Nagła śmierć sercowa, nagły zgon sercowy (łac. mors subita cardialis) – nieoczekiwany zgon, poprzedzony nagłą utratą przytomności, do którego dochodzi w okresie jednej godziny od początku objawów, u osoby ze znaną wcześniej lub utajoną chorobą serca. U podłoża zaburzeń patofizjologicznych nagłej śmierci sercowej leżą: migotanie komór, częstoskurcz komorowy, asystolia i rozkojarzenie elektromechaniczne.

Definicja i klasyfikacja Definicja nagłej śmierci sercowej i zaliczenie danego zgonu do tej grupy mogą niekiedy budzić kontrowersje i wymagają dalszych wyjaśnień, gdyż istnieją wątpliwości, kiedy niespodziewana śmierć powinna być uznana za nagłą oraz w jaki sposób stwierdzić sercowe podłoże zgonu.

Cechy nagłej śmierci sercowej: naturalna – śmierć powstała w toku procesów biologicznych, a nie z przyczyn zewnętrznych czy urazowych nagła – od początku objawów do zgonu upływa nie więcej niż 60 minut sercowa – w odróżnieniu od innych przyczyn nagłych zgonów, na przykład masywnego zatoru tętnicy płucnej lub udaru mózgu, przyczyna wynika z patologii sercowej i ma w zdecydowanej większości podłoże arytmiczne nieoczekiwana – osoba uprzednio nie chorowała „na serce” lub, jeśli chorowała, jej stan był na tyle stabilny, że nie zapowiadał zgonu.

Należy zauważyć, że nie każda nagła śmierć ma podłoże sercowe (np. udar mózgu, pęknięcie tętniaka aorty, masywny zator tętnicy płucnej) oraz że nie każdy zgon sercowy jest nagły (np. śmierć we wstrząsie z powodu częstoskurczu komorowego).

Epidemiologia Na podstawie przeprowadzonych dotychczas badań epidemiologicznych ocenia się, że zgony spowodowane nagłą śmiercią sercową występują z częstością od 0,36 do 1,28 na 1000 osób.

Ryzyko SCD w populacji ogólnej wynosi około 0,1% rocznie. Jest ono uzależnione od wieku oraz płci. Częściej ofiarą SCD padają mężczyźni. Im bardziej zaawansowany wiek, oraz im więcej zarejestrowanych przypadków SCD w rodzinie pacjenta, incydentów omdleń, oraz nagłego zatrzymania krążenia (NZK), tym większe jest ryzyko SCD.

Powyższe czynniki zostały zakwalifikowane jako niezależne czynniki ryzyka SCD.

Przyczyny Najczęstsze przyczyny nagłej śmierci sercowej: choroba niedokrwienna serca (ponad 80% przypadków) i przebyty zawał serca kardiomiopatie rozstrzeniowa przerostowa arytmogenna prawej komory choroby genetyczne zespół wydłużonego odstępu QT (LQTS) zespół Brugadów wielokształtny częstoskurcz komorowy zależny od katecholamin (CPVT) idiopatyczne migotanie komór (TIVT) zespół Wolffa-Parkinsona-White'a zwężenie zastawki aorty wypadanie płatka zastawki mitralnej nieprawidłowe odejście tętnic wieńcowych mostki mięśniowe nad tętnicami wieńcowymi tetralogia Fallota częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes („balet serca”) choroba węzła zatokowego zaburzenia przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy zastoinowa niewydolność serca leki o działaniu proarytmicznym.

Klasa NYHA (III/IV) i niska frakcja wyrzutowa lewej komory serca (LVEF) zwiększają ryzyko wystąpienia groźnych zaburzeń rytmu serca.

Mechanizm migotanie komór (VF) – w 75% przypadków częstoskurcz komorowy (VT) bez tętna bradyarytmia tamponada serca pęknięcie tętniaka aorty lub tętniaka lewej komory serca zatorowość płucna

Postępowanie Podstawowe i zaawansowane zabiegi reanimacyjne.

Profilaktyka pierwotna i wtórna leki przeciwarytmiczne, np. amiodaron, sotalol beta-blokery, np. metoprolol, bisoprolol diuretyki, np. indapamid, furosemid leki obniżające poziom lipidów we krwi, np. statyny inhibitory konwertazy angiotensyny, np. lizynopryl, kaptopryl, enalapryl kardiowersja stała elektrostymulacja wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD)

Zobacz też nagłe zatrzymanie krążenia

Bibliografia

Kategoria:Kardiologia Kategoria:Choroby serca Kategoria:Przyczyny śmierci