( łac. „Dziennik Narodu Rzymskiego”) – rodzaj urzędowego informatora, założony przez Juliusza Cezara po objęciu konsulatu w 59 p.n.e.Objąwszy urząd, zaprowadził, pierwszy ze wszystkich, sporządzanie dziennych sprawozdań zarówno z posiedzeń senatu, jak z zebrań ludowych oraz podawanie ich do wiadomości publicznej (Swetoniusz, Żywot Boskiego Juliusza, rozdział 20). Wiadomo też, że przed r. 29 n.e. powołano urząd „opiekuna akt senatu” (), co potwierdza Tacyt słowami był w senacie Juniusz Rustykus obrany przez cesarza do układania protokołów senackich (Roczniki, ks. V, 4).
W 65 roku Publiusz Klodiusz Trazea Petus oskarżony o udział w spisku Pizona oświadczyć miał („Dziennik Narodu Rzymskiego czytuje się po prowincjach i wśród wojsk, aby się o tym dowiedzieć, czego Trazea nie uczynił”)Publiusz Korneliusz Tacyt Roczniki, ks. XVI, 22. Tacyt o wspomina jeszcze dwukrotnie. Roczniki, ks. III, 3 : („o matce Germanika, Antonii, nie znajduję ani u historyków ani w dziennikach wzmianki, żeby w jakiś godny uwagi sposób pełniła żałobną posługę”) oraz ks. XIII, 31 : („za rzecz odpowiadającą godności narodu rzymskiego uznano powierzać rocznikom tylko wybitne zdarzenia, takie zaś szczegóły dziennikom miejskim”)..
Historia Augusta wzmiankuje kilkakrotnieKommodus 15 : („zgodnie ze swym zwyczajem polecał zapisywać w aktach miejskich wszystko co uczynił haniebnego, podłego czy okrutnego, jak gladiator czy stręczyciel”). Aleksander Sewer 6 : mowę, w której odrzucił zaofiarowane przez Senat zaszczyty przytoczono z dziennika urzędowego () i 56 : mowę, którą wygłosił po odbyciu triumfu przytoczono z akt senatu ().. Ostatnia wzmianka dotyczy czasów ProbusaTamże, Probus 2 : („z protokołów posiedzeń senatu i dziennika urzędowego”)..
były prototypem dzisiejszej gazety.
Przypisy
Linki zewnętrzne w: , London, 1875, wydanie z 1890 Literatura rzymska
Kategoria:Starożytny Rzym Kategoria:Czasopisma w języku łacińskim Kategoria:Historia prasy