek Sportowy Warszawianka (J. Sołtan, W. Gessler, W. Wittek, 1956–1962); kombinat gastronomiczny „Wenecja” w Warszawie (J. Sołtan, A. Szczepiński, 1958–1961)[; wnętrza dworca kolejowego Warszawa Śródmieście (J. Sołtan, A. Romanowicz, P. Szymaniak, W. Gessler, A. Szczepiński, 1963); Powszechny Dom Towarowy „Dukat” w Olsztynie (Jerzy Sołtan, Stanisław Brejowski, Wojciech Fangor, 1962); pawilony wystawowe na międzynarodowych targach, m.in. w Nowym Jorku, Helsinkach, Budapeszcie i Damaszku (1958–1968).
W 1934 roku otrzymał status członka zwyczajnego Stowarzyszenia Architektów Polskich. Przewodniczył Prezydium Kolegium Sędziów Konkursowych SARP i zasiadał w radzie SARP. Ponadto był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich (1937–1956) oraz Rady Naukowej Instytutu Wzornictwa Przemysłowego (1953–1954) i Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej przy Naczelnym Architekcie Warszawy (1957–1959).
Artykuły oraz reprodukcje projektów Ihnatowicza ukazywały się zarówno w publikacjach polskich, jak i zagranicznych.
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 274-5-20,21).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1964) Srebrny Krzyż Zasługi (22 kwietnia 1953) „za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie budownictwa przemysłowego”. Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Złota Odznaka SARP (1964)
Źródło:.
Nagrody
Nagroda Państwowa II stopnia (zespołowa) za twórczy wkład w dziedzinie architektury przemysłowej, a w szczególności za wybitne osiągnięcia w projektowaniu i realizacji Zakładów Naprawczych PKP w Mińsku Mazowieckim (1955) Nagroda II stopnia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (zespołowa) za wnętrza dworca Warszawa Śródmieście i zespół PDT „Dukat” w Olsztynie (1965) Honorowa Nagroda SARP (1969)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Laureaci Honorowej Nagrody SARP Kategoria:Ludzie urodzeni w Postawach Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką Nagrody Państwowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Lavala Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1995