thumb|Agrafka rozpięta i zapięta
Agrafka (: „spinka, klamra, zapinka, przypinacz”) – rodzaj zapinki wykonanej ze sprężystego drutu, której jeden koniec zahacza się za specjalnie wyprofilowane zagięcie, znajdujące się na drugim końcu. Obecnie (w celu uproszczenia produkcji i minimalizacji wyrobu) zagięcie to zastępowane jest odpowiednio ukształtowaną wytłoczką z cienkiej blaszki. Służy do szybkiego łączenia dwóch elementów tkaniny lub, w przypadku agrafki wędkarskiej, sztucznej przynęty z żyłką.
Historia agrafek Agrafki stosowano już za czasów cesarza bizantyjskiego Bazylego II. W przeszłości zwykle miały charakter ozdobny. Archeolodzy nazywają klasyczne starożytne agrafki fibulami. W Polsce dawniej zwane były zapinkami. Stanowiły element polskiego stroju służący do przypinania piór do czapki.
Nowoczesną wersję agrafki wymyślił w 1849 r. Walter Hunt.
Agrafki obecnie Agrafki są często wykorzystywane jako ozdoby w strojach punków. Niekiedy wysterylizowane agrafki wykorzystuje się jako kolczyki i piercingi. Oprócz tego wykorzystuje się je w celach do których zostały stworzone - przy łączeniu różnych przedmiotów (jak np. materiału w krawiectwie, lub sztucznej przynęty z żyłką – w wędkarstwie). Często są także używane do spinania końców bandaży, chust trójkątnych, wykonywania temblaków i naprawy rozdartych ubrań. W survivalu mają także zastosowanie jako haczyki do łowienia ryb.
Przypisy Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 4, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 112, . Maciej Baczak, Sławomir Łotysz, Dariusz Machla: 1000 wynalazków, czyli historia ludzkiej pomysłowości. Bielsko Biała: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 158, .
Kategoria:Przedmioty codziennego użytku Kategoria:Elementy złączne