Alfabet niemiecki – alfabet oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka niemieckiego. Składa się z 30 liter, lecz w Szwajcarii i w Liechtensteinie z 29 liter, gdzie ẞß jest zawsze zastępowane przez SS/ss. Duża litera od końca 2016 r. jest częścią oficjalnej pisowni niemieckiejrfdr_Bericht_2011..
Litery w alfabecie niemieckim i ich nazwy +LiteraNazwa literyWymowa IPAA aAÄ äÄ, A-UmlautB bBeC cCeD dDeE eEF fEffG gGeH hHaI iIJ jJottK kKaL lEllM mEmmN nEnnO oOÖ öÖ, O-Umlaut usta jak do polskiego „u” i nie wymawiając „u” wymówić „e”P pPeQ qQu, Que, R rErr, w niektórych regionach S sEssẞ ßEszett, scharfes Ess przed tym dźwiękiem samogłoska jest zawsze przedłużanaT tTeU uUÜ üÜ, U-umlaut usta jak do polskiego „u” i nie wymawiając „u” wymówić „i”V vVauW wWeX xIxY yYpsilonZ zZett
Wieloznaki Do zapisu języka niemieckiego stosowane są następujące wieloznaki: Wieloznaki oznaczające pojedynczą głoskę, która nie wynika z wymowy poszczególnych liter lub wynika z niej tylko częściowo: ch, sch, ph, ng, ie, ou oraz dodatkowo dla zastąpienia liter ä, ö, ü, ß i w nazwach własnych: ae, oe, ue, ss; Wieloznaki oznaczające pojedynczą głoskę, która wynika z ogólnej ustalonej w języku niemieckim zasady odczytywania kombinacji liter: bb, dd, ff, ..., ss, ck, tz, dt, aa, ee, oo, ah, äh, eh, ih, ..., th, gh, dh, ..., oraz tylko w sylabach nieakcentowanych: el, em, en, er; Wieloznaki i inne kombinacje liter, oznaczające kilka głosek, które nie wynikają z ogólnej ustalonej w języku niemieckim zasady odczytywania kombinacji liter: äu, ei, eu, chs, dsch, tsch tylko w nazwach własnych: tzsch, zsch, tylko w nagłosie: sp i st, tylko w środku wyrazu przed samogłoską: ti, tylko w nieakcentowanym wygłosie wyrazu: ig
Zobacz też fonetyka i fonologia a pisownia niemiecka symbole specjalne
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne Wymowa bez znaków diakrytycznych
Niemiecki Kategoria:Język niemiecki