Rogownictwo (także: rogowiarstwo, rogodziejstwo) - rzemiosło polegające na obróbce rogu.
Etymologia Źródeł tego słowa można szukać zarówno wśród surowca, w którym rogownik (rogodziej, rzadziej używane – rogowiarz) pracuje, lub efektów jego pracy. W pierwszym przypadku chodzi o wykonywanie różnych przedmiotów z pochew rogowych (nazywanych powszechnie "rogami" lub "rogiem") będących stwardniałym wytworem naskórka (występuje m.in. u bydła, kóz). W drugim przypadku – o wyroby, którymi są naczynia – "rogi do picia" i instrumenty muzyczne – "rogi do grania". Do tej grupy można zaliczyć także kubki i kufle z rogu.
Specjalizacje Rogownictwo można podzielić na kilka dziedzin:
grzebiennictwo - produkcja grzebieni rogowych, ornamentowanych motywami geometrycznymi lub zwierzęcymi. tokarstwo - produkcja kostek i znaczków do gier (takich jak szachy czy warcaby), guzików, itp. inne specjalności, wytwarzające między innymi rękojeści narzędzi żelaznych, okucia pochewek, sprzączki, jelce i gałki mieczów żelaznych, okucia siodeł, kołczanów, ozdobne zakończenia łuków, rylce do pisania, naczynia, igielniki, rzeźby i płaskorzeźby itd.
Rogownictwo uprawiano także amatorsko, w warunkach domowych, prostymi i łatwo dostępnymi narzędziami, w celu wyrobu prostych przedmiotów, takich jak łyżwy, szydła czy gładziki.
Narzędzia rogowników Rogownicy posługiwali się skomplikowanym zestawem narzędzi, takimi jak:
piłki, rylce, świdry, imadła, cyrkle, tokarki.
Stosowano też różne sposoby zmiękczania surowca, np. przy użyciu kwasów roślinnych.
Rogownictwo u Słowian Obróbka rogu to rodzaj rzemiosła zaobserwowany u Słowian już w okresie rzymskim. Jego szczególny rozwój nastąpił we wczesnym średniowieczu. Ślady rogownictwa w postaci resztek pracowni lub gotowych wyrobów są odkrywane przez archeologów w niemal każdym ośrodku wczesnomiejskim, szczególnie u Słowian zachodnich i wschodnich.
Przypisy
Kategoria:Rzemiosła